Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2618/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 356/16 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji. W powyższym wyroku Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania pomimo, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną jak i w protokole rozprawy pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wnosiła o ich zasądzenie.
W dniu 24 października 2018 r. pełnomocnik Komendanta Głównego Policji złożyła wniosek o uzupełnienie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz organu o co organ wnosił w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną i na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek taki, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu (§ 1a). Jeżeli uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie kosztów, to sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 2 i § 3 a contrario P.p.s.a.).
Jednym z takich orzeczeń, które sąd zamieszcza z urzędu jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a.
Stosownie do brzmienia art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Zgodnie zaś z treścią art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego osobistego stawiennictwa strony.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 j.t.) obowiązujące od 1 stycznia 2016 r. do 27 października 2016 r. w brzmieniu sprzed zmiany tego rozporządzenia rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. 2016 r. poz. 1667), które weszło w życie 27 października 2016 r. Zgodnie z przepisami przejściowymi (§ 21) obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1667) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Postępowanie kasacyjne zostało wszczęte w dniu 24 sierpnia 2016 r. a zatem przed wejściem w życie zmiany rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. dokonanej rozporządzeniem z dnia z 3 października 2016 r., która to zmiana weszła w życie od dnia 27 października 2016 r. Postępowanie kasacyjne zakończone zostało w dniu 19 października 2018 r. Wobec tego należało zastosować regulacje przewidziane w rozporządzeniu z dnia 22 października 2015 r. przed jego zmianą.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12 uznał, iż przepisy art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 P.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik organu sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną w przewidzianym w art. 179 P.p.s.a. terminie oraz był obecny na rozprawie kasacyjnej w dniu 19 października 2018 r. tym samym należało zasądzić wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie.
Stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie w II instancji występował ten sam radca prawny wynosi 75% stawki wskazanej w pkt 1 § 14 rozporządzenia (480 zł), jednak nie mniej niż 240 zł. Skoro tak to wynagrodzenie pełnomocnika za postępowanie kasacyjne wynosiło 360 zł stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), orzekł jak w sentencji.