Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 212/12 oddalił skargę J. K. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. K. choroby zawodowej w postaci "zespołu wibracyjnego". Organ uznał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym głównie orzeczenia lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. (działającego jako jednostka orzecznicza pierwszego stopnia) nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Identyczne stanowisko w sprawie zajęła jednostka orzecznicza drugiego stopnia Instytut Medycyny Pracy Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii w L., która również orzekła o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ podkreślił, że orzekając w niniejszej sprawie związany jest ustaleniami wynikającymi z orzeczenia lekarskiego i nie posiada uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej.
W wyniku rozpoznania odwołania, Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu inspekcji sanitarnej mimo potwierdzenia występowania czynników narażających na możliwość powstania choroby zawodowej wobec negatywnych orzeczeń lekarskich nie mogła skutkować stwierdzeniem wystąpienia choroby zawodowej. Organ odwoławczy wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez uprawniony organ niezbędne jest rozpoznanie choroby wskazanej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą, a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby.
Mając na uwadze orzeczenia lekarskie wydane przez lekarzy jednostki orzeczniczej pierwszego i drugiego stopnia stwierdzające brak podstaw do uznania wystąpienia u badanego choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej wydał prawidłową decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u J. K. choroby zawodowej w postaci "zespołu wibracyjnego".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości. Skarżący zarzucił, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, ponieważ nie odniosły się do wszystkich dostępnych w sprawie dowodów. Jak zauważa skarżący organy pominęły korzystne dla niego okoliczności wynikające z karty oceny narażenia zawodowego wystawionej przez Wojskowy Ośrodek Medycyny Prewencyjnej w K. W podsumowaniu swojej oceny WOMP w K. stwierdza, że "istniało prawdopodobieństwo wystąpienia choroby zawodowej" do czego organy odniosły się w sposób ogólnikowy nie wyjaśniając tym samym w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy skarżący od wielu lat prowadzi z organem spór, którego źródłem jest konsekwentne stanowisko Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. W tej kwestii, po raz pierwszy organ wyraził stanowisko w ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., która została objęta kontrolą sądową zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 291/08 (oddalającym skargę J. K.). Wyrok ten – po wznowieniu postępowania sądowoadministracyjnego w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przepisów art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Kodeks pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach organu – zmieniono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 387/09.
Tym ostatnim wyrokiem jednocześnie uchylono wspomnianą wyżej decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2008 r.
Obecnie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] listopada 2011 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J. K. choroby zawodowej – w postaci zespołu wibracyjnego. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to jest zgodne z przepisami prawa, w tym zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).
Przytaczając definicję choroby zawodowej zawartej w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądowym i poglądach doktryny przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów: formalnego i materialnego. Elementem formalnym jest określony przez ustawodawcę wykaz chorób zawodowych – tylko choroba zawarta w wykazie może być uznana za chorobę zawodową. Aby jednak choroba mogła być uznana za chorobę zawodową, musi być spełniony element materialny – niezbędne jest ustalenie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej.
Wówczas dopiero istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie. Inaczej mówiąc, jeśli można stwierdzić, że konkretny czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to narażenie na jego działanie na stanowisku pracy daje podstawę, by domniemywać, że doprowadził on do powstania tego schorzenia.
Ocena zaistnienia powyższych przesłanek następuje w postępowaniu uregulowanym przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W myśl § 8 ust. 1 tego rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.
W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 602/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 184/05; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1851/04; uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPS 3/02). Opinia lekarska w tego rodzaju sprawach ma charakter opinii biegłego (wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/GL 332/08).
Jak zaznaczył Sąd, w rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczy choroby zawodowej wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, tj. zespołu wibracyjnego. Sąd zgodził się z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wobec braku podstaw do rozpoznania u pacjenta choroby nie ma przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej.
Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący był badany w jednostkach orzeczniczych, gdzie zgodnie orzeczono brak podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdza brak podstaw do rozpoznania u pacjenta zespołu wibracyjnego. Z uzasadnienia jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia wynika, że dolegliwości zgłaszane przez skarżącego są następstwem zmian dyskopatycznych i zwyrodnieniowych odcinka szyjnego kręgosłupa.
Również w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii w L. nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wskazano, że brak jest podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu orzeczenia podano na wstępie, że skarżący w narażeniu na hałas i drgania mechaniczne pracował w latach 1967 -1989 ([...]) i w roku 1990 ([...]). Z dokumentacji medycznej wynika, że dopiero w 2006 r. rozpoczął leczenie w związku z bólami kręgosłupa. Analiza narażenia zawodowego oraz dokumentacji lekarskiej, a także brak udokumentowanych typowych objawów chorobowych schorzenia w czasie określonym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, nie dawały podstaw do rozpoznania u skarżącego zespołu wibracyjnego (w postaci naczyniowo –nerwowej lub kostno – stawowej).
Jak zaznaczył Sąd, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. zwrócił się na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych o dodatkową konsultację. W opinii Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia 13 stycznia 2011 r. podkreślono, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym w przypadku postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego wynosi 1 rok, a dla postaci kostno-stawowej jak i mieszanej - 3 lata. W przypadku J. K. okres narażenia na drgania zakończył się w roku 1990, a pierwsze udokumentowane objawy chorobowe pochodzą z 2006 r. a "z wywiadu od pacjenta około 2000 r." Powyższe pozwala stwierdzić, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie były związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, co stanowiło przesłankę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Oznacza to, że organy obu instancji nie mogły dokonać oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania w zakresie choroby zawodowej. Nieustalenie przesłanek choroby zawodowej w orzeczeniu lekarskim, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, skutkować musiało wydaniem orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Przekonanie skarżącego, iż stwierdzone dolegliwości mają związek z wykonywaną przez niego pracą i warunkami panującymi w środowisku pracy, nie mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Stanowiska organu nie podważają ani dane wynikające z dołączonej do skargi "Książki zdrowia" i dokonane w niej wpisy (w tym adnotacji lekarza z dnia 29 listopada 1994 r. o leczeniu skarżącego z powodu bólu kręgosłupa), jak również zawarte w legitymacji ubezpieczeniowej informacje na temat niezdolności skarżącego do pracy.
Jednocześnie Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w zgodzie z przepisami prawa i nie ma podstaw do przyjęcia, iż organy sanitarne dokonały ustaleń z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zrealizowana została również zasada prawdy obiektywnej, przewidziana w art. 7 k.p.a., o czym świadczy skorzystanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z przysługującego mu na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych uprawnienia i zwrócenie się do [...] o przeprowadzenie pomiarów wibracji na stanowisku obsługi dźwigów oraz do Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w K. o uzupełnienie oceny narażenia zawodowego w [...], a także do jednostek orzeczniczych o dodatkowe uzasadnienie. Uzupełniony w ten sposób materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie.
Brak bowiem w sprawie dowodów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ustaleń zawartych w orzeczeniach lekarskich i opartych na nich ustaleń organów obu instancji. Do tego rodzaju dowodów nie można zaliczyć – sporządzonej przez Wojskowego Inspektora Sanitarnego w K. - karty oceny narażenia zawodowego i zamieszczonej w tym dokumencie końcowej opinii, że istniało prawdopodobieństwo wystąpienia u J.K. choroby zawodowej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jest pełne, objęło wszystkie niezbędne i prawidłowo zgromadzone dowody, których ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji jest zgodna z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Kwestionowana decyzja została też wydana w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego.
Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieudostępnienie dokumentacji medycznej z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. Sąd wskazał, że organy nie dysponowały dokumentacją medyczną skarżącego, a jedynie orzeczeniami lekarskimi. Organy inspekcji sanitarnej nie są kompetentne do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej. Ponadto, jak zaznaczył Sąd, Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego oraz informował o możliwości zgłoszenia ewentualnych uwag do zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że skarżący z tego uprawnienia skorzystał, stąd zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd uznał za nieuzasadniony.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., reprezentowany przez radcę prawnego opierając zarzuty na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez "naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy w drodze nieuzasadnionego przyjęcia, iż choroba skarżącego i związana z nią niepełnosprawność nie dają podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego mimo tego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności "[...]", "Legitymacja ubezpieczeniowa", a także zaświadczenia lekarskie stwierdzają rozpoznania, leczenia ambulatoryjne i szpitalne, niezdolności do pracy spowodowane chorobą, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy skarżącego jak również sposobem wykonywania pracy przez niego, narzuconym przez pracodawcę, co zostało potwierdzone opiniami i świadectwami mającymi formę dokumentów urzędowych przemawiają za odmiennym zastosowaniem wskazanego przepisu ustawy;
- 2. naruszeniu prawa materialnego przez pominięcie wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych i naruszenie art. 2352 Kodeksu pracy;
- 3. naruszeniu przepisów postępowania w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo iż postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2012 r. prowadzone było z naruszeniem przepisów tj. art. 7, 10 oraz art. 77 § 1 k.p.a.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona.
Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy polegające na przyjęciu, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie dają podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Podnosząc zaś zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wywodził, że Sąd I instancji oddalając skargę pominął, że postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, 10 oraz art. 77 § 1.
Odnosząc się do tak sprecyzowanych zarzutów podkreślić należy, że w świetle art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie zaś choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Powtórzyć należy za Sądem I instancji, że jak przyjęto w orzecznictwie sądowym, definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest również pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej z rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje nadal aktualność (sygn. akt OPS 3/02, ONSA 2003/1/4). Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma zatem prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ winien zatem ocenić orzeczenie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem kanonów wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie w świetle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że skarżący był badany w jednostkach orzeczniczych medycyny pracy, które w spójnych orzeczeniach lekarskich jednoznacznie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 22 wykazu: zespołu wibracyjnego. Również po przeprowadzeniu dodatkowej konsultacji w Instytucie Medycyny Pracy w L., nie stwierdzono podstaw do wydania odmiennego orzeczenia. W piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. Instytut zaakcentował, że okres narażenia zawodowego na drgania mechaniczne zakończył się w roku 1990, pierwsze zaś udokumentowane objawy pochodzą z 2006 roku. Potwierdzono również, że wyniki badań nie dają podstaw do rozpoznania którejkolwiek z postaci ww. choroby zawodowej. W tych okolicznościach dokumenty przedstawione przez skarżącego w toku postępowania, w tym legitymacja ubezpieczeniowa, "[...]", czy zaświadczenia lekarskie nie mogły skutecznie podważyć jednoznacznych orzeczeń lekarzy orzeczników.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji właściwie przyjął, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u J. K. choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego - została wydana przy uwzględnieniu zgromadzonego materiału dowodowego oraz uzasadnień orzeczeń lekarskich i po wykazaniu przez organ braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej przez skarżącego pracy a powstałymi objawami chorobowymi.
Powyższe stwierdzenie czyni niezasadnym również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak było bowiem w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że zaskarżona decyzja została wydana po dokonaniu prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślić również należy, że prowadzone przez organ postępowanie doprowadziło do wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, kierując się zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak i czyniąc zadość zasadzie wynikającej z art. 10 k.p.a. nakładającej na organy obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Uznając za niezasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został powiązany przez autora skargi kasacyjnej z naruszeniem przepisów art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a., podkreślić należy, że dla uwzględnienia przez sąd I instancji skargi na podstawie tego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia, by w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego określone w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a., a tylko takie dałyby podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć również należy, że autor skargi kasacyjnej formułując tak postawiony zarzut, jak również go uzasadniając nie dokonuje nawet próby wykazania istnienia w sprawie podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zaś poszukiwać za stronę skarżącą naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się sąd I instancji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.