Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Wa 698/11, oddalił skargę M. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie decyzją z 3 listopada 2010 r. cofnął M.owi Ł.owi pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ ten wskazał, że postępowanie w sprawie cofnięcia M. Ł.owi pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte 18 marca 2010 r., z uwagi na powzięcie informacji o toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym o popełnienie czynu z art. 157 § 1 k.k. W toku postępowania organ uzyskał z Prokuratury Rejonowej w G. akt oskarżenia M.a Ł.a o to, że 20 grudnia 2008 r. około godz. 12.20 na terenie leśnym w okolicy miejscowości B., w obwodzie łowieckim nr 195, w trakcie polowania zbiorowego – wigilijnego nie zachował bezpieczeństwa i z zajmowanego przez siebie stanowiska na linii myśliwych, po sygnale informującym o zakończeniu pędzenia i bez zgody prowadzącego polowanie, w czasie gdy nagonka znajdowała się od linii myśliwych w odległości mniejszej niż 100 metrów, oddał strzał z broni typu kniejówka nabojem kulowym, w wyniku czego nieumyślnie postrzelił w okolice biodra członka nagonki J. W., który znajdował się w miocie i w odległości 76 m od oddającego strzał, czym spowodował u niego obrażenia w postaci zaotrzewnowego uszkodzenia odbytnicy i wieloodłamowego złamania kości miednicy i kości udowej lewej, w wyniku czego doszło u niego do naruszenia funkcji narządów ciała, jakimi są kończyna dolna lewa i odbytnica, na okres znacznie przekraczający dni 7, czym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. o czyn z art. 157 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k..
Postępowanie to było w toku. Ponadto organ uzyskał wydruk z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, gdzie skarżący figuruje za popełnienie czynu z art. 177 § 1 k.k., pozytywną opinię o nim z Koła Łowieckiego "[...]" w Szczecinie oraz z miejsca zamieszkania, protokół zgodnego z przepisami przechowywania przez skarżącego broni, a także materiały zgromadzone w sprawie karnej dotyczące uszkodzenia ciała J. W.. Organ ustalił też, że orzeczeniem Okręgowego Sądu Łowieckiego w Szczecinie z 18 maja 2009 r., sygn. akt OSŁ/1/2009, uznano skarżącego winnym tego, że 20 grudnia 2008 r. w czasie polowania zbiorowego w obwodzie łowieckim nr 195, w okolicy miejscowości B.o, nie zachowując bezpieczeństwa z zajmowanego stanowiska na linii myśliwych oddał strzał z broni typu kniejówka nabojem kulowym do zwierzyny znajdującej się w miocie w terenie leśnym w czasie, kiedy nagonka znajdowała się od myśliwych w odległości mniejszej niż 100 m, w wyniku czego postrzelony został w okolice biodra członek nagonki J. W., znajdujący się w tym czasie w miocie, w odległości 76 m od oddającego strzał, tj. przewinienia łowieckiego z § 17 pkt 9 rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tuszy – Regulaminu polowań, w związku z § 137 ust. 1 Statutu PZŁ i za to wymierzono mu karę dyscyplinarną zasadniczą wykluczenia ze zrzeszenia.
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji uznał, iż skarżącego można zaliczyć do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji uznał, że zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.; dalej jako u.b. i a.).
Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania M. Ł.a utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., organ wskazał, że to sam ustawodawca bezpośrednio określił, że obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, istnieje w szczególności w stosunku do osób oskarżonych o popełnienie m.in. przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła okoliczność uznana przez samego ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji za przesłankę uzasadniającą powyższą obawę, albowiem skarżący został oskarżony o czyn z art. 157 § 1 k.k., który jest przestępstwem skierowanym przeciwko życiu i zdrowiu. Dlatego też – zdaniem organu – ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny implikuje konieczność cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a., który to przepis ma charakter obligatoryjny.
