Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 262/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1534/14, oddalił skargę M. N. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 15 listopada 2013 r. skarżący wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wykonywaniem pracy na stanowisku Prezesa Zarządu w "C." Sp. z o.o.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ uznał, że działalność gospodarcza skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji, jak również do tworzenia nowych miejsc pracy.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu podał, że Spółka "C." rozpoczęła działalność w dniu 19 października 2012 r. Działalność spółki polega na zakupie węgla i koksu od firm europejskich, jednak bezpośrednio pod zamówienie firm zagranicznych, głównie z Dalekiego Wschodu, do których następuje bezpośredni eksport tego towaru. Dalej wskazał, że z analizy wyników ekonomicznych Spółki, widoczny jest stopniowy wzrost dochodów i poprawy sytuacji ekonomicznej. Skarżący poinformował, że w miesiącu styczniu 2014 r. Spółka osiągnęła dochód w wysokości 276.822,52 zł, natomiast do końca lutego 2014 r. 28.102,27 zł. Końcowo dodał, iż według jego przewidywań w roku 2014 nastąpi dalszy rozwój działalności Spółki, co doprowadzi do zatrudnienia nowego personelu i uzyskiwania większych dochodów, a co za tym idzie zwiększenia korzyści, jakie gospodarka narodowa mogłaby odnosić z działalności Spółki. Do przedmiotowego odwołania strona załączyła kserokopie dokumentów.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia akt sprawy o następujące dokumenty: PIT-37 za 2013 r., potwierdzenia posiadania przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okres od dnia rozpoczęcia pracy do chwili obecnej (z rozbiciem na miesiące) przedstawiającego podstawę wymiaru składek i potwierdzającego posiadanie przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego, informację o ilości pracowników zatrudnianych przez cudzoziemca wraz z umowami o pracę i listami wynagrodzeń wypłaconych przez Spółkę wszystkim zatrudnionym pracownikom, raportów/dokumentów finansowych przedstawiających obroty Spółki od początku 2014 r. i pozwalających stwierdzić pozytywne tendencje rozwojowe w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, CIT-8 za 2013 r., umów kredytowych/leasingowych/kupna/sprzedaży wskazujących na wzrost majątku ruchomego/nieruchomego Spółki, ewentualnych dokumentów świadczących o trwającym procesie rekrutacyjnym/planowanym zatrudnieniu na stanowiska pracy w firmie, potwierdzających rozwojowy charakter działania Spółki, dokumentów informujących o zdarzeniach, mających istotny wpływ na działalność Spółki w 2013 r., w tym informacje o przewidywanym rozwoju Spółki, o wskaźnikach finansowych i niefinansowych, mających wpływ na sytuację Spółki, umów/kontraktów zawartych przez Spółkę z kontrahentami i wskazujących na kondycję prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej, wszelkich innych dokumentów mogących potwierdzać korzystność prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej dla gospodarki narodowej i pozwalających ocenić stabilność Spółki oraz dających rękojmię generowania przez nią zysków w przyszłości.

Szef Urzędu wezwał również do dostarczenia oryginału lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów przesłanych wraz z uzupełnieniem odwołania. Na powyższe wezwanie strona nie udzieliła odpowiedzi.

Organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że skarżący jest jedynym udziałowcem Spółki "C." oraz że posiada przedłużenie zezwolenia na pracę typu B wydane przez Wojewodę Mazowieckiego w dniu [...] grudnia 2013 r., z terminem ważności od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. na wykonywanie pracy w charakterze Prezesa Zarządu na pełen etat. Jednocześnie organ podał, że z ankiety wypełnionej w dniu 27 listopada 2013 r. przez skarżącego dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej wynika, że Spółka zajmuje się eksportem koksu i węgla, posiada majątek trwały o wartości 3500 zł, nie zatrudnia żadnych pracowników. Jako inwestycje wskazano: "budowa hostelu/hotelu w 2014 r.", a jako korzyści dla gospodarki narodowej z prowadzonej przez skarżącego działalności wskazano: "płacenie podatków w Polsce (pod. dochodowy- aktualnie) w przyszłości firma będzie zatrudniać pracowników".

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...] maja 2014 r. postanowił utrzymać w mocy decyzję Wojewody. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego działalności "C." Sp. z o. o. nie można zakwalifikować jako korzystnej dla polskiej gospodarki, charakteryzującej się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym dającej rękojmi generowania korzyści w przyszłości. "C." Sp. z o. o. jest nowym podmiotem o nieugruntowanej pozycji na rynku, przedmiotem prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej jest eksport węgla i koksu. W odwołaniu stwierdził, że firma kupuje węgiel i koks od firm europejskich i eksportuje go do krajów Dalekiego Wschodu, co nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii oraz nie wprowadza korzystnych innowacji na terytorium Polski.

