Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w D. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r., którym nałożono na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 30.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] października 2015 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka "[...]", zamieszczając w niej wniosek "o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi na zasadzie art. 17 § 2 zdanie drugie EgzAdmU znajduje uzasadnienie w tym, że wykonanie grzywny może po stronie zobowiązanej doprowadzić do nieodwracalnych następstw. Zobowiązana nie ma środków finansowych na uiszczenie grzywny w tak wysokiej kwocie, a jej uzyskanie wymaga zaciągnięcia zobowiązań finansowych, co prowadzi do kolejnych kosztów".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stwierdzić trzeba, że pomimo sformułowania wniosku na podstawie prawnej, która mogłaby sugerować, że jego adresatem jest organ egzekucyjny, Sąd rozpoznał ten wniosek jako skierowany do Sądu, z uwagi na jego zamieszczenie w skardze kasacyjnej oraz odwoływanie się w jego treści do przesłanki "nieodwracalnych następstw", która nawiązuje do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.).
Zgodnie z powyższym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi oraz charakter kontrolowanego w sprawie postanowienia organu II instancji jak i przyjęte w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozwiązania, stwierdzić trzeba, że strona skarżąca (zobowiązana) ma przede wszystkim obowiązek wykonania nałożonego na nią decyzją z dnia [...] października 2015 r. obowiązku. Oceniając kwestię udzielenia w sprawie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należy również uwzględnić konieczność zabezpieczenia egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu".
Z kolei w myśl art. 126 powyższej ustawy: "Na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości". Wstrzymanie wykonania nałożonej na skarżącą grzywny w postępowaniu egzekucyjnym, jest możliwe i zasadne jedynie, gdy uprawdopodobni ona, że jej ściągnięcie spowoduje u niej wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Takich okoliczności, które przemawiałyby za konieczność udzielenia ochrony tymczasowej, skarżąca Spółka w rozpoznanym wniosku nie przedstawiła. Wskazując jedynie na konieczność zaciągnięcia zobowiązań finansowych, nie wykazała, że wykonanie nałożonego obowiązku sprowadzi na nią niebezpieczeństwa, bowiem nie określiła w nim ani jak kształtuje się sytuacja finansowa, ani jaki ewentualny wpływ dla strony będzie miało uiszczenie grzywny.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia dotyczy należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne, co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.