Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 587/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił sprzeciw Z.K. od decyzji nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a.", orzekł o nienałożeniu na inwestora - I.K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego na działce ewid. nr [...] położonej w miejscowości L., gmina L. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 k.p.a. (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), uchylił w całości opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2019 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na przedmiotowej działce nr [...], w listopadzie 2017 r. wybudowany został budynek gospodarczy, o wymiarach 3m x 5 m, o konstrukcji stalowej, trwale połączony z gruntem, z dachem dwuspadowym, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Inwestorem jest I.K. Roboty przy budynku zakończone.
Wykonane roboty budowlane, jako wymienione w katalogu zawartym w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymagały wcześniejszego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W dniu 27 września 2017 r. inwestorka dokonała zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o wymiarach 3m x 5m, z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 35°. Ze szkicu sytuacyjnego załączonego do protokołu nr [...] z dnia [...] października wynika, iż kąt nachylenia dachu przedmiotowego budynku wynosi 12,5°.
Dalej organ wskazał, że do omawianych robót winny znaleźć zastosowanie przepisy art. 50-51 ww. ustawy. Na tym etapie postępowania naprawczego organ zobligowany jest do zbadania, czy wykonane roboty wymagają przeprowadzenia czynności bądź dodatkowych robót w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Osiągnięcie tego stanu, który jest celem postępowania naprawczego, wymaga zgodności z wszystkimi powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym także z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie naprawcze, badając zgodność robót budowlanych z tymi ostatnimi przepisami, w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego, może nałożyć obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr [...].
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji nie była zasadna. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji powinien rozważyć możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazano, tego rodzaju czynność procesowa bezsprzecznie zmierza do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ pierwszej instancji winien mieć również na uwadze, iż nałożenie obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy może być w tym postępowaniu zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniającym zawieszenie tegoż postępowania.
Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł wymieniony na wstępie skarżący, wyjaśniając, że inwestorka pozbawiła go dojścia do parceli nr [...], stawiając na drodze i blisko granicy parceli nr [...] budynek gospodarczy.
Pełnomocnik skarżącego pismem złożonym w dniu 6 sierpnia 2020 r. uzupełnił sprzeciw skarżącego, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożony sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawę jego oddalenia stanowił art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2315 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że rozpoznając sprzeciw sąd bada jedynie prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Pozostałe przepisy postępowania, co do zasady, pozostają poza zakresem oceny.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji rozważenie nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, dokonując jednocześnie w tym zakresie wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Badając zatem spełnienie przez zaskarżoną decyzję przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a., Sąd okoliczność tę zweryfikował pozytywnie.
Skoro, zdaniem organu odwoławczego, do zakończenia postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie konieczne jest wykazanie zgodności budowy z przepisami określającymi ład przestrzenny poprzez przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy (wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), to uzasadnione jest przyjęcie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zakres koniecznego do pełnego wyjaśnienia sprawy postępowania dowodowego przekracza zatem kompetencje organu odwoławczego określone w art. 136 k.p.a. Nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dopiero przez organ odwoławczy naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, pozbawiając inwestora prawa zakwestionowania tego obowiązku poprzez złożenie odwołania.
Dalej Sąd wskazał, iż zarzuty podniesione w sprzeciwie nie dotyczą okoliczności, które stały się podstawą wydania decyzji kasatoryjnej, ale głównie kwestii związanych z pozbawieniem skarżącego przejścia i przejazdu przez działkę inwestora nr [...] do działki skarżącego nr [...]. Zarzuty nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1/ art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne rozpoznanie sprzeciwu skarżącego kasacyjnie od decyzji nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do oddalenia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej oraz stwierdzenia, że właściwe było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji;
2/ art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie sprzeciwu, w sytuacji gdy nie wystąpiły wymagane przez art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki uprawniające organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż zakres postępowania dowodowego koniecznego do pełnego wyjaśnienia sprawy nie przekraczał kompetencji organu odwoławczego, który mógł przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 k.p.a. i uchylić zaskarżoną decyzję w całości oraz orzec co do istoty sprawy, bowiem nie doszło do naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania, które uniemożliwiało organowi odwoławczemu zebranie i przeprowadzenie uzupełniającego materiału dowodowego;
3/ art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1, 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieuzwględnienie sprzeciwu, pomimo braku wskazania w decyzji organu odwoławczego, dlaczego uchybienia organu pierwszej instancji wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części i jakie przepisy organ pierwszej instancji naruszył, a także że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy;
4/ art. 151a p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i nieuwzględnienie sprzeciwu, w sytuacji gdy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy, bowiem nie wystąpiły przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprzeciwu w trybie art. 188 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r., alternatywnie
- - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,
- - oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały zapłacone tak w całości jak i w części.
W treści skargi kasacyjnej zawarto także oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie niniejszej skarga kasacyjna jest dopuszczalna. Powyższe wynika z treści art. 151a § 3 p.p.s.a, który wyklucza możliwość wniesienia środka odwoławczego od wyroku o którym mowa w § 1, tj. uwzględniającego sprzeciw od decyzji. Natomiast zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji sprzeciw oddalił. Nadto wskazać należy, iż podstawę do rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym stanowi art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. – "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym" (§ 2a art. 182 p.p.s.a.), "na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (§ 3 art. 182 p.p.s.a.).
W związku z tym, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku, przeszedł do merytorycznego badania podniesionych zarzutów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedziona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, stąd też nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.
W sprawie niniejszej kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ten typ decyzji kasacyjnej może być zastosowany wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopuszczalność wydania tego typu decyzji jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. jako przesłankę jej wydania stanowi "wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".
Rację ma zatem skarga kasacyjna, że wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. może nastąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: po pierwsze - postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania; po drugie - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wymaga to wykazania na podstawie regulacji materialnoprawnej. Wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego kasacyjnie wymaga wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2019, str. 786).
