Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Rz 27/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Rzeszowie w sprawie ze skargi M.G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] w przedmiocie kontroli robót budowlanych, w pkt I. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, w pkt II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt III. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 200 zł. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak ustalił to sąd wojewódzki wskutek pisma M.G. z dnia 2 maja 2014 r., pracownicy PINB w [...] 15 lipca 2014 r. przeprowadzili kontrolę robót budowlanych polegających na przebudowie, nadbudowie oraz zmianie konstrukcji dachu na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego (mieszkania [...],[...]i [...]) usytuowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. Nr PINB.7355-2/4/14 informującego wnioskodawcę o wynikach kontroli PINB w [...] wskazał, że przedmiotowe roboty realizowane są zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę (udzielonego decyzją Starosty Leskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...]) oraz projektem budowlanym. Inwestorzy zawiadomili organ o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót oraz przedłożyli oświadczenie kierownika budowy wraz ze stosownymi zaświadczeniami. Zakres robót nie naruszył lokalu o nr [...] stanowiącego obecnie własność M.G., który posiada dostęp do drzwiczek wyciorowych otworu kominowego przynależnego do swojego lokalu, natomiast dojście do otworów kominowych na dachu lokalu powinien zapewnić przez zamocowanie stopni i ław kominiarskich.
Nie stwierdzono również naruszenia przepisów przeciwpożarowych w zakresie wykonania na dachu murów ogniowych oddzielających lokale nr [...]i [...], gdyż projekt stanowiący załącznik do decyzji Starosty ich nie przewidywał. PINB w [...] wskazał także, że kwestie własnościowe i spory wynikłe na tym tle w odniesieniu do obiektów budowlanych nie mogą być rozstrzygane przez organy administracji publicznej, lecz przez sądy powszechne. W związku z powyższym organ powiatowy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie będzie prowadzone postępowanie administracyjne.
Jak dalej w wyroku wskazano, w dniu 19 września 2014 r. do Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PWINB) wpłynęła skarga M.G., który powołując się na przepis art. 227 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.) zarzucił PINB w [...] przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie oraz naruszenie przepisu art. 61a § 2 K.p.a. poprzez brak wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej jego wnioskiem. Powołując się na decyzję Starosty Leskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. wyjaśnił, że ówcześni właściciele lokalu nr [...] początkowo wyrazili zgodę na inwestycję. Z uwagi jednak na brak jakichkolwiek informacji ze strony właścicieli lokali sąsiednich odnośnie kosztów remontu, warunków i czasu jego wykonania oraz rodzaju materiałów które mają być użyte, nie zgodzili się na wykonanie remontu dachu nad ich lokalem (lokal nr [...] usytuowany jest między lokalami nr [...] i [...]). Pomimo tego właściciele lokali sąsiednich (nr [...] – Ł. K. i nr [...] – L. L.) dokończyli przebudowę dachu nad swoimi lokalami.
W ocenie M.G. inwestycja została wykonana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego, gdyż jak wynikać to ma z dokumentacji fotograficznej, zakres remontu dotyczył również części lokalu nr 3, który nie był objęty decyzją o pozwoleniu na budowę. Przebudowie uległy elementy konstrukcji dachu nad tym lokalem, w tym ściany nośnej, komina i elewacji; część dachu nad lokalami nr [...] i [...] została wysunięta nad lokal nr [...] i nie wspiera się na ścianie nośnej budynku, co spowodowało także ograniczenie napływu światła i zalewanie wodami opadowymi wskutek złego ich odprowadzenia. Brak jest także dostępu do komina, a przez to możliwości przeprowadzenia przeglądów przewodów dymowych i wentylacyjnych, od lokali sąsiednich nie zostały również wybudowane ściany oddzielenia pożarowego.
Ustosunkowując się do skargi, PINB w [...] w piśmie z dnia 7 października 2014 r. skierowanym do PWINB przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. W piśmie organu wyższego stopnia z dnia 4 listopada 2014 r. skierowanym do M.G. wskazano, że wg analizy dokumentów sprawy, jego pismo z dnia 2 maja 2014 r. zostało zakwalifikowane jako skarga, organ ten uznał ją za niezasadną.
Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r., zatytułowanym jako "Skarga w trybie nadzoru" M.G. powołując się na art. 221 § 1 K.p.a. zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z prośbą o interwencję w jego sprawie; wskazał, że PINB w [...] i PWINB nie podjęły żadnych czynności, a jego sprawa nie została załatwiona w myśl przepisów K.p.a. poprzez wydanie decyzji lub postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, co doprowadziło do bezczynności ww. organów.
