Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 960/17, oddalił skargę G. G. (dalej powoływanej jako skarżąca) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca, na podstawie art. 61 § 3 w zwązku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie obowiązku nałożonego w decyzji tj. rozbiórki nośnika reklamowego, związane jest z poniesieniem przez skarżącą znacznych kosztów. Skarżąca jest również stroną umowy dzierżawy, co w jej ocenie wiąże się z niebezpieczeństwem wystąpienia realnej szkody, w szczególności usunięcie reklamy może spowodować po stronie skarżącej odpowiedzialność odszkodowawczą wobec dzierżawcy nośnika reklamowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak uchwała w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administarcyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. nr 4, poz. 77).
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, LEX nr 1309877).
Odnosząc się do lakonicznej argumentacji zawartej w rozpoznawanym wniosku należy wskazać, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia jeszcze do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie znaczne dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (zobacz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1225755).
Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności ujętych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej o szkodliwości wykonania kwestionowanej decyzji, jest wystarczające, aby wniosek został uwzględniony. Z pewnością wykonanie orzeczonego nakazu rozbiórki będzie stanowiło pewne uszczuplenie w majątku skarżącej, jednak twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie podała natomiast żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej ani nie przedstawiła stosownych dokumentów, na których oparła swoją argumentację, chociażby nie przedstawiła kosztorysu rozbiórki. Dopiero takie informacje pozwoliłyby Sądowi ocenić, czy istotnie poniesienie kosztów rozbiórki nośnika reklamowego, będzie wiązało się z wyrządzeniem skarżącej szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście jej ogólnej sytuacji finansowej.
W świetle wyżej poczynionych uwag również powołanie się na ewentualną odpowiedzialność odszkodowawczą skarżącej wobec dzierżawcy nośnika, nie może odnieść zamierzonego skutku w postaci udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. Z charakteru obiektu budowlanego objętego w tej sprawie nakazem rozbiórki wynika, że jego ponowne zainstalowanie nie jest niemożliwe (zobacz powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1225755). Co więcej, twierdzenie skarżącej, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie naraża osób trzecich korzystających z nieruchomości sąsiednich na zagrożenie życia, zdrowia czy mienia, nie jest adekwatne do przesłanek wynikających z dyspozycji omawianego przepisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uzasadniła należycie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne, a brak wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu jej przedmiotu, tj. rozbiórki nośnika reklamowego, jest decydujący dla odmowy uwzględnienia wniosku.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.