Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W., S. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddalił.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Starosta Kaliski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. W. obejmującą budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem.
Na skutek wniosku złożonego przez T. i S. W. Starosta Kaliski postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2009r. wznowił postępowanie w sprawie ww. decyzji.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Starosta Kaliski odmówił uchylenia decyzji Starosty Kaliskiego nr [...] z dnia [...] maja 2009r. udzielającej M. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr [...] w m. K. gm. Ż., z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie z uwagi, iż wnioskodawcy od wielu lat na działce graniczącej z terenem inwestycji prowadzą stolarnie, (na której rozbudowę uzyskali ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę) - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 253/13 może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr 253/2. Organ dalej podniósł, iż to bowiem właściciele nowopowstałych działek budowlanych nabytych w celu posadowienia na nich budynków mieszkalnych (położonych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego zakładu stolarskiego) winni liczyć się z ewentualnymi niedogodnościami związanymi z takim sąsiedztwem, a nie właściciele nieruchomości, na której prowadzona jest ta działalność; przez lata bowiem prowadzili ją oni w warunkach niestwarzających dla kogokolwiek, jakiegokolwiek dyskomfortu czy szeroko pojętego zagrożenia.
Ponadto organ podniósł, iż granice postępowania wznowieniowego wyznaczone są postępowaniem objętym decyzją ostateczną. Oznacza to, że sprawa o wznowienie postępowania jest tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej ze sprawą, której dotyczy wznowienie. Organ administracyjny jest zatem zobowiązany w postępowaniu o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania. Następnie w przypadku pozytywnego ustalenia istnienia podstawy wznowienia, powinien ponownie merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę (art. 149 § 2 k.p.a.). Tym samym należało ponownie ocenić zasadność wydania pozwolenia na budowę na podstawie przepisów prawa budowlanego.
Organ wskazał, iż w wyniku analizy zgromadzonych dokumentów ustalono, że projekt architektoniczno -budowlany wykonany został zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy Ż. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r. o ustaleniu warunków zabudowy oraz spełnia wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane i z przepisów technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany gotowy został przystosowany do warunków konkretnej inwestycji przez projektantów posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane i będących na dzień sporządzania w/w projektu członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto ustalono, iż zarówno wniosek o pozwolenie na budowę jak i projekt budowlany jest kompletny - tj. spełnia wszystkie wymagania art. 33 i art. 34 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów strony organ wskazał, iż decyzja o warunkach zabudowy posiada i posiadała w czasie wydawania pozwolenia na budowę przymiot ostatecznej i nie została wyeliminowana z obrotu. Organ podniósł, iż wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego zależy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ wskazał także, iż nie zobowiązano inwestora do zastosowania szczególnych zabezpieczeń ograniczających uciążliwość gdyż w ocenie organu nie jest to inwestycja stwarzająca uciążliwości. Ponadto działka Pana M. W. usytuowana jest w znacznej odległość od istniejącego i projektowanego zakładu stolarskiego (ponad 60m) i bezpośrednio przylega do części działki nr 253/2 należącej do Państwa W. o przeznaczeniu rolniczym, nie związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę zakładu stolarskiego na działce nr 253/2 zobowiązano - zgodnie z decyzją Wójta Gminy Ż. nr [...] z dnia [...] lutego 2009r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia) Państwa T. i S. W. do zastosowania rozwiązań ograniczających rozprzestrzenianie hałasu na tereny sąsiednich działek (nasadzenie roślinności ochronnej - izolacyjnej, otoczenie całego placu stolarni masywnym 2,5 m płotem, ograniczenie pracy stolarni do pory dziennej).
Organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nr II OSK 1591/08 z dnia 20 października 2009r. wskazał, iż "Skoro organ administracji przyznał fakt spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 omawianej ustawy, to nie miał podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji organ powinien - stosownie do unormowania zawartego w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. - ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej".
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli T. i S. W. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc, iż podstawowym celem wznowionego postępowania prowadzonego przez organ I instancji było ustalenie, czy nieruchomość Odwołujących znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym czy Odwołujący winni zostać uznani za stronę postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] Starosty Powiatowego w Kaliszu z dnia [...] maja 2009 r.
