Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 618/12 oddalił skargę A. O. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Główny Inspektor Sanitarny w/w decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] wymierzającą A. O. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w dniu 12 października 2009 r. w sklepie zlokalizowanym w H. przy ul. [...] należącym do ukaranego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kontrola sanitarna żywności przeprowadzona w dniu 12 października 2009 r. była kolejną czynnością kontrolną w sklepach A. O. Podczas poprzedniej kontroli przeprowadzonej w tym samym sklepie w dniu 9 czerwca 2009 r. stwierdzono szereg uchybień higieniczno-sanitarnych. Właściciel uniemożliwił wówczas spisanie artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego, które znajdowały się w obrocie po upływie terminu przydatności do spożycia oraz posiadały oznaki zepsucia. Właściciel sklepu A. O. zobowiązany został do wykonania zaleceń pokontrolnych oraz ukarany został mandatem karnym w wysokości 500 zł.
Ponowna kontrola sprawdzająca została przeprowadzona w dniu 26 czerwca 2009r. Kontrola wykazała, że nie wykonano części zaleceń pokontrolnych. Ponownie stwierdzono padłe owady w urządzeniach chłodniczych, drób bez możliwości identyfikacji oraz przeterminowane artykuły spożywcze. Za uchybienia sanitarne stwierdzone podczas kontroli sprawdzającej ukarano A. O. mandatem karnym w kwocie 800 zł.
W dniu 12 października 2009 r. kontrolą objęto dwa sklepy A. O., tj. sklep w H. ul. [...] oraz sklep w miejscowości G. Kontrola w miejscowości G. poprzedzała kontrolę w sklepie w H. i była przeprowadzona w asyście policji w związku z interwencją dotyczącą zdrapywania, przerabiania i fałszowania terminów przydatności do spożycia i daty minimalnej trwałości oraz sprzedaży nieświeżego mięsa, zamrażania mięsa wycofanego ze sklepu i pieczenia jego w pomieszczeniach prywatnych A. O. Podczas kontroli na zapleczu w zamrażarce stwierdzono 46,19 kg wyrobów i surowców pochodzenia zwierzęcego w większości bez oznakowania. W tej samej zamrażarce przechowywana była karma dla psów, lody w zdeformowanych opakowaniach jednostkowych i przeterminowane mrożonki warzywne.
Kontrola w H. przy ul. [...] była przeprowadzona także w asyście policji w związku z zawiadomieniem dotyczącym sprzedaży nieświeżej kiełbasy swojskiej.
Inspektorzy sanitarni w sklepie na sali sprzedaży stwierdzili, że w urządzeniu chłodniczym są dwa rodzaje kaszanki i kiełbasa swojska. Właściciel odmówił zważenia w/w artykułów i okazania dokumentów potwierdzających ich pochodzenie. Ponadto na zapleczu stwierdzono zamrażarki z napisem "towar właściciela sklepu nie do sprzedaży". W jednej z nich widoczne były artykuły pochodzenia zwierzęcego, tj. kości, wędlina, podgardle, wątróbka pakowane w reklamówki i torebki foliowe ok. 50 l. Zamrażarka była brudna. W pozostałych zamrażarkach nie było możliwości sprawdzenia ich zawartości. Właściciel odmówił zważenia w/w artykułów, a także odmówił przeprowadzenia dalszej kontroli, odczytania i podpisania protokołu.
Pismem z dnia 30 października 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie wszczął postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), nałożył na A. O. karę pieniężną w wysokości 5000 zł w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia powyższej kontroli.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie, że zachowanie A. O. w sklepie w H. przy ul. [...] w dniu 12 października 2009 r. nosiło znamiona utrudnienia kontroli.
