Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 551/10 oddalił skargę E. K. i I. K. na uchwałę Rady Gminy Ełk z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr XVIII/135/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
W dniu 1 sierpnia 2007r. Rada Gminy Ełk podjęła uchwałę nr XVIII/135/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Ełk dla zadania pn. "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych wraz ze składowiskiem odpadów w Siedliskach k. Ełku".
Pismem z dnia 10 marca 2010 r. I. i E. K. wezwali Radę Gminy Ełk do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego wywołanego podjętą uchwałą. Jednakże Rada Gminy Ełk uchwałą nr LXXV/594/2010 z dnia 23 kwietnia 2010 r. odmówiła uwzględnienia niniejszego wezwania. W związku z tym I. i E. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą uchwałę, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie przed uchwaleniem planu stwierdzenia jego zgodności ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ełk" i brak przegłosowania takiego stwierdzenia w trybie odrębnego głosowania poprzedzającego podjęcie uchwały oraz brak rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag zgłoszonych m.in. przez skarżących do projektu planu, przeprowadzonego w trybie odrębnych głosowań poprzedzających podjęcie uchwały.
Ponadto zarzucono naruszenie art. 10 pkt 4 i pkt 10 oraz art. 17 pkt 4 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu w oparciu m.in. o opracowania w zakresie oddziaływania na środowisko, zawierające niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia w zakresie struktury własnościowej nieruchomości objętych opracowaniem. Skarżący podnieśli również zarzut naruszenia ich interesu prawnego zagwarantowanego w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności należących do nich nieruchomości w trybie niezgodnym z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ełk wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę, wskazał, że dokonując oceny zgodności zaskarżonego planu miejscowego z przepisami prawa w kontekście ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżących nie dopatrzył się uchybień na tyle istotnych, aby uzasadniało to stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub w części. Z akt sprawy wynika, że uchwalony plan w zakresie dotyczącym skarżących nie narusza procedury określonej w art. 15 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a podnoszone przez skarżących zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Podnoszony przez stronę skarżącą argument odnośnie braku odrębnego przegłosowania kwestii zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest zasadny. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. (Sygn. akt II OSK 1863/06, II OSK 1911/06 oraz II OSK 1947/06 dostępne w internecie) wyrażono pogląd, iż stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego.
Przy czym z uzasadnień tych orzeczeń wynika, że nie chodzi tutaj o odrębne głosowanie, lecz o zawarcie w części wstępnej planu stwierdzenia jego zgodności ze studium. Wskazać przy tym należy, że nawet w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 1627/07, LEX 470909) w którym stwierdzono, iż rada gminy narusza art. 20 ust. 1 ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium w uchwale podejmującej plan, a nie poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to jednak uznano, iż naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy, skutkując nieważnością podjętego planu.
Natomiast powołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007r. (sygn. akt II SA/Ol 993/07) dotyczył uchwały o zgodności planu miejscowego ze studium podjętej po uchwaleniu planu miejscowego, a zatem nie ma odniesienia do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Przy czym wskazać należy, iż zacytowane z uzasadnienia tego wyroku stwierdzenia dokładnie pokrywają się z wyżej wskazanymi poglądami orzecznictwa sądowadministracyjnego i potwierdzają tezę, że stwierdzenie zgodności planu ze studium w treści planu nie narusza prawa.
Zdaniem Sądu, nie można także uznać, że zapisy planu pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy Ełk zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Ełk z 30 listopada 2001r. Sąd zaznaczył, że skarżący kwestionują zapisy zaskarżonego planu miejscowego z uwagi na fakt, iż uniemożliwiają im zagospodarowanie nabytej przez nich nieruchomości poprzez realizację zabudowy siedliskowej. Jednocześnie wskazał, że powiększenie oraz modernizacja istniejącego wysypiska komunalnego w Siedliskach została przewidziana w części I Studium pod poz. 1.3.4 oraz w części II Studium poz. 4.3.1 i 4.3.2., gdzie przewidziano ustalenie 500 m strefy ochronnej sanitarnej w stosunku do terenów budowlanych we wsi Siedliska i na jej koloniach. Także poz. 2.3.39 części II Studium mowa jest o strefie ochrony sanitarnej od granic terenu funkcjonującego komunalnego wysypiska śmieci.
Zatem zapisy planu przewidujące dla nieruchomości skarżących przeznaczenie rolne i leśne nie stoi w sprzeczności z ustaleniami Studium, zwłaszcza że dopuszczono tam możliwość lokalizowania budynków gospodarczych służących wyłącznie produkcji rolnej. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotowe Studium zostało uchwalone w listopadzie 2001r., a zatem jeszcze przed dokonaniem zakupu nieruchomości przez skarżących, co – jak podali w skardze - miało miejsce w 2002 r. Co więcej - niesporna jest okoliczność, że wysypisko śmieci w Siedliskach istniało także pod rządami poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że w chwili zakupu nieruchomości przez skarżących było to funkcjonujące wysypisko komunalne.
