Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 965/10, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 71a ust. 2 w związku z art. 59 f oraz art. 59 g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanym dalej Prawo budowlane) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) ustalił dla inwestora [...] Sp. z o.o. opłatę legalizacyjną w wysokości 60.000 zł za zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. na cele biurowe, bez wymaganego zgłoszenia.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu 3 czerwca 2009 r. podczas oględzin stwierdzono, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu nr [...] w przedmiotowym budynku z funkcji mieszkalnej na cele biurowe. Inwestor nie przedstawił dokumentów świadczących o legalności inwestycji, zaś zgodnie z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Organ stwierdził, że powyższe roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym zostały wykonane samowolnie, wobec powyższego, zastosowanie ma przepis art. 71a Prawa budowlanego.
Organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...], na podstawie art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego wstrzymał właścicielowi – [...] Sp. z o.o. użytkowanie pomieszczenia biurowego nr [...] w budynku przy ul. [...] i nałożył obowiązek przedłożenia w terminie miesiąca określonej dokumentacji, wymaganej zgodnie z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Inwestor przedstawił w zakreślonym terminie wymaganą dokumentację, tj.: inwentaryzację lokalu nr [...] sporządzoną przez osobę uprawnioną do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w wymaganym zakresie, oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, opis i rysunek określający usytuowanie budynku w stosunku do granic nieruchomości, decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] o warunkach zabudowy.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 71a ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku i w przypadku stwierdzenia jego wykonania w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Zgodnie z art. 71a ust. 3 Prawa budowlanego "Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu".
Wobec powyższego należało nałożyć wskazaną w postanowieniu opłatę legalizacyjną, której wysokość ustalono na podstawie przepisów Prawa budowlanego: art. 71a ust. 3 i art. 59 f ust. 1: 10 x 500 zł (stawka opłaty) x 12 (współczynnik kategorii, kategoria XVI - budynki biurowe i konferencyjne) x 1 (współczynnik wielkości obiektu, kubatura < 2500 m3).
Od powyższego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. zażalenie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jego uchylenie.
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...].
Powyższą decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego.
Spółka w skardze zarzuciła sprzeczność i dowolność istotnych ustaleń M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny zakresu zmiany przeznaczenia lokalu przy ulicy [...], co tym samym spowodowało bezpodstawne naliczenie opłaty legalizacyjnej oraz bezpodstawne i błędne zakwalifikowanie na podstawie załącznika nr 7 do ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ulicy [...] w W. do kategorii obiektów budowlanych w kategorii XVI (tzw: budynki biurowe i konferencyjne), co spowodowało naliczenie wysokości opłaty legalizacyjnej w błędnej wysokości.
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca zmieniła sposób użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w W. z funkcji mieszkalnej na cele biurowe, nie dopełniając uprzednio obowiązku zgłoszenia takiej zmiany, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego, właściwemu organowi (tu Prezydentowi m. [...]). Przedmiotowego zgłoszenia należało dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania (art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego), albowiem dokonanie takiego zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania nie wywołuje skutków prawnych (art. 71 ust. 7 Prawa budowlanego).
W ocenie Sądu za bezzasadne należy uznać zawarte w skardze twierdzenie, że wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia lokalu nr [...] w budynku przy ulicy [...] w W. jest równoznaczne ze zgłoszeniem właściwemu organowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgłoszenie powinno być bowiem dokonane w trybie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z tego przepisu ze zgłoszeniem można wystąpić dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która jest warunkiem do dokonania takiego zgłoszenia.
Art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi, że do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem, aby móc skutecznie wystąpić ze zgłoszeniem musi być najpierw wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli tak jak w niniejszej sprawie.
Spełnienie takiego wymagania wprost przewiduje art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego oraz sytuacji, gdy na terenie obowiązuje plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Do zgłoszenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy dołączyć również inne dokumenty określone w pkt 1-6 tego ustępu. Z akt sprawy administracyjnej, ani z zawartych w skardze twierdzeń nie wynika, aby skarżący takie dokumenty przedłożyli.
Sąd zwrócił także uwagę, że wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ kieruje się zasadami określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i pod tym kątem dokonuje oceny projektu zmian sposobu użytkowania. Natomiast na skutek zgłoszenia właściwy organ, którym w obu przypadkach, to jest wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, jest organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 82 ust. 1 Prawa budowlanego), czyli w niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...], dokonuje oceny zgłoszenia pod względem przepisów Prawa budowlanego. Postępowanie to toczy się zatem w odrębnym trybie. Ustawa nie przewiduje dokonywania z urzędu oceny wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pod względem przepisów Prawa budowlanego, lecz wymaga dokonania w tym zakresie zgłoszenia, które powinno spełniać ściśle określone w ustawie warunki. Zgłoszenie to podlega następnie badaniu przez właściwy organ w trybie określonym w art. 71 ust. 3-5 Prawa budowlanego.
