Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r., VII SA/Wa 2801/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Warszawie oddalił skargę H.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
Podaniem z 3 sierpnia 2010 r. H.S. zwrócił się do Starosty Powiatu Piaseczyńskiego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. 1 w M. Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego. Wobec niewykonania wezwania przez inwestora decyzją nr [...] z [...] września 2010 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jednak wskutek uwzględnienia odwołania rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Wojewody Mazowieckiego nr [...] z [...] stycznia 2011 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Następnie decyzją nr [...] z [...] marca 2011 r. Starosta ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ uznał, że planowana inwestycja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wynikającym z § 40 i § 42 "pkt" 4 tego aktu. Działka inwestora ma bowiem pow. 917 m2, podczas gdy plan miejscowy zezwala na zabudowę działek o pow. wynoszącej co najmniej 1800 m2. Zabudowa mniejszych działek jest możliwa jedynie w sytuacji, gdy podziału geodezyjnego dokonano przed wejściem planu miejscowego w życie. Tymczasem odnośnie przedmiotowej nieruchomości podziału dokonano decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2003 r. w trybie art. 95 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "Ugn"), niezależnie od ustaleń planu miejscowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji H.S. zakwestionował stanowisko, jakoby obejmował go zakaz rozbudowy własnej nieruchomości. Działka nr 1 powstała z podziału działki nr 2 o pow. 1813 m2, którego dokonano na mocy decyzji z [...] kwietnia 2003 r. w trybie art. 95 pkt 1 Ugn. Teren ten przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną. Stosownie zaś do § 40 planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy Lesznowola nr 781/LXIII/202 z 4 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2002 r., Nr 288, poz. 7578, dalej "mpzp"), istniejąca zabudowa może podlegać zmianie pod warunkiem przestrzegania zasad budowy określonych w planie dla nowej zabudowy. A zatem w ocenie odwołującego się, wymóg powierzchni działki określony w § 42 "pkt" 3 ww. uchwały wynoszący 1800 m2 nie ma zastosowania do jego zabudowanej już nieruchomości.
Decyzją z [...] października 2011 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy uznając, że jest ona zgodna z prawem. Podał, że jednym z wymagań przy wydawaniu pozwoleń na budowę jest sprawdzenie zgodności inwestycji z wymogami prawa budowlanego oraz ustaleniami prawa miejscowego, co znajduje swoją podstawę w art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: "uPb"). Na terenie planowanej inwestycji obowiązuje ww. mpzp z 2002. Zgodnie z § 40 uchwały planistycznej istniejąca zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa i usługowo-produkcyjna może podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie pod warunkiem przestrzegania zasad zabudowy, określonych w planie dla zabudowy nowej, może też podlegać zmianie sposobu użytkowania, pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego dla całego obszaru. Zasady te określono w § 42 planu.
Stosownie do jego przepisów: 1) podstawowym przeznaczeniem terenów zabudowy mieszkaniowej jest mieszkalnictwo jednorodzinne ekstensywne, w tym zabudowa o charakterze letniskowym, 2) plan ustala intensywność zabudowy netto na poziomie około 0,2, 3) plan ustala minimalną powierzchnię działki wielkości 1800 m2 z tolerancją do 10%, 4) dopuszcza realizację zabudowy mieszkaniowej na działkach mniejszych niż normatywne, o ile ich podział geodezyjny został dokonany przed dniem wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego, 5) ustala zachowanie co najmniej 75% powierzchni biologicznej czynnej w obrębie każdej działki.
Działka inwestora powstała w 2003 r. wskutek podziału, a zatem po wejściu planu miejscowego w życie, jej powierzchnia wynosi 917 m2. Planowana rozbudowa i nadbudowa nie jest możliwa, ponieważ naruszałaby postanowienia planu miejscowego.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem H.S. wniósł do WSA w Warszawie skargę. Decyzji Wojewody Mazowieckiego zarzucił rażące naruszenie art. 35 uPb w zw. z art. 95 pkt 1 Ugn w zw. z § 40 i § 42 "pkt" 3 i 4 uchwały Rady Gminy Lesznowola z 4 października 2002 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Magdalenka. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację zbieżną z treścią odwołania. W szczególności wywodzono, że ograniczenia powierzchniowe odnoszą się do działek, które powstały w wyniku podziału po wejściu w życie mpzp oraz do nowej zabudowy na tych działkach. Odmienna interpretacja postanowień planu byłaby krzywdząca.