Ponadto z akt sprawy nie wynika, iż prowadzona przez cudzoziemca Spółka posiada majątek trwały i poczyniła jakiekolwiek inwestycje. Nie udokumentowano również, że "C." Sp. z o.o. odprowadziła jakikolwiek podatek na rzecz Skarbu Państwa (brak deklaracji CIT-8 za 2013 r.). W związku z powyższym trudno uznać za udowodnione, że Spółka prowadzona przez zainteresowanego odprowadza podatki od dochodów do Skarbu Państwa.

Zdaniem organu skarżący nie udokumentował, że spełnia przesłankę z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, albowiem w żaden sposób nie wykazał, aby na skutek działalności jego Spółki poczyniono w Polsce jakieś inwestycje lub by działalność badanej Spółki spowodowała wprowadzenie nowych technologii i korzystnych innowacji. Skarżący nie wykazał, że Spółka odgrywa znaczącą rolę, jako pracodawca choćby na regionalnym (lokalnym) rynku pracy, przyczyniając się m.in. do spadku bezrobocia poprzez tworzenie nowych miejsc pracy. Organ podkreślił ponadto, że z uwagi na fakt wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku prezesa zarządu prowadzonej przez siebie "C." Sp. z o.o. organ rozpatrujący sprawę w przypadku ustalenia, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zobligowany jest do odmowy udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia.

Skargą M. N. S. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne uznanie, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego w ramach Spółki "C." nie jest korzystna dla gospodarki narodowej; art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez błędną interpretację, w myśl której w przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie pozwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy i niedokonanie szerokiego rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niedokonanie szerokiego rozważenia stanu faktycznego, co skutkuje błędnym uznaniem, iż cudzoziemiec nie spełnia wszystkich przesłanek prawem przewidzianych do wydania mu pozwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP; art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące brakiem uznania za dowód załączonych do pisma z dnia 18 marca 2014 r. sprawy kopii dokumentów dotyczących spółki "C." Sp. z o.o., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji odmownej; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony dostępu do materiału dowodowego i prawa wypowiedzenia się co do niego.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podkreślił, że sporne w przedmiotowej sprawie jest w szczególności to, czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego, za pośrednictwem Spółki, której jest jedynym wspólnikiem, spełnia przesłanki art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tzn., czy działalność ta jest korzystna dla gospodarki narodowej. W odniesieniu do pojęcia "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" wskazać należy, iż jakkolwiek pojęcie to nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, to wymienione w przepisie przykładowe cechy takiej działalności - przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzanie korzystnych innowacji i tworzenie nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej. Istotną okolicznością w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jak słusznie zauważył organ, jest wysokość dochodów osiąganych z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i tym samym odprowadzany przez niego do budżetu państwa podatek dochodowy.

Zasadne jest bowiem promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody. Wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą bowiem uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w roku 2013 Spółka skarżącego osiągnęła dochód w wysokości zaledwie 15.980,30 zł, i była to kwota niewiele większa od zysku uzyskanego w 2012 r. Nie można więc na tej podstawie uznać, że działalność Spółki jest korzystna dla gospodarki narodowej. W toku postępowania administracyjnego skarżący nadesłał jednostronny rachunek zysków i strat Spółki, z którego wynika, że w styczniu zysk Spółki wyniósł 27.822,52 zł. W ocenie Sądu również dochód w takiej wysokości nie uzasadniał udzielenia skarżącemu wnioskowanego przez niego zezwolenia.

Wskazać też należy, że do ww. dokumentu organ II instancji odniósł się dopiero w odpowiedzi na skargę, nie przeanalizował go natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik postępowania. Okoliczność powiększenia dochodu Spółki we wskazanym powyżej zakresie świadczy bowiem jedynie o poprawie kondycji finansowej tego podmiotu, a nie przesądza jeszcze o tym, że prowadzi on działalność korzystną dla gospodarki narodowej w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Tak wzrastająca tendencja wskazuje, że trudno mówić o potencjalnych korzyściach, jakie Spółka ma przynieść gospodarce narodowej.

Zdaniem Sądu skarżący w żaden sposób nie wykazał również, aby na skutek działalności ww. Spółki poczyniono w Polsce jakieś inwestycje lub by działalność badanej Spółki spowodowała wprowadzenie nowych technologii i korzystnych innowacji. Spółka, której skarżący jest wspólnikiem, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia jedną obywatelkę Polski. Powyższy fakt nie dowodzi zaś, że kontrolowany podmiot gospodarczy odgrywa znaczącą rolę jako pracodawca, choćby na regionalnym (lokalnym) rynku pracy. Zasadnie organ przyjął zatem, że zatrudnianie jednego obywatela polskiego na okres próbny, z wynagrodzeniem miesięcznym 1680 zł brutto, nie może wpływać w znaczący sposób na poprawę sytuacji na rynku pracy, a przez to nie przynosi wymiernych korzyści gospodarce narodowej w rozumieniu ustawy.