Główny Inspektor Sanitarny uznał, iż wyniki poprzednich kontroli oraz wynik kontroli w sklepie w miejscowości G. nie stanowią o podstawie wymierzenia kary pieniężnej lecz wpływają na wysokość kary, bowiem są to okoliczności związane z przesłankami wymiaru kary, takimi jak stopień zawinienia, stopień szkodliwości czynu, czy dotychczasowa działalność przedsiębiorcy.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. O. Skarżący podniósł naruszenie przez organ przepisów art. 6, 7, 8 k.p.a., art. 68 § 2, art. 77, art 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania sprawy, nieuwzględnienia uwag skarżącego w zakresie przyczyn odmowy podpisania protokołu, brak w uzasadnieniu podania przyczyn odmówienia wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom skarżącego, sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że skarżący utrudniał przeprowadzenie kontroli, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola odbyła się w sposób całościowy, a jedynie z uwagi na działanie inspektorów Sanepidu nie został podpisany przez skarżącego protokół kontroli.
Skarżący zarzucił błędną interpretację art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia przez przyjęcie, że utrudniał i uniemożliwiał przeprowadzenie kontroli, w sytuacji, gdy kontrola odbyła się, a więc zachowanie skarżącego nie miało negatywnego wpływu na jej wynik. Skarżący zarzucił także przekroczenie zasady swobodnego uznania w zakresie ustalenia wysokości kary i naruszenie interesu prawnego poprzez wymierzenie niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej w okolicznościach niniejszej sprawy.
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 847/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, zapadły z naruszeniem art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 103 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225). Sąd wskazał, że samo przeprowadzenie kontroli w asyście wcześniej zaproszonego funkcjonariusza policji, nie może stanowić okoliczności, iż w sprawie doszło do utrudnienia dokonania kontroli. Z ustaleń protokołu kontroli nie wynika, by miało miejsce utrudnianie przeprowadzenia kontroli. Brakuje notatki funkcjonariusza, że jego interwencja była niezbędna. Inne uchybienia nie mogą zaś stanowić podstawy wymierzenia kary w oparciu o art. 103 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Sanitarnego wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2137/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez brak pełnej analizy materiału dowodowego oraz wadliwą ocenę tego materiału w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Sąd I instancji nie przeanalizował protokołu czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 12 października 2009 r. w sklepie w H. przy ul. [...] z którego wprost wynika zachowanie A. O. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że "w sprawie brak jest też analizy faktów i dowodów wskazywanych przez organ w uzasadnieniu decyzji na okoliczność wcześniejszych zachowań właściciela podczas podobnej kontroli w dniu 9 czerwca 2009 r. w tym samym sklepie oraz kontroli stwierdzających nieprawidłowości w sklepach A. O. w dniu 26 czerwca 2009 r. i 12 października 2009 r.".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedwczesnym jest orzekanie w przedmiocie wykładni przepisu prawa materialnego jakim jest art. 103 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Zarzut naruszenia prawa materialnego jest uzasadniony o tyle, że Sąd I instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 103 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia bez dokonania oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i należytej oceny ustaleń faktycznych przyjętych przez organ w zaskarżonej decyzji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że A. O. w dniu 12 października 2009 r. utrudniał przeprowadzenie kontroli sanitarnej – interwencyjnej w sklepie wielobranżowym w H. przy ulicy [...]. Z protokołu kontroli z dnia 12 października 2009 r. wynika, że na sali sprzedaży stwierdzono obecność m.in. dwóch rodzajów kaszanki i kiełbasę swojską. Właściciel odmówił zważenia w/w produktów i okazania dokumentów określających ich pochodzenie (identyfikowalność). W czasie kontroli wyżej wymienione artykuły zostały wyniesione z sali sprzedaży. Kontrolujący na zapleczu sklepu zastali trzy zamrażarki z napisem "towar właściciela sklepu nie do sprzedaży". Zamrażarki były brudne. W jednej z nich za szklaną szybą widoczne były zamrożone artykuły pochodzenia zwierzęcego: kości, wędlina, podgardle, wątróbka, elementy drobiowe pakowane w torebki foliowe.
Co do pozostałych zamrażarek brak było możliwości identyfikacji zawartości. Właściciel odmówił zważenia w/w zamrożonych artykułów, odmówił przeprowadzenia dalszej kontroli i podpisania upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, odmówił wysłuchania odczytania protokołu i jego podpisania. Ponadto osoby kontrolujące wyproszono ze sklepu.
