Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1513/14 oddalił skargę Z.M. i M.M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] 2014 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie legalności robót budowlanych. Z uzasadnienia wyroku wynika, że został on wydany w oparciu o następujące ustalenia.
Z.M. i M.M., jako współwłaściciele mieszkania nr [...] w budynku położonym przy ul. M. w Cz. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o zbadanie zgodności z prawem wybudowanej sieci kanalizacyjnej i dokonanej modernizacji sieci ciepłowniczej. Podali m.in., że budynki posiadają odrębne urządzenia kanalizacyjne zakończone przed nimi studzienkami, które nie posiadają przyłącza do sieci kanalizacyjnej. Często dochodzi do awarii urządzeń kanalizacyjnych w poszczególnych budynkach, a koszty ich usuwania ponoszą wszyscy właściciele lokali. Źle przeprowadzona modernizacja sieci ciepłowniczej uniemożliwia sprawiedliwe rozliczanie kosztów energii cieplnej. Wykazując na żądanie organu swój interes prawny w sprawie wnioskodawcy w piśmie z [...]2013 r. podali, że niezgodnie ze stanem faktycznym, na mapach budynki nr [...], tworzące Wspólnotę, są ujawnione jako jeden budynek. Stanowią one odrębne nieruchomości. Spółka Restrukturyzacji K. wadliwie uznała, że instalacja kanalizacyjna biegnąca wzdłuż budynków [...]jest przyłączem kanalizacyjnym, którego koszty utrzymania ma pokrywać Wspólnota.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...]2014 r., nr [...]umorzył postępowanie w sprawie zgodności z prawem wymiany sieci c.o. i c.w.u. oraz wybudowania sieci kanalizacyjnej przy ul. M. w Cz.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budynek tworzący Wspólnotę był wybudowany w latach 80-tych XX wieku wraz z kanalizacją i przyłączami. Kanalizacja sanitarna łącząca budynek ze studzienką, łączącą tą sieć z siecią główną, stanowi przyłącze i jest na tym odcinku urządzeniem do wspólnego korzystania wyłącznie przez mieszkańców Wspólnoty. Wymiana sieci c.o. i c.w.u. została wykonana legalnie.
W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania przez Wspólnotę Mieszkaniową [...]przy ul. M. w Cz. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...]2014 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wobec złożenia odwołania również przez Z.M., decyzją z dnia [...]2014 r., nr [...]Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej określanego jako "k.p.a.", umorzył postępowanie odwoławcze, przyjmując, że wnoszący odwołanie nie posiada statusu strony postępowania. Organ ustalił, że Z.M. jest właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku, w którym ustanowiona jest wspólnota mieszkaniowa. W takim przypadku interesy członków wspólnoty w toczącym się postępowaniu administracyjnym reprezentuje Wspólnota i tylko ona jest stroną postępowania. Postępowanie w sprawie zgodności z prawem wymiany sieci c.o. i wybudowania sieci kanalizacyjnej nie dotyczy interesu prawnego odwołującego się, nie kreuje go także doręczenie decyzji przez organ I instancji.
Z.M. i M.M. wnieśli skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podnosząc, że jako właściciele mieszkania w budynku nr [...] mają status strony postępowania. Ponoszą koszty utrzymania urządzeń i instalacji w budynku oraz odprowadzających ścieki z budynków nr [...], a nie tylko nr [...]. Wadliwie budynki nr [...]są traktowane jako jeden budynek. Niezgodnie z prawem budynki te nie posiadają odrębnych przyłączy wodociągowych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania i ciepłej wody.
Następnie zaznaczyli, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego osoby, gdy wydana decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Art. 21 ust. 1 Konstytucji RP chroni własność, a zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. II CSK 267/10 nieruchomość wspólna jest stosunkiem prawnym współwłasności, zaś udział w tej współwłasności ma status części składowej nieruchomości lokalowej. Odrębna własność lokalu jest prawem głównym, nieruchomość wspólna jest prawem niesamodzielnym, a jej funkcja do prawa głównego jest służebną. O interesie prawnym skarżących świadczy to, że będąc właścicielami mieszkania w jednym budynku, ponoszą koszty utrzymania także innych budynków.
Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżących podniósł, że interes Wspólnoty związany z rozliczaniem kosztów może być sprzeczny z interesem właścicieli poszczególnych lokali, co uzasadnia ich interes prawny i prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając wyrok oddalający skargę stwierdził, że bezspornym jest, iż skarżący są członkami Wspólnoty Mieszkaniowej, legitymując się odrębną własnością lokalu mieszkalnego oraz udziałami w częściach wspólnych nieruchomości. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.), nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. W niniejszej sprawie przedmiotem zarzutów przed organem nadzoru budowlanego był stan techniczny i prawny istniejący w zakresie kanalizacji i sieci centralnego ogrzewania oraz doprowadzania ciepłej wody, zarzuty dotyczyły zatem elementów zaliczonych do części wspólnych nieruchomości.
Sąd podzielił stanowisko przyjęte w judykaturze i znajdujące odbicie w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. II OSK 583/12, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 6 ustawy o własności lokali. Legitymacja w postępowaniu administracyjnym związana jest z posiadaniem interesu prawnego. Sąd Wojewódzki przyznał, że nie kwestionuje tego, że wskazana zasada może ulec w indywidualnym przypadku modyfikacji, a przymiot strony w postępowaniu administracyjnym może mieć również (lub wyłącznie) członek wspólnoty mieszkaniowej. Warunkiem jest wykazanie w danej sprawie interesu prawnego, czyli wykazanie, że rozstrzygnięcie sprawy w bezpośredni sposób dotyczy sfery praw i obowiązków indywidualnie i bezpośrednio członka wspólnoty.
Nie budzi przy tym wątpliwości, że interesy faktyczne, ekonomiczne nie mogą być kwalifikowane jako wyraz interesu prawnego. Tego rodzaju interesy członków wspólnoty są chronione przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę. Relacje członka wspólnoty ze wspólnotą reguluje w szczególności art. 25 ustawy, przewidując prawo zaskarżania uchwał.
Sąd Wojewódzki za zasadne uznał stanowisko, że w szczególności w odniesieniu do części wspólnych, podejmowanie czynności znajdujących oparcie w prawie administracyjnym należy do wspólnoty i w tym zakresie zastrzeżona jest jej kompetencja do działania za członków wspólnoty mieszkaniowej. Interes prawny indywidualnego członka wspólnoty może być podstawą do przyznania mu statusu strony postępowania, gdy działania organu będą dotyczyły jego praw i obowiązków wynikających z prawa administracyjnego materialnego. Takie sytuacje mogą być związane z faktem, że członek wspólnoty jest inwestorem określonych robót budowlanych albo też mają one mieć miejsce w lokalu będącym jego własnością. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Postępowanie przed organem nadzoru budowlanego dotyczyło instalacji, kanalizacji i ogrzewania oraz ciepłej wody i to w zakresie rozwiązań przyjętych dla zaopatrywania w te media wszystkich budynków, a nie konkretnie mieszkania skarżącego.
Powoływanie się zaś na skutki finansowe i faktyczne, związane z brakiem możliwości prowadzenia aktualnie rozliczeń w odniesieniu do poszczególnych budynków jest odwoływaniem się do interesu faktycznego, a nie prawnego.
Z.M. i M.M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.", zarzucili Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez:
- 1) błędną wykładnię przepisu art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w związku z art. 28 k.p.a., polegającą na przyjęciu, że skarżącym, jako członkom wspólnoty mieszkaniowej, a jednocześnie współwłaścicielom nieruchomości wspólnej, nie przysługuje legitymacja czynna w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zbadania legalności wykonanych robót budowlanych w postaci wybudowanej sieci kanalizacyjnej oraz modernizacji istniejącej sieci ciepłowniczej centralnego ogrzewania i c.w.u., stanowiącej część nieruchomości wspólnej;
- 2) niezastosowanie przepisu art. 3 ust. 4 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849), a w konsekwencji nieuwzględnienie interesu prawnego skarżących, polegającego na domaganiu się zbadania legalności wykonanych robót budowlanych w kontekście ewentualnego obciążenia ich dodatkowym podatkiem od nieruchomości - naliczanym od budowli, tj. sieci kanalizacyjnej i urządzeń przesyłowych oraz zmodernizowanej sieci ciepłowniczej, w zakresie wykraczającym poza charakter tych sieci, jako części składowych budynku wielomieszkaniowego.