Ponadto budynek nie spełniać ma standardów budynku mieszkalnego, jedyną szansą na spełnienie tych standardów ma być jego nadbudowa i rozbudowa. Korzystny dla skarżącego sposób wykładni treści przepisów prawa miejscowego wynika z pisma Urzędu Gminy Lesznowola z 11 marca 2008 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podał, że stosownie do art. 35 ust. 3 uPb, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości wskazując termin ich usunięcia, a po upływie wyznaczonego terminu – wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem po dokonaniu oceny przedłożonego projektu budowlanego Starosta Powiatu Piaseczyńskiego postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nałożył na H.S. obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego. Ponieważ inwestor nie wykonał tego obowiązku, w szczególności w zakresie doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z planem miejscowym, organ odmówił wydania pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku.
Decyzja ta jest zgodna z prawem, ponieważ planowana inwestycja narusza przepisy prawa miejscowego. Działka inwestora ma pow. 917 m2, podczas gdy zgodnie z § 42 "pkt" 3 planu minimalna powierzchnia działki powinna wynosić 1800 m2, z tolerancją 10%. Realizacja zabudowy mieszkaniowej na mniejszych działkach jest dopuszczalna, o ile ich podział geodezyjny miał miejsce przed dniem wejścia planu miejscowego w życie. Tymczasem w przypadku działki skarżącego podział zatwierdzono decyzją z [...] kwietnia 2003 r. i nastąpił on w trybie art. 95 pkt 1 Ugn. Powołany przepis nie kreuje jednak żadnych uprawnień dla skarżącego dla rozbudowy budynku w świetle zapisów prawa miejscowego, dlatego też realizacja planowanej budowy nie była możliwa.
Skargę kasacyjną od wyroku z 12 kwietnia 2012 r. wniósł H.S., zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 uPb zw. z art. 95 pkt 1 Ugn w zw. z § 40 i § 42 "pkt" 3 i 4 uchwały Rady Gminy Lesznowola z 4 października 2002 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Magdalenka (mpzp), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na uznaniu decyzji za zgodną z prawem w sytuacji, gdy uregulowania zawarte w planie miejscowym wskazują, że jego postanowienia dotyczą nowej zabudowy, nowych podziałów działek i brak jest podstaw do ich zastosowania przy rozbudowie już istniejącego budynku na działce, która powstała w ramach podziału nieruchomości w trybie art. 95 pkt 1 Ugn, tj. niezależnie od ustaleń planu miejscowego w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę.
W ocenie autora skargi kasacyjnej powołane przepisy planu miejscowego powinny znaleźć zastosowanie wyłącznie do nowej zabudowy. Zmiana planu nie powinna pozbawiać właścicieli zabudowanych nieruchomości prawa rozbudowy czy nadbudowy takich nieruchomości. Wykładnia taka byłaby krzywdząca szczególnie dla tych, którzy z powodu ograniczonej powierzchni działki nie mają możliwości dostosowania się do wymagań planu, wszak rzeczony plan miejscowy dopuszcza rozbudowę i nadbudowę istniejących obiektów, pod warunkiem przestrzegania zasad nowej zabudowy. Ponadto, skoro zgodnie z art. 95 pkt 1 Ugn podziału działki nr 2 dokonano niezależnie od ustaleń planu miejscowego, brak było podstaw do stosowania do takiej nieruchomości ograniczenia wynikającego z § 42 "pkt" 3 planu miejscowego. Przepis ten w ocenie skarżącego dotyczy tylko nowej zabudowy realizowanej na działkach powstałych w wyniku podziału przed wejściem planu miejscowego w życie.
Strona zwróciła także uwagę, że poprzednio wydana w sprawie decyzja organu odwoławczego zawiera odmienne stanowisko organu co do zgodności planowanej inwestycji z tym samym planem miejscowym, aniżeli zaprezentowana obecnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Działka skarżącego oznaczona nr 1 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wzniesionym przed wejściem w życie mpzp. Działka ta powstała z podziału działki nr 2, podziału dokonano w 2003 r., zatem po wejściu w życie mpzp. Nie jest sporne, że działka inwestora ma powierzchnię 917 m². Istota sprawy sprowadza się do trafności wykładni przepisów mpzp, a ściślej uznania przez orzekające w sprawie organy, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami tego planu, zaś odmowa udzielenia pozwolenia na budowę jest uzasadniona w świetle art. 35 ust. 3 uPb.
Niesporne jest, że działka skarżącego kasacyjnie położona jest w obszarze, dla którego mpzp przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną na działkach zadrzewionych. W projekcie budowlanym przedstawionym Staroście Piaseczyńskiemu przez H.S. przewidziano doświetlenie łazienek luksferami, dobudowę nowego wejścia do budynku, wykonanie tzw. ogrodu zimowego na istniejącym tarasie oraz nadbudowę użytkowego poddasza nad istniejącym i rozbudowanym parterem. Powierzchnia rozbudowy ma wynosić 27 m². Kluczowa dla sprawy jest wykładnia przepisów § 40 i § 42 mpzp. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że "Istniejąca zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa i usługowo - produkcyjna może podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie pod warunkiem przestrzegania zasad zabudowy, określonych niżej w planie dla zabudowy nowej, może też podlegać zmianie sposobu użytkowania, pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego dla całego obszaru". Z kolei § 42 mpzp stanowi kolejno, że: "1. Podstawowym przeznaczeniem terenów zabudowy mieszkaniowej jest mieszkalnictwo jednorodzinne ekstensywne, w tym zabudowa o charakterze letniskowym.