Sąd wskazał, że także przedłożone przez skarżącą do akt sprawy sądowej zaświadczenie Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] potwierdza, że doszło do zmiany sposobu użytkowania wskazanego lokalu, jak również, że do zmiany tej doszło przed zgłoszeniem właściwemu organowi, gdyż zgłoszenie wpłynęło do właściwego organu w dniu 7 września 2010 r.
Stwierdzenie przez organ niezgodnego z prawem użytkowania obiektu budowlanego lub jego części powoduje uruchomienie postępowania legalizacyjnego, które może zakończyć się pozytywnie, to jest "zatwierdzeniem" niezgłoszonego sposobu użytkowania (art. 71a ust. 2 Prawa budowlanego), bądź - w pewnych przypadkach - negatywnie, przez nałożenie na inwestora obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania (art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego).
Organ odwoławczy wskazał, że w art. 71a Prawa budowlanego, stanowiącym kontynuację przepisów art. 71 Prawa budowlanego, została uregulowana procedura legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 71a Prawa budowlanego właściwy organ w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, jest zobowiązany wydać postanowienie, w którym winien wstrzymać użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części i którym winien nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów określonych w art. 71 ust. 2 powołanej ustawy. W przedmiotowej sprawie takie postanowienie zostało przez organ powiatowy wydane w dniu [...] września 2009 r. Inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku i dostarczył wymaganą dokumentację.
Wobec tak stwierdzonego stanu faktycznego oraz w związku ze złożeniem wymaganej dokumentacji przez skarżącą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] ustalił dla inwestora [...] Sp. z o.o. opłatę legalizacyjną w wysokości 60.000 zł.
W ocenie Sądu postanowienie to, jak również zaskarżone postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymujące je w mocy, są zgodne z prawem.
Organy precyzyjnie wyjaśniły na jakiej podstawie prawnej oraz w jaki sposób wyliczyły opłatę legalizacyjną.
Zgodnie z art. 71a ust. 3 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego, ustalając opłatę legalizacyjną stosuje odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W myśl art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). W tej sprawie stawka opłaty (s) wyniosła 500 zł, współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) -12, a współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) -1.
W skardze skarżąca skoncentrowała się na wykazaniu, że wyliczając opłatę legalizacyjną organy nadzoru budowlanego przyjęły nieprawidłowy współczynnik kategorii obiektu budowlanego, co nastąpiło w konsekwencji błędnego przypisania budynkowi kategorii XVI - budynki biurowo-konferencyjne. Wyraziła ona opinię, że budynek przy ul. [...] w W. jest obiektem mieszkalnym. W ocenie skarżącej zmiana sposobu użytkowania części lokalu w przedmiotowym budynku dokonano w obiekcie, nie uzasadniała zaliczenia całego budynku do kategorii obiektów biurowych i konferencyjnych.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej oraz trafności przedstawionej przez nią argumentacji. W art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego mowa jest o skutkach prawnych zmiany sposobu użytkowania "obiektu budowlanego" lub "jego części" bez wymaganego zgłoszenia. Stwierdzenie przez organ niezgodnego z prawem użytkowania obiektu budowlanego lub jego części powoduje uruchomienie postępowania legalizacyjnego, które może zakończyć się pozytywnie, to jest "zatwierdzeniem" nie zgłoszonego sposobu użytkowania (art. 71a ust. 2 Prawa budowlanego), bądź - w pewnych przypadkach - negatywnie, przez nałożenie na inwestora obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania (art. 71 a ust. 4 ustawy). Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego wykonania nałożonych na stronę obowiązków wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty legalizacyjnej od tak "dopuszczonego" sposobu użytkowania. Opłatę tę wyznacza się odpowiednio do stanu "zaistniałego", bowiem właśnie ten stan użytkowania (a nie poprzedni) podlega legalizacji.
Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że skoro dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku (lokalu nr [...]) na cele biurowe, to z tego tytułu należało wymierzyć opłatę legalizacyjną odpowiednią do dokonanej zmiany i jej zakresu. W tej sprawie postępowanie legalizacyjne z art. 71a ust. 1-3 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego obejmuje dopuszczenie samowolnie zmienionego sposobu użytkowania pomieszczenia ("części budynku"), które urządzono i rozpoczęto użytkować na cele biurowe. Pomieszczenie takie mieści się w kategorii - "budynki biurowe i konferencyjne", określonej w załączniku do ustawy, jako kategoria XVI. W konsekwencji, legalizacja lokalu nr [...] samowolnie użytkowanego w celach biurowych wiąże się z opłatą legalizacyjną wyliczoną według odpowiadającego im współczynnika kategorii: k=12.