W skardze do WSA w Rzeszowie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB w [...] M.G. zarzucił temu organowi bezczynność w sprawie [...]. Wskazując na naruszenie przepisów art. 8, 12, 35 § 1, 36 § 1 i 104 § 1 K.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, wniósł o:
- 1) zobowiązanie organu powiatowego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt,
- 2) wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wnoszenia skargi t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., Ppsa) grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 156 § 6 tej ustawy,
- 3) zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę PINB w [...] wniósł o jej oddalenie, opisując przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że po otrzymaniu skargi M.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania, w ramach "samokontroli" na podstawie art. 54 § 3 Ppsa, organ uwzględnił skargę w całości i rozstrzygnął sprawę w dniu [...] maja 2015 r. w drodze decyzji administracyjnej nr [...]. Decyzją tą, wydaną na podstawie art. 104 i 105 § 1 K.p.a. - umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową, nadbudową oraz zmianą konstrukcji dachu na części budynku mieszkalnego wielorodzinnego (mieszkania [...],[...]i [...]) w miejscowości [...], gm. [...] (przed wydaniem decyzji, pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. PINB zawiadomił skarżącego oraz pozostałych właścicieli lokali w przedmiotowym budynku, że w związku z kontrolą robót budowlanych przeprowadzoną w dniu 15 lipca 2014 r. realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2008 r. zostanie wydana stosowna decyzja, w związku z czym w terminie 7 dni mogą zapoznać się z aktami sprawy).
Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. aplikant adwokacki działający w imieniu reprezentującego skarżącego adwokata sprecyzował treść skargi, wskazując, że dotyczy ona bezczynności PINB w [...] we wskazanym w skardze okresie. W związku z wydaniem decyzji wycofał żądanie zawarte w jej pkt 1. Podał, że skarżący nie składał żadnych innych pism do organu, poza tymi, które znajdują się w aktach sprawy. Pisma do PWINB oraz GINB miały charakter skargi publicznej.
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., II SAB/Rz 51/15, WSA w Rzeszowie odrzucił skargę M.G. na bezczynność PINB w przedmiocie kontroli robót budowlanych jako niedopuszczalną, stwierdzając, że przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność nie został wyczerpany tryb złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia, określony w art. 37 § 1 K.p.a.
W wyniku rozpoznania wniesionej przez M.G. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 2819/15, uchylił ww. postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 26 sierpnia 2015 r. Wskazał na trafnie sformułowane zarzuty naruszenia przepisów art. 37 § 1 K.p.a. i art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa poprzez co najmniej przedwczesne uznanie, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego przepisami K.p.a. Wyjaśnił, że zaistniały w sprawie problem dotyczył prawnego charakteru pisma skarżącego z dnia 19 września 2014 r. (data wpływu do PWINB). Wg skarżącego, pismo to dotyczyło podjęcia interwencji w sprawie, w której pomimo wniosku z dnia 2 maja 2014 r. PINB w [...] nie wydał rozstrzygnięcia, lecz wystosował do skarżącego pismo z informacją, że z uwagi na poczynione ustalenia nie będzie prowadzone postępowanie administracyjne. W reakcji na to, skarżący złożył 19 września 2014 r. pismo do PWINB, że domaga się zakończenia sprawy w sposób formalny, tj. przez wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 2 K.p.a. Niezależnie od tytułu tego pisma, z jego treści można było wywieść, że stanowi ono także zażalenie na bezczynność PINB.
Zdaniem sądu kasacyjnego sąd pierwszej instancji pominął ww. okoliczności przy ocenie merytorycznej, opierając rozstrzygnięcie wyłącznie na oświadczeniu aplikanta zastępującego na rozprawie przed sądem wojewódzkim pełnomocnika skarżącego.
Rozpoznając skargę M.G. WSA w Rzeszowie wyrokiem II SAB/Rz 27/16 orzekł, jak to powołano na wstępie. W motywach tego wyroku wskazano, że istotną okolicznością stanu faktycznego sprawy, która zaistniała po dacie wniesienia skargi do sądu, jest wydanie przez PINB w [...] w dniu [...] maja 2015 r. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie objętej pismem M.G. z dnia 2 maja 2014 r. W jej uzasadnieniu – nawiązując do poczynionych ustaleń – organ wskazał, że roboty polegające na przebudowie, nadbudowie oraz zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym wielorodzinnym w miejscowości [...]realizowane są zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym, a zakres robót nie naruszył lokalu nr [...]. Tym samym sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do prowadzenia w sprawie postępowania administracyjnego, które jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Sąd wojewódzki uznał, że wydanie decyzji przez PINB przed rozpoznaniem skargi na bezczynność nie powoduje jednocześnie, że w zakresie dotyczącym stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe także stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygając, iż bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, sąd wojewódzki miał na względzie niewątpliwy okres czasu między wniesieniem źródłowego podania przez skarżącego a datą wydania decyzji, ale także systematyczne reagowanie przez organ powiatowy na wszystkie pisma, przeprowadzenie czynności kontrolnych. To przemawiało za nie nakładaniem na organ grzywny. Ubocznie wskazano, że poza uwagą sądu wojewódzkiego pozostała merytoryczna ocena decyzji PINB w [...] z dnia [...] maja 2015 r. Co się tyczy należnych skarżącemu kosztów postępowania obejmujących wpis od zażalenia na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2015 r. oraz wpis od skargi kasacyjnej, orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.