W związku z tym skarżący kasacyjnie wnieśli o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;
- 2) rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.;
- 3) przyznanie pełnomocnikowi skarżących od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, według norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały poniesione przez skarżących ani w całości, ani w części.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że dokonana przez Sąd Wojewódzki ocena ich interesu prawnego nie uwzględnia całokształtu problematyki z jaką wiąże się współwłasność ułamkowej części wspólnej, przysługująca każdemu z osobna członkowi wspólnoty. To, że przedmiot postępowania administracyjnego, jakim jest badanie legalności wykonanych robót budowlanych, dotyczących wybudowania sieci kanalizacyjnej oraz modernizacji istniejącej sieci ciepłowniczej c.o. i c.w.u., w istocie posiada niewątpliwie walor techniczny, to jednak u podstaw owego pierwotnego żądania skarżących leżały względy majątkowe, a w szczególności niewspółmiernie wyższe zobowiązania, wynikające z "wyposażenia" nieruchomości wspólnej w "dodatkowe", jako że obsługujące także inne sąsiednie nieruchomości sieci i urządzenia przesyłowe, które, jako "budowle" w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849) stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Nie bez znaczenia bowiem, zwłaszcza z punktu widzenia obciążeń publicznoprawnych, jest ustalenie, czy wybudowane na terenie wspólnotowej nieruchomości sieć kanalizacyjna lub zmodernizowana sieć ciepłownicza, należą do tzw. instalacji wewnętrznej budynku, należącego do danej wspólnoty, czy też za pośrednictwem owej sieci, do tzw. sieci przesyłowej, z której zasilane są inne sąsiednie nieruchomości. Wówczas bowiem sieć taka może mieć charakter budowli, w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy. Przepis art. 3 ust. 5 ww. ustawy stanowi, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W przypadku zatem lokali stanowiących odrębny przedmiot własności podatnikami są ich właściciele.
Przyjmując zaś, że omawiane wyżej budowle, usytuowane nota bene na wspólnotowej nieruchomości, nie stanowią części składowej budynku lecz mają charakter budowli, to podstawą ich opodatkowania, w zgodzie z art. 4 ust. 1 pkt 3, jest ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W zgodzie zaś z art. 3 ust. 4, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi on odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.
Zdaniem skarżących kasacyjnie, podniesiona kwestia ma fundamentalne znaczenie dla skarżących, jako że wspólnota mieszkaniowa w zakresie zarządzania nieruchomością może prowadzić działalność gospodarczą. A skoro tak, to unormowanie z art. 2 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy znajdzie zastosowanie. W świetle powyższego, skarżący kasacyjnie, jako właściciele lokalu mieszkalnego, kwestionując legalność wykonania sieci kanalizacyjnej oraz zmodernizowania sieci centralnego ogrzewania na nieruchomości wspólnotowej, w zakresie wykraczającym poza charakter tych sieci, jako części składowych budynku wielomieszkaniowego, upatrują swego interesu prawnego w przepisach prawa materialnego, a w szczególności w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Przepisy tej ustawy, a mianowicie art. 3 ust. 4 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3, przewidują obowiązek podatkowy po stronie współwłaściciela obiektu budowlanego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Nie ulega wątpliwości, iż wybudowane sieci i urządzenia przesyłowe stanowią część nieruchomości wspólnej a co za tym idzie stanowią przedmiot tzw. przymusowej współwłasności. Oznacza to, że skarżący chcąc nie chcąc, są współwłaścicielami owych budowli.
Wydaje się zatem, że obowiązek podatkowy, ciążący na właścicielu wyodrębnionego lokalu, unormowany treścią art. 3 ust. 5 ww. ustawy nie wyklucza obowiązku podatkowego z art. 3 ust. 4 ustawy, jako że podatnikiem podatku od nieruchomości nie może być wspólnota, lecz właściciele wyodrębnionych lokali, będący jednocześnie członkami tej wspólnoty. Tak więc, skarżący kasacyjnie obawiając się obciążenia ich dodatkowym podatkiem od nieruchomości naliczanym od budowli, mają interes prawny w tym, aby domagać się zbadania, czy wykonane roboty budowlane, w postaci wykonania sieci kanalizacyjnej i urządzeń przesyłowych oraz zmodernizowania sieci ciepłowniczej, wykonane zostały zgodnie z obowiązującym prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Oba podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wiążą się z tym samym zagadnieniem, a mianowicie udzieleniem odpowiedzi na pytanie, czy trafnie uznał Sąd Wojewódzki za zgodne z prawem stanowisko organu odwoławczego o braku istnienia po stronie skarżących kasacyjnie interesu prawnego w postępowaniu mającym na celu zbadanie legalności wykonanych robót budowlanych polegających na wybudowaniu sieci kanalizacyjnej oraz modernizacji istniejącej sieci ciepłowniczej centralnego ogrzewania i c.w.u. Nie jest kwestionowane w sprawie, że przedmiotowe elementy sieci stanowią część wspólną należącą do Wspólnoty Mieszkaniowej w C. przy ul. M..