- 2. Plan ustala intensywność zabudowy netto na poziomie około 0,2.
- 3. Plan ustala minimalną powierzchnię działki wielkości 1.800m2, z tolerancją do 10%.
- 4. Dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej na działkach mniejszych niż normatywne, o ile ich podział geodezyjny został dokonany przed dniem wejścia w życie niniejszego planu.
- 5. Ustala się zachowanie co najmniej 75% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej działki".
Zdaniem sądu wojewódzkiego prawidłowa była zaskarżona decyzja, albowiem uwzględniała przepisy planu, tj. "art. 40 i 42 ust. 3 i 4" (s. 6 uzasadnienia wyroku). Abstrahując od omyłkowego w tym miejscu użycia przez sąd I instancji skrótowego oznaczenia jednostki redakcyjnej mpzp - "art.", nie zaś "§", błędnie sąd I instancji dokonał wykładni § 40 i § 42 ust. 3 i 4 mpzp. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafnie WSA w Warszawie uznał, że z treści powyższych przepisów wynikać ma niezgodność projektu budowlanego dla zamierzenia inwestycyjnego H.S. Z treści § 40 mpzp wynika, że plan ten dopuszcza "wymianę, rozbudowę i przebudowę" istniejącej zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej i usługowo – produkcyjnej, przy czym czynić to można pod warunkiem przestrzegania zasad zabudowy, określonych w planie dla "zabudowy nowej". Sam zatem mpzp rozróżnia zabudowę dotychczasową oraz "zabudowę nową".
Nie można zaaprobować takiej wykładni przepisów prawa miejscowego, której dokonał sąd wojewódzki, w istocie godząc się z wykładnią prezentowaną przez organy orzekające w sprawie, wedle której tylko na tych działkach mniejszych niż normatywne wedle ustaleń planu (czyli mniejszych niż 1800 m²), jeśli istniały w wyniku podziału dokonanego przed wejściem w życie mpzp, może odbywać się realizacja zabudowy mieszkaniowej. Niesporne w sprawie jest, że działka nr 2 była zabudowana dwoma budynkami istniejącymi w dacie wejścia w życie mpzp, a jej podział nastąpił w trybie art. 95 pkt. 1 Ugn, zatem niezależnie od ustaleń planu miejscowego, w celu "zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami mieszkalnymi wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków".
Skoro podział działki nr 2 na działki 3 i 1 nastąpił w trybie art. 95 pkt 1 Ugn, zatem niezależnie od ustaleń planu miejscowego, nie jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawniona wykładnia przepisu § 42 ust. 4 w zw. z § 40 mpzp, wedle której nie jest dopuszczalna rozbudowa istniejącego w dacie wejścia w życie mpzp budynku mieszkalnego na działce nr 1. Zdaniem Sądu z treści § 42 ust. 4 w zw. z § 40 mpzp wynika niewątpliwie zakaz realizacji zabudowy nowej, tj., na takich działkach, których podział geodezyjny został zatwierdzony po wejściu w życie mpzp i mają one powierzchnie mniejszą, niż określona dyspozycją § 42 ust. 3 mpzp. Skoro jednak zabudowa na działce 2, która uległa podziałowi niezależnie od ustaleń planu istniała w dacie wejścia w życie mpzp, to odmienna wykładnia cyt. przepisów prawa miejscowego zaprezentowana przez sąd wojewódzki nie uwzględnia konstytucyjnego aspektu nakazu ochrony własności (art. 21 Konstytucji RP) oraz prawa do zabudowy, wynikającego z art. 4 uPb.
Wykładnia przepisów prawa miejscowego, która została uznana za prawidłową przez sąd I instancji prowadziłaby ponadto do niesprawiedliwego zróżnicowania sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości z pokrzywdzeniem tych, którzy posiadają zabudowane w chwili wejścia w życie mpzp działki, ale ich powierzchnia jest mniejsza, niż wskazana w 42 ust. 3 tego planu. W praktyce uniemożliwiono by jakąkolwiek ingerencję w byt takich budynków. Powyższy wywód prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Ponieważ zaskarżony skargą kasacyjną wyrok dotknięty jest wyłącznie naruszeniem przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając ten wyrok jest uprawniony do rozpoznania skargi (art. 188 Ppsa).