W tym stanie rzeczy organy inspekcji sanitarnej obu instancji prawidłowo przyjęły, że A. O. utrudniał przeprowadzenie kontroli w swoim sklepie. Odmowa zważenia produktów wskazanych przez kontrolujących, czy też nieokazanie dokumentów pochodzenia produktów, wyniesienie artykułów z sali sprzedaży, wyproszenie kontrolujących ze sklepu niewątpliwie stanowią działania utrudniające przeprowadzenie kontroli. Takie zachowanie skarżącego mogło stanowić przeszkodę w realizacji obowiązków przez kontrolujących i choćby częściowo udaremnić cel kontroli.
Tym samym, zdaniem Sądu, zachowanie skarżącego słusznie zostało zakwalifikowane jako utrudnianie przeprowadzenia urzędowej kontroli, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Ponadto Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, że zachowanie skarżącego podczas kontroli w dniu 12 października 2009 r. w sklepie w H. nie miało charakteru incydentalnego.
Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 9 czerwca 2009 r. w tym samym sklepie wynika, że w sklepie stwierdzono m.in.: wystawienie do sprzedaży przeterminowanych produktów spożywczych (jogurty, sery żółte, śmietana), pieczonego drobiu bez możliwości ustalenia pochodzenia. Właściciel uniemożliwił spisanie artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego, które znajdowały się w obrocie po upływie terminu przydatności do spożycia oraz posiadały oznaki zepsucia i wyniósł je na zewnątrz. Właściciel sklepu A. O. ukarany został mandatem karnym w wysokości 500 zł i zobowiązany do wykonania zaleceń pokontrolnych.
Ponowna kontrola sprawdzająca została przeprowadzona w dniu 26 czerwca 2009 r. Kontrola wykazała brudne urządzenia chłodnicze i obecność w nich martwych owadów, pieczonego drobiu bez możliwości identyfikacji, ciasta bez opakowań ustawione na ladzie, nie zabezpieczone przed zanieczyszczeniami, brak książeczek zdrowia pracowników. Wskazano, że właściciel nie wykonał części zaleceń pokontrolnych.
Za uchybienia sanitarne stwierdzone podczas kontroli sprawdzającej ukarano A. O. mandatem karnym w kwocie 800 zł.
Nieprawidłowości stwierdzono również podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 12 października 2009 r. w sklepie w miejscowości G. w M. Na sali sprzedaży znajdowały się m.in. przeterminowane produkty spożywcze, mięso z oznakami zepsucia.
Tym samym, w ocenie Sądu, dotychczasowe zachowanie skarżącego jako właściciela kontrolowanych sklepów świadczy o lekceważeniu przepisów prawa żywnościowego, zaleceń zawartych w protokołach kontroli, wymierzonych mandatów karnych. Skarżący miał świadomość rozmiarów nieprawidłowości jakich się dopuszczał, jednakże konsekwentnie je lekceważył, o czym świadczą kolejne, wskazane powyżej protokoły kontroli.
Zdaniem Sądu, zachowania skarżącego podczas poprzednich kontroli w trakcie których wynosił on kontrolowany towar z sali sprzedaży, odmawiał dostępu do zawartości zamrażarek na zapleczu, oznaczonych jako "własność właściciela i nie do sprzedaży" zawierających znaczne ilości produktów i surowców pochodzenia zwierzęcego, takich samych jak wystawione do sprzedaży, a wreszcie wyproszenie w dniu 12 października 2009r. kontrolujących ze sklepu świadczą o utrudnianiu kontroli. Brak możliwości spisania ilości, wagi, daty przydatności kontrolowanych artykułów utrudnia przeprowadzenie kontroli, a wręcz może ją uniemożliwić. Ponadto dotychczasowe zachowanie właściciela i jego praktyki uzasadniają wysokość nałożonej kary.
