Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 659/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Miasta Poznań na uchwałę nr XXIX/561/12 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2012 r. w przedmiocie aktualizacji programu ochrony powietrza.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu.
Sąd wskazał, że mając na względzie powołane przepisy, pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący pokwitował odbiór wezwania sądowego w dniu 24 czerwca 2013 r., co wynika z pieczęci kancelarii urzędu znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru /k. 22 akt sądowych/, termin zatem do uiszczenia wpisu minął w dniu 1 lipca 2013 r. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący wpisu nie uiścił a zatem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej działające przez profesjonalnego pełnomocnika Miasto Poznań zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie art. 58 ust. 1 pkt 3 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie mające oparcia w stanie faktycznym i tym samym bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie uiścił wpisu do skargi. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w dniu 10 maja 2013 r. złożył do WSA w Poznaniu dwie skargi, tj. na uchwałę sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17.12.2012 r. nr XXIX/566/12 sygn. akt II SA/Po 660/13 oraz na uchwałę XXIX/561/12 z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 659/13. Podał, że załączony do skargi kasacyjnej dokument księgowy PK (z dnia 25 czerwca 2013 r.) dotyczy przelewów wpisów od skarg na powyższe dwie uchwały, co wynika z treści tego dokumentu. W dokumencie tym została użyta liczba mnoga rzeczownika,,skarga" z dwukropkiem wskazującym na poczynione dalej wyliczenie celów uiszczanej kwoty.
Podobnie dokument OKUP – wyciąg z dnia 27.06.2013 r. wskazuje na uiszczenie kwoty 600 zł tytułem wpisów od obu w/w skarg. Skarżący postąpił zatem zgodnie z pouczeniem Sądu z wezwania do uiszczenia wpisu, albowiem podał, jakich skarg dotyczy uiszczana kwota i podał sygnatury akt obu spraw. W świetle powyższego należy uznać, że wpisy, o które skarżący był wezwany, znalazły się na rachunku bankowym WSA w Poznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r., a więc przed upływem zakreślonego terminu. Skarżący kasacyjnie wskazał, iż potwierdzeniem tego jest fakt, że sprawa II SA/Po 660/13 jest w toku i rozprawa w tej sprawie została wyznaczona na dzień 20.09.2013 r. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie było zatem w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi, w wyniku czego skarżący nie miał możliwości obrony swoich praw. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstawy kasacyjnej, przytoczonej w skardze kasacyjnej, którą należy uznać za usprawiedliwioną
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w § 2 i § 3 przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis § 3 stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, z kolei art. 219 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W doktrynie i orzecznictwie utrwalone zostało przy tym stanowisko, że w przypadku uiszczenia wpisu na rachunek bankowy datą uiszczenia opłaty jest data przyjęcia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczającą na pokrycie wpisu (por. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 1403/04, ONSA WSA 2006, nr 1, poz. 10).
Uwzględniając powyższe wskazać należy, że do skargi kasacyjnej został dołączony przez skarżącego dokument księgowy polecenia księgowania -,,PK" (data wystawienia dokumentu - 25 czerwca 2013 r.) wpisu sądowego od skarg: na uchwałę sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17.12.2012 r. nr XXIX/566/12 sygn. akt II SA/Po 660/13 oraz uchwałę XXIX/561/12 sygn. akt II SA/Po 659/13" w łącznej kwocie 600 zł (k. 37 akt s.) oraz wyciąg dokumentu księgowania,,OKUP" (k. 38 akt s.) z dnia 27.06.2013 r. Wskazany dokument sugeruje, iż skarga w niniejszej sprawie mogła zostać opłacona. Aby jednak jednoznacznie stwierdzić zaistnienie powyższej okoliczności, należałoby wezwać skarżącego do nadesłania dowodu wpłaty wpisu od skargi w postaci potwierdzenia zlecenia przelewu bankowego, co też uczyni Sąd I instancji. Po ewentualnym wpłynięciu rzeczonego dokumentu Sąd I instancji zbada czy skarga została skutecznie opłacona.
Z uwagi na powyższe - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.