W postępowaniu w sprawach z zakresu Prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli lokali, ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy bowiem - stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.) - wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. W sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest zatem przez wspólnotę mieszkaniową, która to występuje wówczas w postępowaniu jako strona.
Jak trafnie wskazał Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego i Sąd I instancji, co do zasady członek Wspólnoty Mieszkaniowej nie może samodzielnie występować jako strona postępowania. Oczywiście nie wyklucza to automatycznie udziału w tym postępowaniu poszczególnych członków wspólnoty samodzielnie, ale jest to sytuacja wyjątkowa i uzależniona od wykazania przede wszystkim swojego własnego, indywidualnego interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3101/14, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1325/15). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa.
Dla uznania za stronę tego postępowania nie wystarczy zatem powołanie się na sam fakt bycia współwłaścicielem części wspólnych. Argument tego rodzaju mógłby bowiem podnieść każdy członek wspólnoty mieszkaniowej, co przesądza o wspólnym jego charakterze dla wszystkich członków wspólnoty, a nie indywidualnym, własnym konkretnego członka wspólnoty. Interes wszystkich członków wspólnoty jest interesem utworzonej przez nich wspólnoty. W konsekwencji też w sprawach dotyczących części wspólnych budynku stroną postępowania, reprezentującą jednocześnie wszystkich właścicieli lokali, jest wspólnota mieszkaniowa (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2266/13).
W skardze kasacyjnej jako jedyny argument mający na celu wykazanie istnienia interesu prawnego po stronie skarżących odwołano się do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które potencjalnie mogłyby stanowić podstawę do obciążenia skarżących kasacyjnie podatkiem od nieruchomości naliczanym od budowli, tj. sieci kanalizacyjnej i urządzeń przesyłowych oraz zmodernizowanej sieci ciepłowniczej.
Odnosząc się do tej kwestii przede wszystkim należy wyjaśnić, że posiadanie interesu prawnego, który uzasadnia przymiot strony, musi mieć charakter indywidualny i realny w dacie wydawania decyzji, której weryfikacji domaga się skarżący, nie zaś mieć charakter przyszły i niepewny (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1041/14). Interes prawny musi być konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie (por. H. Knysiak-Molczyk – Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, wyd. z 2004 r., s. 18-19).
Tymczasem, zarówno na etapie postępowania przed organami administracji jak również na etapie skargi kasacyjnej, skarżący wskazują jedynie na hipotetyczną możliwość obciążenia ich podatkiem od nieruchomości, przypuszczając i obawiając się, iż nie jest wykluczone stwierdzenie istnienie po ich stronie obowiązku podatkowego od budowli, tj. sieci kanalizacyjnej i urządzeń przesyłowych oraz zmodernizowanej sieci ciepłowniczej.
Dodatkowo warto zauważyć, że w wyroku z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 978/15 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nie dotyczy budowli zlokalizowanych na gruntach, które należy traktować jako związane z budynkami mieszkalnymi, nawet jeżeli nie stanowią części składowej lokali mieszkalnych, ale których przeznaczenie wiąże się z realizacją potrzeb mieszkaniowych i nie są one wykorzystywane dla prowadzenia działalności gospodarczej.
W konsekwencji stwierdzić należy, że argumenty podnoszone w skardze kasacyjnie nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie potwierdziły one istnienie po stronie skarżących interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., prowadzonym przed organami nadzoru budowlanego, co trafnie ocenił Sąd Wojewódzki w kwestionowanym wyroku.
W świetle powyższego nie można zarzucić wadliwości wyrokowi Sądu I instancji, który zasadnie uznał za zgodną z prawem decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach o umorzeniu postępowania odwoławczego podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W tych też okolicznościach uzasadnione było oddalenie skargi przez Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, a wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Po zwrocie akt Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpozna zatem wniosek pełnomocnika zawarty w skardze kasacyjnej.