Wykluczone jest więc zachowanie pozwolenia na broń osobie, która należy do osób w tym przepisie prawa określonych, a tym samym nawet korzystnie o posiadaczu pozwolenia na broń świadczące dowody, jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania czy w kole łowieckim oraz przedstawione przez niego w odwołaniu orzeczenia lekarskie o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz pracownika zabezpieczenia technicznego nie dają podstaw do zmiany sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie eliminują one bowiem faktu przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa, z którego rodzajem obawę tę związał sam ustawodawca, nieprzewidujący możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy w przypadku oskarżenia bądź skazania posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo m.in. przeciwko życiu i zdrowiu.
Zatem, jak wynika z treści zastosowanych do rozstrzygnięcia norm prawa materialnego, warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między popełnieniem (lub oskarżeniem) przestępstwa i użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem, iż w postępowaniu naruszono zasadę domniemania niewinności, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie ma ona zastosowania. Obowiązuje ona tylko w postępowaniu karnym. Wydanie decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest – zgodnie z wolą ustawodawcy – uprawnione już w sytuacji, gdy przeciwko jego posiadaczowi chociażby toczy się postępowanie karne o przestępstwo.
Organ administracji publicznej nie weryfikuje przy tym (ani nie został do tego zobowiązany, ani nie posiada kompetencji) w postępowaniu administracyjnym prawidłowości zebranego w dochodzeniu czy śledztwie materiału dowodowego i zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzuconego przestępstwa, nie bada też winy czy niewinności osoby, przeciwko której postępowanie karne się toczy.
M. Ł. wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając obrazę przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a., poprzez dowolne przyjęcie spełnienia się przesłanek dla wydania skarżonej decyzji, zwłaszcza, że organ nie dokonał analizy toczącego się postępowania karnego pod kątem istnienia "uzasadnionej obawy" użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że konstrukcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. nie daje podstawy do automatycznego, obligatoryjnego cofania pozwolenia na broń, nawet w sytuacji, gdy przeciwko uprawnionemu toczy się postępowanie karne. Podstawą wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń jest bowiem "uzasadniona obawa" jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta – w ocenie skarżącego – ma wypływać z przeszłości, a ta w świetle przedłożonych opinii, rysuje obraz skarżącego jednoznacznie: etyczny, pracowity, koleżeński, doświadczony oficer, były dowódca Brygady [...], który zwracał szczególną uwagę na bezpieczeństwo posługiwania się bronią.
Świadczy to o tym, że wobec skarżącego nie została spełniona przesłanka "uzasadnionej obawy". Skarżący ponownie odwołał się do zasady domniemania niewinności. Zdaniem skarżącego użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. formuły "w szczególności" nie przesądza, że zaistnienie jednej z dwóch powołanych w tym przepisie okoliczności, daje samoistną, automatyczną podstawę do wydania skarżonej decyzji. Organ zawsze powinien zbadać, czy jednocześnie spełniona jest przesłanka, że sprawca może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ jest zobligowany do zbadania i przeanalizowania okoliczności związanych zarówno z zarzucanym czynem, jak i z osobą sprawcy.
W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, przytoczył argumentację zbieżną z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej jako p.p.s.a.), podając materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji którą stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. stwierdził, że stoi na stanowisku, iż osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie tych przepisów.
Sąd ten przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX nr 527545, która w swoim meritum dotyczy co prawda jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca zróżnicował bowiem osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem karnym, które tworzą jedną grupę. Drugą grupę tworzą skazani za popełnienie wszelkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny.
Dokonując wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., Sąd pierwszej instancji wskazał, że w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". W dalszej kolejności Sąd wojewódzki wskazał, że treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że jasne przepisy prawa nie wymagają interpretacji (clara non sun interpretanda). Przepis powyższy kształtuje swego rodzaju ustawowe i niewzruszalne domniemanie, że stwierdzone wyrokiem karnym skazującym popełnienie określonego rodzaju przestępstwa lub trwanie postępowania karnego związanego z podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa stwarza uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Restrykcyjność przepisów dotyczących zarówno wydania pozwolenia na broń, jak i przede wszystkim jego cofnięcia jest zatem uzasadniona specyficznym charakterem tego uprawnienia.
Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a. Skoro zatem przeciwko M.owi Ł.owi prowadzono postępowanie karne, a następnie został skierowany akt oskarżenia o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu określone w art. 157 § 1 k.k., to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zdaniem Sądu wojewódzkiego okoliczność powyższa stanowiła wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Na wydane rozstrzygnięcie nie mogły mieć zatem wpływu dowody pozytywnie świadczące o skarżącym, czy też orzeczenia lekarskie o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz pracownika zabezpieczenia technicznego. Dowody te nie mają bowiem wpływu na ustanowione przez ustawodawcę domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Wydanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zdaniem tego Sądu nie narusza także art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, ponieważ nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas, jeżeli sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem, a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony.
Natomiast taki przypadek nie zachodzi w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny, gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie.
Na zakończenie swoich rozważań Sąd pierwszej instancji wskazał, że na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu nowelizacja przepisu stanowiącego podstawę jej wydania. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. w nowym brzmieniu obowiązuje od 10 marca 2011 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis poprzedni, prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez organ.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik zawodowy M.a Ł.a zaskarżając go w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego to art. 18 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U z 1999r. Nr 53 poz. 549 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt toczącego się postępowania karnego uprawnia do ustalenia istnienia uzasadnionej obawy uzasadniającej cofnięcie pozwolenia na broń.
Autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z tym, że sytuacje wymienione przez ustawodawcę w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b.ia. obligują do przyjęcia istnienia obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z powyższego przepisu nie wynika by wyliczone po zwrocie "w szczególności" sytuacje wykluczały konieczność ustalenia elementu w postaci uzasadnionej obawy o której mowa w tym przepisie. Wyliczone sytuacje co najwyżej mogą świadczyć o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia obawy, co do możliwości zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, jednakże każdorazowo nie należy pomijać obowiązku dokonania ustaleń, czy okoliczności sprawy co do zarzucanego czynu w postępowaniu karnym rzeczywiście przemawiają za istnieniem takiej obawy i to uzasadnionej. Żaden z organów a także WSA nie wskazały z jakich okoliczności i dowodów na ich istnienie wysnuły wniosek, że skarżący będący jedynie oskarżony o popełnienie zarzucanego mu czynu, będąc w posiadaniu broni palnej, może zagrozić bezpieczeństwu czy porządkowi publicznemu.
Ponadto nie bez znaczenia jest fakt, że po nowelizacji przepisów, od 10 marca 2011r. przepis art. 15 ust. 1 pkt.6 u.b.i.a. otrzymał brzmienie w którym ustawodawca w ogóle zrezygnował ze wskazania istnienia toczącego się postępowania karnego, jako okoliczności mogącej świadczyć o zagrożeniu ze strony osoby podejrzanej czy oskarżonej dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem zdaniem kasatora tym bardziej należy poddać w wątpliwość by pod rządami poprzedniej regulacji, ustawodawca wręcz zakazywał wydawania pozwolenia na broń wyłącznie na podstawie toczącego się postępowania karnego.
Komendant Główny policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, iż w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta wynika już z samego faktu prowadzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstwa. Organy nie muszą wobec osób oskarżonych o taki czyn jak skarżący przeprowadzać oceny czy " uzasadniona obawa" w stosunku do nich rzeczywiście istnieje, albowiem to ustawodawca w sposób wiążący oceny tej dokonał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednakże pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, z tego też względu przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był wyłącznie granicami skargi kasacyjnej. Jednakże tak rozpoznawana skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd ocenia zakwestionowaną decyzję na datę jej wydania, zatem ewentualne zmiany stanu faktycznego lub prawnego nie mają wpływu na jej prawidłowość. Tym samym zmiany prawa po wydaniu zaskarżonych decyzji nie mogły wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji i wydanego w I instancji zaskarżonego wyroku. Przepis art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w nowym brzmieniu stanowiący jedną z podstaw prawnych zaskarżonej decyzji zaczął obowiązywać od 10 marca 2011r, zatem w dacie jej wydania przepis ten obowiązywał w brzmieniu poprzednim. W związku z powyższym zaskarżoną decyzję należało ocenić przez pryzmat stanu prawnego obowiązującego na datę wydania decyzji ostatecznej, tj. na dzień 21 stycznia 2011r.