Skargą kasacyjną M.G., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył w całości ww. wyrok, dokonując w nim wpierw rekapitulacji stanu faktycznego sprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi WSA w Rzeszowie zarzucono naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy. M.G. wywodzi, iż niesłusznie umorzono postępowanie. Podniesiono zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. bowiem WSA w Rzeszowie błędnie uznał, że pomimo tego, że od dnia złożenia pisma przez skarżącego do PINB w [...] informującego o nieprawidłowościach podczas realizacji inwestycji w budynku mieszkalnym nr [...] w miejscowości [...] do dnia wydania decyzji przez ten organ minął ponad rok (od [...] maja 2014 r. do [...] maja 2015 r.), nie można stwierdzić, że organ nadzoru budowlanego nie podjął żadnych czynności w sprawie, a tym samym nie nastąpiła bezczynność organu w sytuacji, gdy podstawą do wydania orzeczenia merytorycznego przez PINB w [...] kończącego postępowanie były oględziny nieruchomości wykonane przez pracowników tego organu bezpośrednio po otrzymaniu pisma skarżącego z dnia 2 maja 2014 r.
W ocenie skarżącego również błędnie zostało ustalone, że naruszenie przepisów proceduralnych przez PINB w [...] nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy przewlekłość postępowania w ww. sprawie była znaczna, organ w żadnym piśmie nie informował, że ustawowy termin załatwienia sprawy ulegnie wydłużeniu. Powyższe twierdzenia skarżącego zostały potwierdzone również tym, że w czasie w którym złożył on skargę administracyjną na bezczynność organu, PINB w [...] wydał merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie, tj. decyzji z dnia 18 maja 2015 r. umarzającej postępowanie.
Zarzucono naruszenie art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 149 Ppsa przez niezastosowanie, bowiem okoliczności sprawy wskazują, iż skarga na bezczynność była uzasadniona, albowiem przez niemal 12 miesięcy PINB w [...] nie podjął żadnej czynności zmierzającej do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wydanie przez PINB w [...] decyzji z dnia [...] maja 2015 r. umarzającej postępowanie, ostatecznie potwierdziło słuszność zarzutów kierowanych przez skarżącego co do sposobu załatwienia jego sprawy.
Skarżący kasacyjnie zarzucił ponadto naruszenie przepisu art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 200 Ppsa w zw. z art. 205 § 1 Ppsa przez niezastosowanie, albowiem sąd pierwszej instancji winien zasądzić od organu, który dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania na rzecz skarżącego, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W przedmiotowej sprawie sąd pierwszej instancji nie zasądził od organu niezbędnych kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego wg stawek opłat określonych w odrębnych przepisach do czego był zobowiązany.
Powyższe naruszenia przepisów postępowania – zdaniem skarżącego kasacyjnie – spowodowały naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, "poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, która została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa".
W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 185 § 1 Ppsa skarżący kasacyjnie wnosi o:
- 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do WSA w Rzeszowie,
- 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi, że nie można stwierdzić, iż organ nadzoru budowlanego jakim jest PINB w [...] nie podjął żadnych czynności w sprawie, a tym samym nie nastąpiła bezczynność organu w sytuacji, gdy podstawą do wydania orzeczenia merytorycznego przez PINB w [...] kończącego postępowanie były oględziny nieruchomości wykonane przez pracowników PINB w [...] bezpośrednio po otrzymaniu pisma skarżącego z dnia 2 maja 2014 r.