Skarga H.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Piaseczyńskiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest zasadna, albowiem obie te decyzje dotknięte są naruszeniami prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa). Naruszenie to wynika z wadliwej wykładni przepisów prawa miejscowego - § 40 i § 42 ust. 4 mpzp, jak to powyżej wyjaśniono, a która wykładnia została zaakceptowana nietrafnie przez sąd wojewódzki. Dopatrując się sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z powyższymi ustaleniami mpzp, organ I instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. (k. 7 akt organu I instancji), z powołaniem się na dyspozycję art. 35 ust. 3 uPb, nałożył na skarżącego kasacyjnie jako inwestora, obowiązek usunięcia nieprawidłowości i doprowadzenia do zgodności projektu zagospodarowania z mpzp "w zakresie § 40 i § 42 pkt 3" w terminie do 20 września 2010 r. Niezależnie od lakoniczności powyższego postanowienia starosty, gdy idzie o sposób usunięcia tak rozumianej nieprawidłowości w doprowadzeniu do zgodności z przepisami mpzp, działanie organu I instancji, a następnie odmowa udzielenia pozwolenia na budowę oznaczają sprzeczność z prawem.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy taki plan został uchwalony, a także wymaganiami ochrony środowiska. Z kolei w myśl art. 35 ust. 3 uPb "W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę". Ponieważ decyzja odmowna organu I instancji zasadzała się na wadliwej wykładni przepisów prawa miejscowego – mpzp, przeto odmowa udzielenia pozwolenia na budowę z tej przyczyny, że nie usunięto sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego w wyznaczonym terminie, zapadła z obrazą art. 35 ust. 3 w z. z ust. 1 pkt 1 uPb.
Utrzymanie w mocy tej decyzji przez wojewodę oznaczało z kolei, że i ten organ dopuścił się naruszenia cyt. przepisów prawa materialnego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Uzasadnia to uchylenie decyzji obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 i art. 188 Ppsa, albowiem jest to konieczne dla końcowego załatwienia skargi H.S.
Godzi się przy tym zauważyć, że inwestor przedłożył kopię pisma wójta gminy Lesznowola z 11 marca 2008 r. zawierającego stanowisko tego organu w kwestii dopuszczalności rozbudowy budynku inwestora. Dla organu gminy, jak wynika z treści tego pisma, z ustaleń mpzp nie wynika zakaz, w związku z podziałem działki nr 2 w trybie art. 95 pkt 1 Ugn, możliwości rozbudowy istniejącego przed wejściem w życie mpzp budynku na działce 1. Taką zresztą wykładnię prezentował Wojewoda Mazowiecki w wydanej przez siebie w granicach sprawy decyzji kasatoryjnej z [...] stycznia 2011, mocą której uchylono pierwotną decyzję odmowną Starosty Piaseczyńskiego z [...] września 2010 r. W wydanej kolejnej decyzji organu I instancji z [...] marca 2011 r. wprost wynika, że organ I instancji nie zgadza się z interpretacją przepisów prawa miejscowego ("Wojewoda Mazowiecki nie wziął pod uwagę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego..."), zaprezentowaną przez wojewodę w jego decyzji kasatoryjnej z [...] stycznia 2011 r. Ponownie rozpoznając odwołanie od decyzji z [...] marca 2011 r. Wojewoda Mazowiecki tym razem zgodził się z argumentacją starosty i stwierdził w ślad za nim, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami mpzp.
Rzecz jednak w tym, że nie wyjaśnił Wojewoda Mazowiecki w swej decyzji z [...] października 2011 r., z jakich powodów odstąpił od uprzednio prezentowanej wykładni przepisów prawa miejscowego, czym niewątpliwie naruszył art. 11 K.p.a. w aspekcie nakazu wyjaśnienia motywów, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uchybił ponadto organ odwoławczy przepisowi art. 8 K.p.a. nakazującemu prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. Narusza zaufanie do organów administracji publicznej takie działanie, które polega na tym, że organ nie wskazuje przyczyn, dla których odstępuje w sprawie od uprzednio prezentowanej przez siebie wykładni przepisów prawa materialnego, wskazanych w decyzji ostatecznej, którą jest związany (art. 110 K.p.a.), a która nie została wzruszona z obrotu prawnego w sposób przewidziany prawem. Wyjątkowo "chwiejne" zachowanie wojewody dodatkowo osłabia autorytet i prestiż administracji publicznej. Kwestie te uszły uwadze sądu wojewódzkiego.
Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Piaseczyński, będąc związanym wykładnią mpzp dokonaną niniejszym wyrokiem, rozpatrzy raz jeszcze wniosek H.S-. Organ będzie miał na względzie przede wszystkim treść art. 35 ust. 4 uPb, wedle którego "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę".
Z tych względów orzeczono, jak w pkt. I sentencji. O kosztach orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, 205 § 2 i 200 Ppsa, uwzględniając uiszczone wpisy oraz opłaty, a także koszty zastępstwa procesowego za obie instancje.