Sąd podkreślił przy tym, że udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, uzasadnia faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej, a nie zamiar prowadzenia takiej działalności. Uznanie działalności za korzystną powinno przy tym wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z subiektywnego przekonania strony. W tym stanie rzeczy dołączony do skargi biznes plan dla Spółki datowany na maj 2014 r. (nie oznaczony konkretną datą) nie mógł bezpośrednio wpłynąć na rozstrzygnięcie organu, nawet gdyby powstał i został dołączony do akt sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie dopuścił się też naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, zasadnie akceptując postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji i dokonane ustalenia faktyczne. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, aby mogły okazać się skuteczne nie tylko muszą wykazywać, iż doszło do naruszenia przez organ administracyjny określonych przepisów postępowania, ale także, że to naruszenie (uchybienie) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do uznania, że organy naruszyły treść art. 7, 8 i 9 k.p.a. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu szerokiego postępowania wyjaśniającego i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego. Rozstrzygnięcia w sprawie oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów. Strona w toku postępowania miała zapewniony czynny udział w każdym jego stadium i korzystała ze swoich uprawnień. Szef Urzędu w sposób bezpośredni odniósł się również do twierdzeń odwołującej się strony.

Sąd wskazał ponadto, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z przyczyn określonych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny. W związku z tym wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony uwzględniając jej słuszny interes, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, doznaje istotnego ograniczenia. Zasada ta ma bowiem zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego polegającego na przyznaniu organom administracji możności dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań. Zastosowanie ww. zasady nie może jednak prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego w sprawach, w których ustawodawca wprowadził instytucję tzw. decyzji związanej. Przedmiotowa sprawa należy zaś do spraw tego rodzaju - przepisy prawa materialnego determinowały bowiem treść jej rozstrzygnięcia.

Skargą kasacyjną M. N. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. 1) art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż w niniejszym stanie faktycznym działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki narodowej oraz uznanie, iż z wykładni niniejszego przepisu wynika, że istotną okolicznością w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest wysokość dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej, a w szczególności wysokość odprowadzonego podatku dochodowego;
2. 2) art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, ograniczając się jedynie do cytowania niniejszego przepisu;
3. 3) art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, skutkujące brakiem dokonania subsumcji oraz brakiem stwierdzenia, iż zostały spełnione przesłanki do zastosowania dyspozycji niniejszego przepisu, skutkujące odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący, jako jedyny podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny dokonywać oceny przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy.

Zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej norm prawa materialnego nie może być uwzględniony. W sprawie dokonano bowiem prawidłowej wykładni i właściwie zastosowano przepis art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowił w tym postępowaniu podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Stosownie do dyspozycji art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 4 tej ustawy obowiązek wykazania że prowadzona działalność gospodarcza spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest korzystna dla gospodarki narodowej spoczywa również na cudzoziemcu, wykonującym pracę w takiej utworzonej przez siebie spółce.

Dokonując prawidłowej wykładni normy art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że oceniając przesłankę: "działalności korzystnej dla gospodarki narodowej", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez Spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Słusznie zaznaczono także, że z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych może, jako wartość relewantna, uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W związku z powyższym Sąd zasadnie przyjął, że Spółka nie generuje dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków w jakikolwiek sposób nie może wpłynąć korzystnie na rozwój polskiej gospodarki, a zatrudnianie jednego pracownika nie przyczynia się do spadku bezrobocia.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że działalność korzystna dla gospodarki narodowej to taka działalność, która ma być korzystna dla określonych działów, gałęzi, czy branż tej gospodarki, a nie dla podmiotu, który ją prowadzi. Nie jest zatem wystarczające prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ale chodzi o prowadzenie działalności gospodarczej w taki sposób lub w takim rozmiarze, że ma to znaczenie dla gospodarki narodowej, czyli dla całokształtu zasobów oraz działalności prowadzonej w sferze produkcji, obiegu i konsumpcji na terytorium Polski (por. wyroki NSA: z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06 i z dnia 16 września 2014 r. sygn. II OSK 617/13). Zaznaczyć należy, że pojęcie normatywne: "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" zawarte w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Wymienione w tym przepisie przykładowe cechy takiej działalności tj. przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku przyczynowego pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej.

Skarżący takiego związku przyczynowego nie wykazał w tej sprawie, zaś obiektywnie mając na uwadze rozmiary prowadzanej działalności gospodarczej, osiągane przez Spółkę dochody i związane z tym dochody Państwa z działalności Spółki, liczbę zatrudnianych w niej osób, nie można przyjąć tezy wskazywanej przez skarżącego, że działalność Spółki przynosi wymierne korzyści gospodarce narodowej. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Dlatego też wobec niespełnienia wymogów, o jakich mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, skarżącemu prawidłowo, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony stosując przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Decyzja wydawana na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ma charakter związany i w każdym przypadku ustalenia, że cudzoziemiec nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 – 53b ustawy organ ma obowiązek wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Chybiony jest zatem, podniesiony w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 53 ust. 1 pkt. 2, art. 53 ust. 4 oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym przepisami art. 258 - 261 p.p.s.a.