Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 356/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł A. F. podnosząc zarzut naruszenia art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r..Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako K.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istotnym elementem stanu faktycznego przesądzającym o materialnej tożsamości pozwolenia na broń jest cel w jakim pozwolenie zostało wydane oraz, że zmiana celu w jakim wydana została decyzja o pozwoleniu na broń oznacza zmianę normy prawnej będącej podstawą wydania decyzji administracyjnej, co w konsekwencji przesądza o braku tożsamości materialnej sprawy administracyjnej.
Skarżący kasacyjnie stwierdził, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Istotę stosunku prawnego wykreowanego decyzją o pozwoleniu na broń tworzą więc wyłącznie ww. przesłanki. Takiej istoty nie stanowią natomiast określenie celu w jaki wydane zostało pozwolenie oraz rodzaj i liczba egzemplarzy broni. Ustawodawca co prawda wymaga w art. 12 ust. 1 ww. ustawy aby decyzja zawierała te elementy ale nie wpływają one na tożsamość stosunku administracyjnioprawnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wystąpiła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. F. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 155 K.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię. W pełni podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że zmiana decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachowana jest tożsamość sprawy. Kwestia ta była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 569/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym.
Konsekwentnie w trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Należy mieć na względzie, iż decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Ustęp drugi tego przepisu stanowi zaś, że pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach:
- 1) ochrony osobistej;
- 2) ochrony osób i mienia;
- 3) łowieckich;
- 4) sportowych;
- 5) rekonstrukcji historycznych;
- 6) kolekcjonerskich;
- 7) pamiątkowych;
- 8) szkoleniowych.
Cel posiadania broni palnej jest istotną przesłanką wydania pozwolenia na jej posiadanie. Kwestią określoną w pozwoleniu na posiadanie broni wydanym skarżącemu kasacyjnie było rozstrzygnięcie o tym w jakim celu pozwolenie to zostało udzielone. Celem tym był cel sportowy, który wymieniony jest w pkt 4 art. 10 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Decyzja ta nie określała, że pozwolenie udzielone zostało także w celu szkoleniowym (pkt 8 art. 10 ust. 2 ww. ustawy). Posiadanie broni w innym celu niż ten, który został wymieniony w pozwoleniu na posiadanie broni wymaga uzyskania nowego pozwolenia. Zmiana pierwotnej decyzji o pozwoleniu na posiadanie broni udzielonej skarżącemu kasacyjnie, przedmiotem której byłoby rozszerzenie celu, w jakim broń ma być posiadana rozszerzała by treść tej decyzji. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że zmiana pierwotnej decyzji o pozwoleniu na posiadanie broni w trybie art. 155 K.p.a. nie naruszałaby wymogu zachowania tożsamości sprawy.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.