Art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego jednoznacznie przewiduje, że można prowadzić postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania jedynie części obiektu budowlanego. Co więcej, jeżeli zmiana sposobu użytkowania dotyczy tylko określonych pomieszczeń czy lokalu, organ nie ma prawa prowadzić postępowania co do całego budynku. W postępowaniu dotyczącym części nieruchomości opłatę legalizacyjną wylicza się biorąc pod uwagę jedynie tę część obiektu, której sposób użytkowania został samowolnie zmieniony, przyjmując stosowny dla niej współczynnik wielkości (w). Ponieważ sprawa nie dotyczy zmiany sposobu całego budynku, a jedynie jego konkretnej części (lokalu nr [...]), stosownie do niej organ ustalił opłatę legalizacyjną, uwzględniając właściwy jej współczynnik kategorii (k=12) oraz współczynnik wielkości obiektu, (a ściślej ujmując - współczynnik wielkości części obiektu: w=1).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o. w W., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
- I. naruszenie prawa materialnego polegające na bezpodstawnym i błędnym zakwalifikowaniu na podstawie załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. do obiektów budowlanych w kategorii XVI (tzw. budynki biurowe i konferencyjne), co spowodowało naliczenie wysokości opłaty legalizacyjnej w błędnej wysokości;
- II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- a. przyjęcie przez WSA, że organy nadzoru budowlanego zebrany w sprawie materiał dowodowy rozpatrzyły rzetelnie i w sposób wyczerpujący, podczas gdy dowody zostały ocenione wybiórczo, subiektywnie i w sposób dowolny;
- b. dokonanie przez WSA błędnej, wykraczającej poza ramy prawa, oceny dowodów zgromadzonych w sprawie;
- c. przyjęcie przez WSA, że decyzje w sprawie niniejszej zostały wydane na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia w sprawie. Takie stanowisko doprowadziło Sąd do powielenia całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego i wynikających z niej wniosków wywiedzionych przez organy nadzoru budowlanego a w rezultacie do wydania wadliwego orzeczenia w sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ustalona opłata legalizacyjna jest bezpodstawna co do zasady i błędna co do wysokości. Skarżąca Spółka podkreśliła, że ustalenia faktyczne dokonane przez oba organy nadzoru budowlanego oraz akceptacja ich przez Sąd pierwszej instancji SA całkowicie bezpodstawne. Wobec tego nie można uznać, że Spółka dokonała samowoli budowlanej, co do której należy zastosować opłatę legalizacyjną na podstawie art. 71 a ust. 3 i art. 59F ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto skarżąca podniosła, że wyliczona na kwotę 60.000 zł opłata legalizacyjna jest ustalona w sposób błędny. Zdaniem skarżącej, sąd administracyjny bezpodstawnie zaakceptował stanowisko organów nadzoru budowlanego, które błędnie przyporządkowały lokal mieszkalny nr [...] położony w budynku jednorodzinnym przy ulicy [...] w W. do kategorii XVI (wynikającej z załącznika do ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku - prawo budowlane), co spowodowało błędne zastosowanie współczynnika "K" odpowiadającego liczbie 12 i dalej w konsekwencji istotne zawyżenie opłaty legalizacyjnej.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania K. K., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skarg kasacyjnych.
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, stosownie do art. 176 p.p.s.a., należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie czyni zadość wymogom stawianym temu środkowi odwoławczemu. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej, formułując zarzuty, nie wskazał przepisów prawa tak materialnego, jak i procesowego, które jego zdaniem zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na wadliwe zastosowanie, w ocenie skarżącej Spółki, przepisów art. 71a ust. 3 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Jednakże, aby można było mówić o wadliwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy skutecznie podważyć ustalenia stanu faktycznego, przyjęte przez organy administracji publicznej, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie natomiast, jak już wyżej wskazano, skarżąca Spółka nie wskazała żadnych przepisów postępowania, które zostały naruszone.
Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nieweryfikowalny, a co za tym idzie nieskuteczny. W konsekwencji zaś, skoro nie doszło do skutecznego podważenia ustaleń stanu faktycznego, brak jest podstaw, pozwalających uznać, że w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania art. 71a ust. 3 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jak również zakwalifikowania obiektu budowlanego do kategorii XVI.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.