W związku z tym nie sposób podzielić stanowiska skarżących o ograniczaniu ich prawa własności nieruchomości zagwarantowanego Konstytucją RP, skoro w już w dacie nabycia nieruchomości skarżący wiedzieli o istniejącym i funkcjonującym wysypisku śmieci, a w związku z tym powinni się liczyć z ograniczeniami w zagospodarowaniu przedmiotowej nieruchomości z tym związanymi.
Odnosząc się do zarzutu braku głosowania nad uwagami do planu Sąd wyjaśnił, że także ten argument nie może skutkować nieważnością uchwalonego planu miejscowego. Także w tym zakresie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jedynie, że plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, iż nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zatem także w tym przypadku można przyjąć, że wystarczającym jest przegłosowanie tych uwag wraz z uchwałą o zatwierdzeniu planu miejscowego. Gdyby jednak nawet przyjąć, że takie głosowanie winno się odbyć nad każdą uwagą oddzielnie, to w ocenie Sądu jest to uchybienie, które nie ma charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 powołanej ustawy.
Wskazać bowiem należy, że obecnie obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje żadnych środków zaskarżenia rozstrzygnięcia rady co do zgłoszonych uwag. W związku z tym sposób rozstrzygnięcia uwagi nie ma wpływu na treść planu miejscowego.
Nieskuteczny jest też zarzut odnośnie naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu w oparciu o opracowanie w zakresie oddziaływania na środowisko zawierające niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia co do prawa własności działki skarżących, co w ich ocenie miało wpływ na prognozę skutków finansowych. W znajdującej się w aktach sprawy prognozie oddziaływania na środowisko z grudnia 2006 r. nie sposób doszukać się kwestionowanych przez skarżących zapisów. Gdyby jednak taki zapis istniał, to prognoza oddziaływania na środowisko nie stanowi dokumentu, który ma rozstrzygać o kwestiach własnościowych, zaś ewentualny błąd w prognozach skutków finansowych może co najwyżej mieć wpływ na obciążenie budżetu gminy dodatkowymi kosztami. Nie ma to jednak wpływu na ewentualne roszczenia odszkodowawcze skarżących, a tym samym nie narusza to ich interesu prawnego.
W tym stanie rzeczy skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a..
Od powyższego wyroku E. K. i I. K. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, skargę kasacyjną opierając na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w szczególności art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm./, poprzez przyjęcie, że:
- a) stwierdzenie przez radę gminy zgodności przedłożonego do uchwalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie wymaga przeprowadzenia odrębnego głosowania poprzedzającego uchwalenie planu i wystarczające jest, aby stwierdzenie takie jedynie znalazło się w treści uchwalonego w drodze jednorazowego głosowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- b) rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu planu nie wymaga przeprowadzenia przez radę gminy odrębnego głosowania lub odrębnych głosowań nad tym elementem, a wystarczające jest łączne przegłosowanie wszystkich zgłoszonych uwag w ramach głosowania nad całym projektem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- c) brak oddzielnego głosowania nad każdą zgłoszoną uwagą nie ma charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkującego nieważnością uchwały rady gminy.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wnieśli o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., 2) po rozpoznaniu sprawy - stwierdzenie nieważności uchwały Nr XVIII/135/2007 Rady Gminy Ełk z dnia 1 sierpnia 2007 r.,
- 3) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych ewentualnie o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w czasie uchwalania planu, "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały." Oznacza to, że obowiązkiem rady jest orzeczenie o zgodności planu ze studium zanim plan zostanie przegłosowany. Oczywiste jest, że orzeczenie takie, wobec kolegialnego charakteru organu, możliwe jest jedynie w drodze głosowania.
Niedopuszczalne jest natomiast przyjęcie, że możliwe jest równoczesne, w drodze jednego głosowania, uchwalenie planu i stwierdzenie jego zgodności ze studium. Przepis art. 20 ustawy mówi bowiem o uchwaleniu planu po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, a zatem po podjęciu przez radę decyzji w tej sprawie we właściwej formie głosowania. W istniejącym stanie faktycznym bezspornym jest, że przed uchwaleniem planu nie doszło do odrębnego głosowania nad stwierdzeniem zgodności uchwalanego planu ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ełk". Wzmianka o zgodności planu ze "Studium" znalazła się co prawda w uchwale, ale została ona umieszczona dopiero w jej paragrafie 4 i nie była poddawana pod głosowanie przed głosowaniem nad całością uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni omawianego przepisu, nie odnosząc się przy tym do istoty zarzutów podnoszonych w skardze.
Skarżący nie kwestionują, że możliwe jest umieszczenie w uchwale planistycznej zapisu stwierdzającego zgodność projektu planu ze studium - o czym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut skarżących dotyczył i dotyczy jednak nie miejsca stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium, ale trybu stwierdzenia takiej zgodności.