Dalej organ wskazał, iż Starosta badając ww. kwestię stwierdził, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce gruntu numer 253/13 może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu działki numer 253/2 i w związku z tym odwołujący zostali uznani za stronę w postępowaniu administracyjnym w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie M. W. pozwolenia na realizację planowanej inwestycji. Dalej Wojewoda podniósł, iż oceniając całokształt materiału dowodowego w sprawie, organ I instancji stwierdził, iż podnoszone przez odwołujących jako strony postępowania administracyjnego kwestie nie miałyby wpływu na zmianę ostatecznego rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach słusznym więc jest pogląd prezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 21 lipca 2006 roku (II SA/Po 1168/05), iż niedopuszczalna jest taka sytuacja, w której interes osób trzecich będzie najważniejszym i jedynym kryterium jakie organ przy wydaniu pozwolenia bierze pod uwagę. W świetle powyższego organ odwoławczy nie stwierdził, aby organ I instancji dokonał błędu w ustaleniach stanu faktycznego i prawnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli T. W. i S. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Kaliskiego oraz decyzji Wójta Gm. Ż. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku i [...] maja 2008r nr [...] -ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu 4-ch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie położonym w N. dz. Nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 12 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 i § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez pominięcie przez organ administracyjny przy weryfikowaniu projektu budowlanego przepisów regulujących minimalne odległości projektowanego domu jednorodzinnego od otwartego składowiska drewna, co stwarza zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego.
Pełnomocnik wskazał, iż wprawdzie zatwierdzony projekt budowany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy przedmiotowej działki, lecz nie został zbadany pod kątem jego zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi, w zakresie określającym minimalne odległości pomiędzy budynkami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Na działce należącej do skarżącego na wysokości projektowanego domu znajduje się otwarte składowisko drewna, które funkcjonowało na długo przed tym jak uczestnik M. W. uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy. Składowisko takie zaliczane jest do budowli o gęstości obciążenia ogniowego do 4000 MJ/m, dlatego odległość budynków mieszkalnych (ZL) od takiego składowiska powinna wynosić 22,5 m. Pełnomocnik podniósł, iż projektowany budynek mieszkalny znajdować się będzie zbyt blisko otwartego składowiska drewna, co spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego. Kwestii tej nie rozważał organ administracyjny pomimo obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż granice postępowania wznowieniowego wyznaczone są postępowaniem objętym decyzją ostateczną. Oznacza to, że sprawa o wznowienie postępowania jest tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej ze sprawą, której dotyczy wznowienie. Organ administracyjny jest zatem zobowiązany w postępowaniu o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania. Następnie w przypadku pozytywnego ustalenia istnienia podstawy wznowienia, powinien ponownie merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Tym samym należało ponownie ocenić zasadność wydania pozwolenia na budowę na podstawie przepisów prawa budowlanego.
Sąd pierwszej instancji uznał, że bezspornym jest, iż postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę było dotknięte wadą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ skarżący jako właściciele nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji nie brali bez własnej winy udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Spełniona została zatem jedna z dwóch przesłanek objętych postępowaniem w sprawach wznowienia. Organ winien był zatem przystąpić do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych decyzją ostateczną, co też uczynił.
Podstawę prawną wydania decyzji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] stanowiły przepisy Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie, jak uznał Sąd, przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Inwestor legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – decyzja Wójta Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2008 r. i decyzja ta posiada przymiot ostateczności. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 k.p.a. decyzje administracyjne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję.
Zatem nie ulega wątpliwości, iż organy orzekające w niniejszej sprawie związane były ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. W tym miejscu zgodzić należy się z organem, iż postępowanie wznowieniowe odnoszące się do decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Wskazać w tym miejscu należy, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie zależy bowiem od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd albowiem zagadnienie dotyczące ustalenia warunków zabudowy zostało już rozstrzygnięte decyzją ostateczną. (por wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., II OSK 1698/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zważyć bowiem należy, że organy prawidłowo oceniły, iż przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, a dokładniej zachowane zostały wymagania co do linii zabudowy, powierzchni zabudowy (196,06 m2 wobec dopuszczalnej powierzchni 250m2), wysokość budynku (6,01 m wobec dopuszczalnych 9 m), a także parametrów projektowanego budynku mieszkalnego (odpowiednio szerokość elewacji frontowej – 12,90 m wobec dopuszczalnej do 15 m). Spełniony został także parametr nachylenia połaci dachowych.