W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do przyjęcia przez stronę tezy, że brak było przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 p.p.s.a., gdyż organ odwoławczy nie wykazał skutecznie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Strona podniosła nadto, że Sąd w ogóle nie rozważył braku wskazania przez organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej przepisów postępowania, które zostały naruszone, a które wg organu oraz Sądu pierwszej instancji miały mieć istotny wpływ na wynik tej konkretnej sprawy oraz iż organ nie mógł skorzystać z możliwości jaką daje mu art. 136 § 1 k.p.a.
Postępowanie przed organem nadzoru budowlanego pierwszej instancji zostało wszczęte w związku z przeprowadzonymi przez inwestora na działce nr [...] robotami budowlanymi. W wyniku dokonanych czynności ustalono, że na ww. działce został posadowiony budynek gospodarczy. Wykonanie robót poprzedzało dokonanie zgłoszenia. Po dokonaniu analizy sprawy, organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku określonych czynności lub robót budowlanych, celem doprowadzenia wykonanych robót przy budowie budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem. A zatem postępowanie naprawcze zakończyło się wydaniem decyzji o nienakładaniu na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowalnych.
W związku z wniesionym odwołaniem od tej decyzji przez skarżącego, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję opartą o przepis art. 138 § 2 k.p.a. Z jej uzasadnienia wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie wyjaśniono kwestii zgodności wykonanych robót z przepisami określającymi ład przestrzennym. Nie przeanalizowano bowiem, czy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obejmowałby przedmiotową działkę, zachodzi potrzeba zażądania od inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż czynność ta bezsprzecznie zmierza do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Powyższe zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, który uznał, że wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie naruszył prawa.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarga kasacyjna nie kwestionuje, że zgodność wykonanych przez inwestora robót budowlanych winna być oceniona także z punktu widzenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem kwestia ta musi pozostać poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć jedynie należy, że na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje się w literaturze, że wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagają zawsze roboty budowlane polegające na zmianie sposobu zagospodarowania terenu lub użytkowania obiektu albo jego części. Roboty niewymagające pozwolenia na budowę nie są objęte obowiązkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie dotyczy to zmiany zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ale może dotyczyć zmiany sposobu użytkowania obiektu. Wyjątek stanowi tymczasowe zagospodarowanie terenu (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, str. 497, 501).
Niedokonanie przedmiotowej oceny przez organ pierwszej instancji spowodowało, że zaszła podstawa do wyeliminowania decyzji pierwszoinstancyjnej z obrotu prawnego i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ odwoławczy nie mógł w tym zakresie przeprowadzić z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecić tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Kompetencja merytoryczna organu odwoławczego jest dopuszczalna, gdy w aktach sprawy jest materiał dowodowy, który daje podstawę do ustalenia, że w sprawie spełniony jest stan faktyczny zapisany w normie prawa materialnego. Daje zatem podstawę do stwierdzenia, że odpowiada stanowi zapisanemu w normie prawa materialnego. Braki w materiale dowodowym, które wykluczają takie stwierdzenie przez organ odwoławczy, odpowiadają przesłance ustanowionej w art. 138 § 2 – "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2019, str. 771-772).
W niniejszej sprawie ww. przesłanka została spełniona, w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy, co słusznie zaakcentował Sąd pierwszej instancji. Zatem organ odwoławczy nie mógł orzec merytorycznie i co istotne – nie mógł dokonać uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a., gdyż doszłoby do naruszenia podstawowej gwarancji jaką jest prawo strony do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy – art. 15 k.p.a. Co prawda odstąpienie od zasady dwuinstancyjności postępowania w układzie dwóch instancji na rzecz organu odwoławczego jest dopuszczalne, ale pod pewnymi warunkami wskazanymi w dalszych jednostkach art. 136 k.p.a. Zaś z akt sprawy nie wynika by warunki te zostały spełnione, co dałoby podstawę do rozpatrzenia przez organ wniosku strony w tym zakresie.
Na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), w sytuacji, gdyby w tej sprawie organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy we własnym zakresie, wskazał Sąd pierwszej instancji. Zwrócić również należy uwagę, że braki w materiale dowodowym stanowią o naruszeniu przez organ art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., gdyż nie został wyjaśniony, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, stan faktyczny sprawy. Wymienionych wyżej przepisów jako naruszonych nie wskazał wyraźnie organ odwoławczy, co stanowi uchybienie, jednakże nieskutkujące wyeliminowaniem zakwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Należy bowiem odróżnić samo niewskazanie uchybionych przepisów, w sytuacji gdy faktycznie doszło do ich naruszenia, a ich nienaruszenie w danym stanie faktycznym i prawnym.
Mając zatem na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w warunkach tej sprawy nie podzielił zarzutów naruszenia art. 151a § 2 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., art. 151a § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. i art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1, 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. Na marginesie wskazać należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie mógł zostać naruszony, gdyż nie mógł być zastosowany w sprawie. Przepis ten dotyczy uwzględnienia skargi, a nie sprzeciwu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył także przepisu art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 p.p.s.a. Z lektury uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji nie wynika, by ocena zaskarżonej decyzji wykroczyła poza ramy art. 64e p.p.s.a. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja organu odwoławczego wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd wyraźnie wskazał, dlaczego uznał, że decyzja ta odpowiada prawu. Faktem jest, że uzasadnienie Sądu w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest lapidarne, co zauważa skarżący, jednakże powyższe, w okolicznościach tej sprawy, nie ma wpływu na wynik.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej. Stąd zaszła podstawa do jej oddalenia, w oparciu o przepis art. 184 w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącego, gdyż wynagrodzenie to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 i następnych p.p.s.a.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.