W ocenie skarżącego kasacyjnie również błędnie zostało ustalone, że naruszenie przepisów proceduralnych przez PINB w [...] nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy przewlekłość postępowania w ww. sprawie była znaczna, organ w żadnym piśmie nie informował, iż ustawowy termin załatwienia sprawy ulegnie wydłużeniu. Dalej wskazuje, że skarga na bezczynność była uzasadniona, albowiem przez niemal 12 miesięcy PINB w [...] nie podjął żadnej czynności zmierzającej do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Na wsparcie swej argumentacji odwołano się do wybranych orzeczeń sądów administracyjnych, przywołując także uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. Przy zarzucie naruszenia prawa procesowego, a do tego zarzuty skargi kasacyjnej się ograniczały, należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
A. Nietrafne jest przypisywanie sądowi wojewódzkiemu zarzutu naruszenia przepisu art. 174 pkt 2 Ppsa, w którym to przepisie określono jedną z dwóch tzw. podstaw kasacyjnych, polegającą na zarzucaniu sądowi pierwszej instancji "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przepis art. 174 pkt 2 Ppsa nie był stosowany przez sąd pierwszej instancji, przeto nie mógł mu WSA w Rzeszowie uchybić, przepis ten stanowi uogólnienie formy naruszenia przepisów, jaką podnosić można w skardze kasacyjnej.
B. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa przez niezastosowanie, skoro w istocie przepis ten został zastosowany przez WSA w Rzeszowie. Z mocy art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Sąd administracyjny oceniając zasadność skargi na bezczynność bierze pod uwagę stan istniejący w dacie zamknięcia rozprawy. Istotą skargi na bezczynność jest bowiem wymuszenie na organie załatwienia sprawy i niedopuszczenie do sytuacji, w której brak działania organu, w formie wymaganej przez przepisy, uniemożliwia stronie zwrócenie się o merytoryczną kontrolę jego działalności przez wniesienie np. odwołania do organu wyższej instancji, czy skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r., sygn. IV SA 105/00, LEX nr 53462).
Z przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz.
63) wynika, że: "umarza się postępowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stosownie do art. 149 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym w dacie jej podejmowania – uwaga Sądu), sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach w art. 3 § 2 pkt 1-4a Ppsa zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przed sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo uprzedniego pozostawiania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie administracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również i z tego powodu, dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa. Stosując ten przepis sąd wojewódzki w motywach kwestionowanego wyroku wskazał jednoznacznie, że wobec podjęcia w sprawie decyzji przez PINB w [...] z dnia [...] maja 2015 r., brak było już podstaw do nakazania organowi wydania aktu w oznaczonym terminie. Z tych względów zarzut niezastosowania w sprawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa jest chybiony.
C. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 149 Ppsa, to tak sformułowany zarzut kasacyjny nie poddaje się kontroli. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Art. 149 Ppsa składa się z kilku paragrafów, w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie dostrzeżono tej rozbudowanej struktury wewnętrznej.
Naczelny Sąd Administracyjny, jak to uprzednio wskazano, jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, przeto wymagane jest od fachowego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną precyzyjnie wskazane tych przepisów, którym miałby uchybić sąd pierwszej instancji. Zatem ten zarzut skargi kasacyjnej, wobec związania podstawami kasacyjnymi przez Naczelny Sąd Administracyjny nie poddaje się kontroli.
D. W okolicznościach sprawy, wskutek ustania bezczynności PINB w [...] w dacie orzekania przez sąd pierwszej instancji, pozbawiony doniosłości jest zarzut naruszenia przepisu art. 35 § 3 K.p.a. Cyt. przepis zresztą nie jest adresowany do sądu administracyjnego, skoro określa terminy załatwienia spraw przez organy administracji publicznej. Z mocy cyt. przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
E. Uzasadniony z kolei jest zarzut naruszenia przepisu art. 200 Ppsa. Z przywołanego przepisu wynika, że "W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw". Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 Ppsa (art. 201 § 1 Ppsa), taka sytuacji w istocie w sprawie wystąpiła, skoro PINB w [...] podjął decyzję przed rozpoznaniem skargi na bezczynność tego organu. Chybiony jest z kolei zarzut naruszenia przepisu art. 205 § 1 Ppsa, skoro cyt. przepis stanowi, że "Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie".
Skarżący był reprezentowany w postępowaniu sądowym przez adwokata, przeto niezbędne koszty postępowania w rozumieniu art. 200 Ppsa winny być obliczane przy uwzględnieniu treści art. 205 § 2 Ppsa, co oznacza, że oprócz kosztów sądowych, należało uwzględnić wynagrodzenie fachowego pełnomocnika nie wyższe niż stawki opłat określonych w odrębnych przepisach. Tymi przepisami są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Określając wysokość kosztów Sąd miał na względzie także treść przepisu art. 206 Ppsa, wedle którego sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna została uwzględniona wyłącznie w odniesieniu do pkt III wyroku sądu pierwszej instancji, zastosowanie powyższego przepisu było uzasadnione.
F. Z tych względów i działając na podstawie art. 184 i art. 188 Ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku, tj. uchylić zaskarżony wyrok w pkt. III i orzec o zasądzeniu kosztów na rzecz skarżącego od PINB w [...] w wysokości 600 zł oraz oddaleniu skargi kasacyjnej w pozostałej części.