W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnośnie kontynuacji funkcji wskazać należy, iż na etapie postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę organ nie bada kwestii, które są rozstrzygane w decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązkiem organu jest jedynie zbadanie czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy.
Ponadto w przedmiotowej sprawie przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę uprawnioną i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem. Ponadto inwestor złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wobec spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ miał obowiązek wydać pozwolenie na budowę. Wobec ustalenia, iż we wznowionym postępowaniu zapadłaby decyzja o identycznej treści organ słusznie odmówił uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 i § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez pominięcie przez organ administracyjny przy weryfikowaniu projektu budowlanego przepisów regulujących minimalne odległości projektowanego domu jednorodzinnego od otwartego składowiska drewna, co stwarza zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 207 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki.
Natomiast w myśl § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w poniższej tabeli. Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż określa ona minimalne odległości zewnętrznych ścian budynków od siebie, a nie minimalną odległość od zewnętrznej ściany budynku do otwartego składowiska drewna. Jak przyznał sam pełnomocnik projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie określającym minimalne odległości między budynkami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.
Ponadto Sąd podkreślił, iż chęć rozbudowy tartaku związana z koniecznością podjęcia działań zabezpieczających nie może ograniczać możliwości inwestowania przez właścicieli działek sąsiednich. Sąd podzielił pogląd organów, iż właściciele nowopowstałych działek budowlanych nabytych w celu posadowienia na nich budynków mieszkalnych (położonych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego zakładu stolarskiego) winni liczyć się z ewentualnymi niedogodnościami związanymi z takim sąsiedztwem, jednakże nie oznacza to, że to na nich ma zostać przerzucony ciężar rozbudowy tartaku. Nie do pogodzenia z powyższym byłaby sytuacja gdyby organ w związku z budową domów jednorodzinnych nałożył na właściciela tartaku obowiązek zastosowania dodatkowych zabezpieczeń. Jednakże w niniejszej sprawie obowiązek zastosowania rozwiązań ograniczających rozprzestrzenianie hałasu na teren sąsiednich działek nie był związany z budową domów mieszkalnych na działkach sąsiednich lecz z rozbudową tartaku.
Właściciele nowopowstałych działek budowlanych winni liczyć się z ewentualnymi niedogodnościami związanymi z funkcjonowaniem tartaku w chwili uzyskiwania pozwolenia na budowę, a nie z niedogodnościami które powstaną po jego rozbudowie.
Sąd podzielił pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażony w wyroku z dnia 21 lipca 2006r., sygn. akt II SA/Po 1168/05, że nie jest dopuszczalna taka sytuacja, w której interes osób trzecich będzie najważniejszym i jedynym kryterium, jakie organ przy wydawaniu pozwolenia bierze pod uwagę. Nie może on być bezwzględną przesłanką przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawodawca, w świetle przyjętych w prawie budowlanym rozwiązań, zapewnia jedynie poszanowanie, a nie ochronę uzasadnionego interesu osób trzecich. Przy czym, uzasadnione kryteria interesu osób trzecich powinno dotyczyć interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy dopuścił się co prawda naruszeń proceduralnych, jednakże naruszenia te w ocenie Sądu nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r.(sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234) Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte również w złożonym przez stronę odwołaniu, a obowiązkiem organu odwoławczego jest przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. W niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego wymogów tych nie spełnia. Organ II instancji ograniczył się w uzasadnieniu decyzji do wskazania, iż skarżącym przysługiwał przymiot strony i zaistniała przesłanka wznowienia postępowania oraz do ogólnikowego wskazania, iż organ I instancji uznając w świetle całokształtu materiału dowodowego, że brak jest podstaw do zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia nie dokonał błędu w ustaleniach stanu faktycznego i prawnego.