Bezspornym jest, że skarżący w dniu 15 maja 2007 r., w okresie wyłożenia projektu planu, złożyli uwagę - wniosek o uwzględnienie w projekcie planu możliwości zabudowy siedliskowej na ich działce nr [...]. Uwaga ta nie został przez Wójta Gminy Ełk uwzględniona. Podobnie nie zostały uwzględnione również inne uwagi zgłoszone do projektu planu przez innych mieszkańców Gminy Ełk. Zgodnie z art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lista nieuwzględnionych uwag winna stanowić element projektu uchwały przedkładanego radzie gminy przez wójta. Ratio legis tego przepisu sprowadza się do umożliwienia radzie weryfikacji decyzji negatywnych wójta w tym zakresie, co winno nastąpić przed uchwaleniem projektu planu. Jak wskazano powyżej, uchwalenie planu obejmowało wyłącznie jedno głosowanie; podobnie jak nie przeprowadzano głosowania nad zgodnością projektu planu ze studium, tak też zaniechano głosowań nad poszczególnymi zgłoszonymi uwagami, które nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy.
Uchwała w sprawie planu w § 3 ust. 3 stwierdza jedynie, że o sposobie rozpatrzenia uwag rozstrzyga się w załączniku nr 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny pomniejszając wagę podnoszonego zarzutu oraz znaczenie przepisu art. 20 ust. 1 ustawy, uznał - wbrew również przytoczonemu orzecznictwu sądów administracyjnych, że "wystarczające jest przegłosowanie tych uwag wraz z uchwałą o zatwierdzeniu planu". Na poparcie swojego stwierdzenia Sąd nie przywołał jednak jakichkolwiek argumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.
Postawiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze skarżący kwestionują stanowisko Sądu pierwszej instancji, dopuszczające możliwość stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium w uchwale podejmującej plan. Po wtóre zakwestionowane zostało również stanowisko Sądu dopuszczające przyjęcie za wystarczające przegłosowania uwag do planu wraz z uchwałą o zatwierdzeniu planu miejscowego.
Odnosząc się do pierwszego ze wskazanych wyżej zagadnień Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie II OSK 1627/07 (Lex 470909), że "Rada gminy narusza art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie poprzedzającej ją odrębnej uchwale, jednak naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy, skutkując nieważnością podjętego planu." Stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium jest czynnością towarzyszącą uchwaleniu planu, która powinna nastąpić przed jego uchwaleniem, jednakże połączenie tej czynności z uchwaleniem planu nie prowadzi automatycznie do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby głosowanie nad zgodnością projektu planu ze studium nie zostało połączone z głosowaniem nad całością uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie wskazują zaś, aby jednoczesne głosowanie o zgodności projektu planu ze studium oraz o przyjęciu planu doprowadziło do takich skutków.
Przechodząc natomiast do oceny kwestii dotyczącej rozpatrzenia uwag, to przede wszystkim trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalenie planu miejscowego ma nastąpić jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie uwzględnienia uwag do planu. Ustawa nie zawiera rozstrzygnięcia co do sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu, jednakże jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwag (por. red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 190 i n.). Stosownie bowiem do art. 20 ust. 1 omawianej ustawy: "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu...". Oznacza to, że aby rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag, rada gminy musi uprzednio uwagi te rozpatrzyć, a więc poddać ocenie ich zasadność i ewentualną możliwość uwzględnienia, czy też brak takiej możliwości, nie sugerując się tym, jakie stanowisko w tym względzie zajął organ wykonawczy gminy, gdyż nie ma ono charakteru wiążącego.
Już tylko z tego względu należy wyprowadzić wniosek, że nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu "listy" uwag nie uwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Wobec tego, chociaż wykładnia gramatyczna nie daje jednoznacznej odpowiedzi jak dokładnie miałoby wyglądać rozstrzygnięcie w kwestii uwag do planu, to wykładnia funkcjonalna i systemowa tej normy pozwala uznać, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych.
W ten sposób uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag będzie mogła stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu. Jednocześnie wobec tego, że ustawodawca nie narzucił w formie normatywnej, jak powinna postępować rada gminy poddając rozpatrzeniu poszczególne uwagi zgłoszone do projektu planu, a następnie podejmując uchwałę co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii danej uwagi, najbardziej właściwe wydaje się ujęcie tego etapu postępowania w protokole z sesji poświęconej realizacji art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W świetle powyższych rozważań rozumienie przez Sąd pierwszej instancji treści art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może zostać uznane za prawidłowe. Zbyt powierzchownie WSA w Olsztynie przeniósł wnioski wypływające z argumentacji dotyczącej połączenia głosowania o zgodności planu ze studium wraz z głosowaniem nad planem miejscowym. Powołany wyżej przepis nie stanowi bowiem o przegłosowaniu uwag, lecz o rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wypływa wniosek, że Sąd w gruncie rzeczy dopuścił głosowanie nad listą uwag, co nie znajduje żadnego oparcia w treści art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego w omawianym zakresie zarzut błędnej wykładni art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało uznać za usprawiedliwiony.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a..