Uzasadnienie
II OSK 2594 / 10
Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. S. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 7 stycznia 2009 r. [...] Spółka z o.o. w W. Oddział [...] złożyła wniosek o pozwolenie na budowę sieci gazowej dystrybucyjnej średniego ciśnienia na terenie działek nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...] w rejonie ul. [...] w W. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Prezydent m. st. Warszawy na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) i art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. Spółce pozwolenia na budowę sieci gazowej ś.c. (kategoria obiektu XXVI) na terenie działek nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...] w ul. [...] oraz w ulicy nr [...] w W. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. stwierdził, że jako właściciel działek nr [...] i [...] z obrębu [...] nie zgadza się na realizację sieci gazowej w formie proponowanej przez [...] Spółkę [...].
Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Na skutek skargi [...] Spółki [...], decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1294/09.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż dokonując ponownej oceny, zgodnie ze wskazaniem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., a dotyczącym realizacji wymogu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor dyspozycję tego przepisu wykonał. W oświadczeniu, stanowiącym załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, inwestor wskazał, że jego prawo do dysponowania działkami nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] na cele budowlane wynika z prawa użytkowania, ustanowionego przez właściciela M. S. na rzecz [...]Spółki z o.o. aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r. Zgodnie z treścią tego aktu prawo do użytkowania działek nr [...] i [...] z obrębu [...] (obecnie działki nr ew. [...],[...] z obrębu [...]) zostało ograniczone do przeprowadzenia i zainstalowania na przedmiotowej nieruchomości sieci gazowej, przyłącza gazowego i punktu redukcyjno- pomiarowego, na czas eksploatacji tych urządzeń, z prawem dostępu do nich w celu wykonania czynności związanych z remontami, eksploatacją i konserwacją gazociągu, celem podłączenia sieci wyłącznie do działek nr [...] i [...] z obrębu [...] (obecnie działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]). Tak, więc w ocenie organu, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikało ze stosunku umownego pomiędzy właścicielem nieruchomości a inwestorem.
Odnosząc się do argumentacji M. S. zawartej w odwołaniu, dotyczącej zastosowania w projekcie wielokrotnie większych niż wystarczające w celu zasilenia dwóch domów jednorodzinnych przekroju rur gazowych, niczym nieuzasadnionego zróżnicowania przekrojów rur gazowych oraz umieszczenia zupełnie niepotrzebnych rozgałęźników w osiach ulic [...]i ulicy nr [...], organ wskazał, iż sposób wykonania planowanej inwestycji i związane z tym parametry nie zostały sprecyzowane w umowie zawartej w dniu [...] lipca 2007 r. Zastosowanie natomiast konkretnych rozwiązań technologicznych niezbędnych do zrealizowania inwestycji należało do projektanta, który odpowiada za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego.
Jak stwierdził Wojewoda, załączony do wniosku projekt budowy sieci gazowej dystrybucyjnej średniego ciśnienia jest kompletny i sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego zostało załączone oświadczenie projektantów o kompletności projektu i sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony projekt budowlany został również oceniony jako zgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Natolina Zachodniego - część "Moczydłowska Zachód", zatwierdzonego uchwałą nr XX/679/2007 Rady m.st. Warszawy z dnia 6 grudnia 2007 r. Ponadto, warunki techniczne przyłączenia do sieci gazowej wydane zostały przez [...] Sp. z o. o. w W. Oddział [...] w dniu 17 maja 2007 r., a projekt budowlany był również uzgodniony w Zespole Uzgodnień [...] Spółki [...] zgodnie z protokołem Komisji Oceny Technicznej z dnia 26 listopada 2008 r. Inwestor posiada pozytywną opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu z dnia 11 lutego 2008 r. oraz z dnia 18 listopada 2008 r. W związku z powyższym i zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie można było inwestorowi odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję złożył M. S., wnosząc o jej uchylenie i wskazując m.in., że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wynikający