Pomimo powyższego uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie uznał za zasadne uchylenie decyzji organu II instancji, ponieważ pomimo powyższych braków rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe i odpowiada prawu.
Na marginesie Sąd zaznaczył, iż w razie uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zaistnieje przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W tym miejscu powtórzyć należy, iż fakt toczącego się postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy nie ma przymiotu zagadnienia wstępnego do wydanych w niniejszej sprawie decyzji, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, którą związane są organy architektoniczno-budowlane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. W. zaskarżając powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sadowego za obie instancje wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 i § 271 ust. 1 i ust. 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) przez uznanie, iż regulacje określające minimalne odległości nowopowstałymi budynkami nie dotyczą odległości między budynkiem a otwartym składowiskiem, pomimo, iż treść § 271 ust. 13 ww. rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, iż otwarte składowisko należy traktować jak budynek PM, które to naruszenie spowodowało niezasadne oddalenie skargi,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w następstwie braku wskazania w uzasadnieniu wyroku oraz braku rozważenia zarzutu skarżącego, sformułowanego w skardze, dotyczącego naruszenia przez organy administracyjne na etapie zatwierdzania projektu budowlanego uczestnika przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie bezspornym jest, iż przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie projekt ten nie został jednak zbadany pod kątem jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie określającym minimalne odległości pomiędzy budynkami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.
Jak wielokrotnie wskazywano w toku postępowania w niniejszej sprawie, zarówno przed organami administracji publicznej rozpoznających sprawę w trybie wznowieniowym jak i przed kontrolującym decyzję sądem administracyjnym, na działce należącej do skarżącego składowano drewno na długo przed tym jak uczestnik M. W. uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy.
Podnieść należy, że stosownie do treści § 271 ust. 13 cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych otwarte składowisko, ze względu na usytuowanie, należy traktować jako budynek PM (produkcyjno magazynowy).
Z kolei kwestię usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe reguluje § 271 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Zgodnie z jego treścią odległość między ścianami budynków, gdzie jednym z nich, jest budynek zaliczany do kategorii budynków PM, nie powinna wynosić mniej niż 8 metrów. Zatem stosownie do § 271 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, minimalna odległość składowiska PM (niekoniecznie składowiska materiałów palnych), od innego budynku powinna wynosić co najmniej 8 metrów.
Nieuprawnionym było wobec powyższego przyjęcie, że minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków o których mowa w § 271 ust. 1 rozporządzenia nie dotyczą odległości do otwartego składowiska drewna.
Niemniej jednak wyraźnego stwierdzenia wymaga fakt, że w toku postępowania administracyjnego skutecznie nie wykazano by składowane przez skarżącego drewno przybrało formę składowiska o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie wykonawczym. Kwestii tej nie wykazał również autor skargi kasacyjnej. Także z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby owo składowanie drewna miało sformalizowany i odpowiednio zewidencjonowany charakter. W toku postępowania nie dookreślono też powierzchni tego składowiska, a zatem w konsekwencji nie wykazano, by cały wskazywany przez skarżących teren odpowiadał pojęciu składowiska, którym to pojęciem skarżący gołosłownie się posługuje.
W tych okolicznościach skarżący kasacyjnie nie mogą w oparciu jedynie o własne twierdzenia wywodzić niekorzystnych skutków prawnych dla inwestycji realizowanej na nieruchomości sąsiedniej.
Podobnie nieuprawnionym byłoby podnoszenie zarzutów niezgodności z warunkami technicznymi obiektu budowlanego względem planowanej w przyszłości rozbudowy budynku stolarni. Takie przyszłe zamierzenie inwestycyjne nie może bowiem stanowić podstawy do oceny sytuacji faktycznej i prawnej w jakiej obecnie znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę.
Tym samym, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, niewadliwym było wskazanie przez Sąd pierwszej instancji, iż nie mogły okazać się skutecznymi zarzuty naruszenia przepisów prawa budowlanego określających odległości pomiędzy nowopowstałymi budynkami, co z kolei powoduje, że zarzuty skargi kasacyjnej również nie zasługiwały na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.