Jedyny zarzut skargi kasacyjnej opiera się na naruszeniu przez Sąd I instancji art. 18 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię poprzez uznanie, że już samo toczenie się postępowania karnego przeciwko skarżącemu kasacyjnie uprawnia do ustalenia istnienia uzasadnionej obawy uzasadniającej cofnięcie pozwolenia na broń.
Z powyższym zarzutem w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie sposób się zgodzić. W szczególności nie mogło dojść do błędnej wykładni art. 18 ust 4 u.b. i a. ponieważ Sąd podobnie jak organ II instancji nie stosowali tego przepisu. Na podstawie tego przepisu organ cofa pozwolenie na broń gdy ustały okoliczności faktyczne które stanowiły podstawę do jego wydania. W niniejszej sprawie podstawą cofnięcia pozwolenia na broń był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.i a. z powodu oskarżenia skarżącego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu.
Nie doszło także do błędnej wykładni art. 15 ust 1 pkt 6 u.b. i a. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dacie wydania decyzji ostatecznej toczyło się przeciwko skarżącemu kasacyjnie postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w G.ie o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu z art. 157 § 1 k.k.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej decyzji wskazuje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z konstrukcji powyższego przepisu w powiązaniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy wynika, że organ policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przy czym ustawodawca przesądził, że w stosunku do ww. osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" ta uzasadniona obawa istnieje.
Zaś istnienie tej obawy poza przypadkami wskazanymi po kwantyfikatorze "w szczególności" wymaga każdorazowej indywidualnej oceny z uwzględnieniem wszelkich okoliczności. Jednakże ta indywidualna ocena w tej konkretnej sprawie nie musi zostać dokonana, albowiem jak już wyżej wskazano, w związku z tym, że przeciwko skarżącemu kasacyjnie toczyło się w dacie wydania decyzji ostatecznej postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, to z woli ustawodawcy przyjąć należy, że ta uzasadniona obawa w stosunku do niego istnieje.
Powyższe rozumienie tego przepisu znajduje także pośrednio potwierdzenie w motywach uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (publ. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 1, poz. 5). Podkreślić bowiem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w tej uchwale, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny jak wynika z uzasadnienia tej uchwały nie rozstrzygnął w niej czy również osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.
Należy jednak zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że analogicznie do sentencji podjętej uchwały, która przecież w swym uzasadnieniu zawiera wskazówki interpretacyjne co do powołanego w kasacji przepisu ustawy o broni i amunicji, także prowadzenie wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu czy jak w przypadku skarżącego - mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Powyższej ocenie nie sprzeciwia się zasada domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP), albowiem cofnięcie pozwolenia na broń nie przesądza o winie strony, a jedynie świadczy o tym, że dana osoba przestała spełniać kryteria do dalszego posiadania stosowanego pozwolenia. Konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Nie może być jednak rozumiana w taki sposób który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację osoby, przeciwko której takie postępowanie się toczy. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że prawo do posiadania broni nie jest prawem konstytucyjnie zagwarantowanym każdemu obywatelowi, ale z uwagi na ważny interes publiczny (bezpieczeństwo i porządek publiczny) jest prawem ściśle reglamentowanym i posiadać je mogą, na mocy stosowanych pozwoleń, jedynie osoby które spełniają warunki określone w ustawie.
Mając powyższe na względzie, wbrew stanowisku wyrażonemu w kasacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - całkowicie słusznie wskazuje w zaskarżonym wyroku, że sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bez potrzeby przeprowadzania oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie.
Zatem skoro przeciwko skarżącemu prowadzono postępowanie karne a następnie został skierowany akt oskarżenia o przestępstwo z art. 157 §1 k.k., a więc za przestępstwo usytuowane w rozdziale XIX kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu", to już sam ten fakt, przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W związku z powyższym właściwe organy administracji mają nie tylko prawo, ale i obowiązek cofnąć pozwolenie na broń w sytuacji, gdy nastąpi zdarzenie powodujące zaistnienie uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Dlatego też nie można uznać za usprawiedliwiony podniesiony zarzut kasacji naruszenia art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) podlega oddaleniu. Na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy zasądzono od skarżącego na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.