z projektu budowlanego sposób realizacji inwestycji wskazuje, iż inwestor w istocie poprowadzi gazociąg osiedlowy przez jego działki. Zamiar inwestycyjny jest, zatem sprzeczny z jego oświadczeniem złożonym w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 12 października 2010 r. skarżący M. S. oświadczył, iż działki [...] i [...] (obecnie numery [...] i [...]) zostały przez niego sprzedane i obecnie nabywcy budują tam domy. Nadal jest natomiast właścicielem działek [...] i [...] (obecnie [...] i [...]), które stanowią drogę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę M. S., uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu w wyroku z dnia 3 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 1294/09) wskazał, iż postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ I instancji w całości, a rzeczą organu odwoławczego była ocena, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy skarżący dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego mając na uwadze, że co do działek o nr ew. [...] i [...] wynikało ono z ograniczonego prawa rzeczowego tj. użytkowania określonego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ II instancji, rozpatrując ponownie sprawę, nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu tego wyroku, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wprawdzie słusznie Wojewoda Mazowiecki wskazał, że co do zasady weryfikacja oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę, jednak w sytuacji ujawnienia się w toku postępowania okoliczności faktycznych, z których wynika uzasadniona wątpliwość, co do prawdziwości lub zakresu oświadczenia o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji publicznej ma obowiązek wątpliwości te wyjaśnić i ustalić zakres prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W niniejszej sprawie kwestionowany był przez skarżącego zakres posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro zakwestionowane zostało złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to obowiązkiem organu było poddanie oświadczenia inwestora z dnia 7 stycznia 2009 r. wnikliwej analizie przez pryzmat zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza zamiaru inwestycyjnego wynikającego z przedłożonego projektu budowlanego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji błędne jest stanowisko organu, że rozwiązania techniczne nie mają związku z treścią oświadczenia woli zawartego we wskazanym wyżej akcie notarialnym, a zatem z treścią prawa, jakie uzyskał inwestor, aby wykazać możliwość dysponowania cudzą nieruchomością na cele budowlane w celu podłączenia określonych działek do gazociągu. Sąd podkreślił, iż uprawnienie inwestora do dysponowania cudzą nieruchomością na cele budowlane zostało precyzyjnie określone i wynikało ze stosunku umownego pomiędzy właścicielem nieruchomości, a inwestorem. Prawo użytkowania działek nr [...] i [...] z obrębu [...] (obecnie działki nr ew. [...],[...] z obrębu [...]) zostało ograniczone do przeprowadzenia i zainstalowania na przedmiotowej nieruchomości sieci gazowej, przyłącza gazowego i punktu redukcyjno-pomiarowego, na czas eksploatacji tych urządzeń, z prawem dostępu do nich w celu wykonania czynności związanych z remontami, eksploatacją i konserwacją gazociągu, celem podłączenia sieci wyłącznie do działek [...] i [...] z obrębu [...] (obecnie działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]).
Organ wobec sprzeciwu właściciela powinien, zatem ocenić, czy przedłożony projekt budowlany odpowiada treści prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Gdyby, bowiem zamiar inwestycyjny przekraczał zakres uprawnień inwestora do działek o nr ew. [...] i [...] wynikający z użytkowania opisanego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r., to tym samym brak byłoby podstaw do wydania pozwolenia budowlanego. Oczywistym, zdaniem Sądu, jest w świetle art. 35 Prawa budowlanego to, że organ architektoniczno- budowlany nie ma kompetencji do oceny i kwestionowania szczegółowych rozwiązań projektowych, tym niemniej zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego zakres i treść projektu powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu. Charakter obiektu został określony w akcie notarialnym jako roboty zmierzające do zainstalowania sieci gazowej, przyłącza gazowego i punktu redukcyjno- pomiarowego, celem podłączenia sieci wyłącznie do działek [...] i [...] z obrębu [...] (obecnie działki nr ew. [...] i [...]).
Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie odnośnie stwierdzenia nie wykonania decyzji oparto na podstawie art. 152 tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółka z. o. o. [...] Oddział [...] w W, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niezastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie jest "(...) uzasadniona wątpliwość co do prawdziwości lub zakresu oświadczenia o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", podczas gdy M. S. nigdy nie kwestionował swego oświadczenia zawartego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r. o ustanowieniu użytkowania na rzecz skarżącej, jego zarzuty dotyczyły tylko kwestii technicznych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji liniowej, które są w gestii inwestora i nie mogą być kwestionowane przez organ udzielający pozwolenia na budowę, a zakres inwestycji wynikający z projektu budowlanego jest zgodny z treścią ograniczonego prawa rzeczowego (tj. użytkowania) ustanowionego na rzecz skarżącej przez M. S., bowiem przedmiotowa inwestycja dotyczy przyłączenia do sieci gazowej dwóch działek o nr [...] i [...] (obecnie [...] i [...]);
- 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez:
- a) zarzucenie w zaskarżonym wyroku Wojewodzie Mazowieckiemu, iż wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. naruszył przepisy art. 153 p.p.s.a., bowiem nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada sygn. akt VII SA/Wa 1294/09, podczas gdy w uzasadnieniu do ww. decyzji Wojewoda Mazowiecki dokonał analizy materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w kwestii dysponowania przez [...] Sp. z o.o. Oddział [...] prawem do nieruchomości na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z wytycznymi znajdującymi się w ww. wyroku, według których "(...) rzeczą organu odwoławczego była ocena, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy skarżący dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego mając na uwadze, że co do działek o nr ew. [...] i [...] wynika ono z ograniczonego prawa rzeczowego tj. użytkowania określonego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r., repertorium [...] ";
- b) przekroczenie granic dopuszczalnych wskazań co do dalszego postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego i związanie Wojewody Mazowieckiego swoją oceną sprawy przez wskazanie na konieczność sprawdzenia "(...) wobec sprzeciwu właściciela (...) czy przedłożony projekt budowlany odpowiada treści prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", podczas gdy zgodnie z treścią uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. Sąd ten wskazał, iż "(...) rzeczą organu odwoławczego była ocena, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy skarżący dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego mając na uwadze, że co do działek o nr ew. [...] i [...] wynika ono z ograniczonego prawa rzeczowego tj. użytkowania określonego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r., repertorium [...] ", a co za tym idzie brak było wskazań w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., aby Wojewoda Mazowiecki dokonał oceny przedłożonego projektu budowlanego pod względem uprawnień inwestora wynikających z ww. ograniczonego prawa rzeczowego;
- c) brak konkretności i jednoznacznego określenia w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku dalszego toku postępowania dla Wojewody Mazowieckiego, gdyż wytyczne zawarte w zaskarżonym wyroku stwierdzają, że organ administracji z uwagi na sprzeciw właściciela nieruchomości winien zbadać czy zakres i treść projektu jest dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu, a Wojewoda Mazowiecki - jako organ udzielający pozwolenia na budowę- nie jest uprawniony do kwestionowania rozwiązań technicznych zastosowanych przez inwestora zwłaszcza, że M. S. w sprzeciwie miał zastrzeżenia tylko do rozwiązań technicznych zastosowanych przez inwestora w projekcie budowlanym co w konsekwencji może powodować, że w dalszym postępowaniu organ administracji, tj. Wojewoda Mazowiecki, będzie pozbawiony możliwości koniecznej swobody w ocenie dowodów wobec sprzecznych ze sobą, a wiążących go ocen prawnych oraz wytycznych przedstawionych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. oraz z dnia 12 października 2010 r. tym bardziej, że wytyczne zawarte w zaskarżonym orzeczeniu są mało konkretne, nie są jasne, co w konsekwencji może doprowadzić do tego, iż organ administracji nie rozumiejąc zapisów wyda decyzję sprzeczną z prawem.
Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej [...] Spółka [...] wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. S. wniósł o jej oddalenie. podzielając ocenę zawartą w zaskarżonym wyroku odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących oświadczenia inwestora o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Strona przedstawiła również swoje zastrzeżenia, co do proponowanego przebiegu gazociągu, przekrojów zastosowanych rur i umieszczenia w projekcie zbędnych, w jej ocenie, rozgałęźników (trójników) przewidujących podłączenie większej ilości nowych odbiorców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Odnosząc się do przedstawionych w kasacji zarzutów naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego koniecznym jest przypomnienie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1294/09, którym to wyrokiem uchylono decyzję organu odwoławczego wydaną na mocy art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził "...w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ I instancji w całości, a rzeczą organu odwoławczego była ocena, na podstawie zebranego w sprawie materiału, czy skarżący", a tym był inwestor, " dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego mając na uwadze, że co do działek o nr ew. [...] i [...] wynika ono z ograniczonego prawa rzeczowego tj. użytkowania określonego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r., repertorium [...] ". Z powyższego zalecenia Sądu wynika, zatem wprost, że wskazania co do dalszego postępowania dla organu odwoławczego dotyczyły konieczności przeprowadzenia merytorycznej oceny, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie, w jakim organ ten w ówcześnie kontrolowanej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. stwierdził uchybienie organu I instancji, dotyczące prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Zawarte natomiast sformułowanie "mając na uwadze" nie przesądza w żaden sposób, że tylko do aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2007 r. miałaby się ograniczyć ocena organu, skoro wyraźnie podkreślono, że oceny należy dokonać "na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego". Ocena, więc zakresu ustanowionego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r. prawa użytkowania musiała być dokonana w porównaniu z zakresem zamierzenia budowlanego, określonym w projekcie budowlanym. Dopiero to porównanie mogło przesądzić, czy inwestor rzeczywiście dysponował prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odpowiednim zakresie. W kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji organ odwoławczy, cytując treść zapisu aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2007 r., wskazywał, na jakich częściach działek nr [...] i [...] (obecnie nr [...] i [...]) i na jaki czas zostało ustanowione na rzecz inwestora prawo użytkowania, zakres robót, do których upoważniony jest użytkownik, cel dla którego prawo to zostało ustanowione, a którym było podłączenie sieci wyłącznie do działki nr [...] i [...] (obecnie nr ew. [...] i [...]).
Również w ocenie Sądu pierwszej instancji uprawnienie inwestora zostało precyzyjnie określone w oświadczeniu zawartym w umowie sporządzonej w formie aktu notarialnego. Jednakże zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ nie dokonał oceny "...czy projekt budowlany odpowiada treści prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Gdyby, bowiem zamiar inwestycyjny przekraczał zakres uprawnień inwestora do działek o nr ew. [...] i [...]..... to tym samym brak byłoby podstaw do wydania pozwolenia budowlanego".
Mając na względzie treść decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r., stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia [...] listopada 2009 r., przy uwzględnieniu zakresu opracowania przedstawionego w opisie technicznym przedmiotowego projektu budowlanego, opis inwestycji przedstawiony w decyzji organu odwoławczego oraz w skarżonym wyroku stwierdzić trzeba, iż zamiar inwestycyjny został określony w sposób, który nie może budzić wątpliwości, a jest nim budowa sieci gazowej ś.c. (kategoria obiektu XXVI) na terenie działek nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] w ul. [...] oraz w ulicy nr [...] w W., celem przyłączenia budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działkach nr [...],[...]. Zważywszy na powyższe okoliczności stwierdzić trzeba, iż wątpliwości Sądu pierwszej instancji dotyczące wyczerpania dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego opisanego w przedmiotowym projekcie budowlanym nie są uprawnione.
Istotny jest przy tym fakt, iż M. S. nigdy nie kwestionował swego oświadczenia zawartego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r. o ustanowieniu użytkowania na rzecz inwestora, a jego zarzuty dotyczyły kwestii technicznych związanych z realizacją planowanej inwestycji i z ewentualnym w przyszłości, a więc pozostającym poza objętym skarżoną decyzją postępowaniem planem rozszerzenia podłączeń do przedmiotowej inwestycji. Te zagadnienia są poza przedmiotem rozpoznawanej sprawy, bowiem zakres inwestycji badanej w niniejszej sprawie wynika z projektu budowlanego i jest zgodny z treścią ograniczonego prawa rzeczowego (tj. użytkowania) ustanowionego na rzecz inwestora przez M. S., gdyż przedmiotowa inwestycja dotyczy wyłącznie przyłączenia do sieci gazowej dwóch działek o nr [...] i [...] (obecnie [...] i [...]).
Konkludując przedstawione wyżej uwagi za zasadne uznać należało zarzuty dotyczące wadliwego zastosowania w skarżonym wyroku art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, bowiem brak było w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podstaw do przyjęcia, że zaistniała "(...) uzasadniona wątpliwość co do prawdziwości lub zakresu oświadczenia o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". W tej sytuacji skarżący kasacyjnie zasadnie podważył dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę naruszenia przez organ administracyjny art. 153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu i co zostało powyżej wykazane, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepubl.).
Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207§ 2 tej ustawy.