W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób całościowy i wszechstronny, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej decyzji. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Jak wskazano powyżej, zachowanie skarżącego podczas kontroli świadczy o jej utrudnianiu. Powyższy przepis przewiduje wymierzenie kary za utrudnianie lub uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli, a więc dla jego zastosowania wystarczy spełnienie jednej przesłanki - choćby faktu utrudniania kontroli. Dla zastosowania powyższego przepisu nie ma znaczenia, czy kontrola doszła w całości do skutku, choć może być to brane pod uwagę przy wymiarze kary.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. O., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. poprzez wadliwą analizę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego i pominięcie istotnych dla sprawy takich okoliczności jak to, że:
- - czynności kontrolne przeprowadzone w dniach 26 czerwca 2009 roku oraz 12 października 2009 roku nie wykazały wbrew ustaleniom tego Sądu, jakoby swoim zachowaniem skarżący utrudniał ich przebieg, a tym samym, że uzasadnionym i koniecznym było przeprowadzenie kontroli w sklepie mieszczącym się w H. w dniu 12 października 2009 roku w asyście funkcjonariusza Policji;
- - skarżący wbrew opinii tego Sądu nie bagatelizował przepisów prawa z zakresu bezpieczeństwa żywności, ale wręcz przeciwnie czynił starania w zakresie dostosowania warunków przechowywania żywności do wytycznych zawartych w przepisach prawnych i w tym celu pozostawał w stałej korespondencji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym;
- 2. naruszenie art. 133 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd
Administracyjny w Warszawie ustalenia czy zachowanie skarżącego w trakcie kontroli z dnia 12 października 2009 roku w sklepie w H. faktycznie stanowiło przeszkodę w realizacji obowiązków przez kontrolujących, a jedynie poprzestanie na wskazaniu, iż takie zachowanie skarżącego co najwyżej mogło stanowić taką przeszkodę oraz mogło choćby częściowo udaremnić cel kontroli;
3. naruszenie art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. poprzez ograniczenie analizy stanu faktycznego sprawy jedynie do "wytycznych" Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się kompleksowo do całości materiału dowodowego w sprawie, w tym do zgłaszanych przez skarżącego zastrzeżeń dotyczących czynności kontrolujących, a polegających na uniemożliwianiu mu składania wyjaśnień, odmowie umieszczenia ich w treści protokołu kontroli, a co miało znaczenie dla oceny zachowania skarżącego w trakcie przebiegu kontroli i wymierzenia mu niesłusznie kary pieniężnej.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od Głównego Inspektora Sanitarnego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Sanitarny, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Zarzuty zawarte w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji dokonał wadliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i pominął istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, przez co naruszył art. 141 § 4 i 133 p.p.s.a.
Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednostki redakcyjnej art. 133 p.p.s.a., który to przepis zawiera trzy paragrafy, jednakże mając na uwadze treść poszczególnych paragrafów tego przepisu i zarzutów skargi kasacyjnej, chodzi zapewne o § 1 tego artykułu, stosownie do którego sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie nie sposób jest przyjąć, aby Sąd nie orzekał na podstawie akt sprawy.
Ponadto, należy zwrócić uwagę, że poprzez postawienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie podważać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego. Ustalenia stanu faktycznego sprawy można kwestionować za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, jednakże takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera.
Zauważyć należy, że podstawą wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za uniemożliwianie przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności był art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia wymiaru kary nałożonej na skarżącego mogłaby być rozważana przez pryzmat tego przepisu, jednakże w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu jego naruszenia.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a., stwierdzić należy, że również ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. W wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2137/10 NSA wskazał, iż Sąd I instancji nie przeanalizował protokołu czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 12 października 2009 r., jak też faktów i dowodów wskazywanych przez organ w uzasadnieniu decyzji na okoliczność zachowań skarżącego podczas wcześniejszych kontroli w jego sklepach. Stwierdzić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zastosował się w pełni do wskazań zawartych w w/w wyroku NSA, dokonując szczegółowej analizy protokołów czynności kontrolnych przeprowadzanych w sklepach A. O. w aspekcie zachowania skarżącego podczas przeprowadzanych czynności kontrolnych.
Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.