Uzasadnienie
VII SA/Wa 847/10 1
Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.),, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego
Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. znak:
[...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w dniu 12.10.2009 r. w sklepie zlokalizowanym w H.przy ul. S., [...] M., należącym do A. O..
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [..] grudnia 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., wydał decyzję znak: [...], w której nałożył, art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), na A. O. karę pieniężną w wysokości 5000 zł w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia w dniu 12.10.2009 r. urzędowej kontroli żywności w sklepie zlokalizowanym w H. przy ul. S., [...] M..
Organ wskazał, że z dokumentacji wynika, że bez wątpliwości doszło do utrudnienia kontroli w sklepie zlokalizowanym w H. przy ul. S.. Z dokumentacji tej wynika również, że w wyniku urzędowych kontroli przeprowadzonych w dniu 12.10.2009 r. stwierdzono naruszenie przez stronę szeregu innych wymagań prawa żywnościowego, zarówno w ww. sklepie w H. przy ul. S., jak również w sklepie w miejscowości G., [...] M.. Te inne uchybienia nie mogą stanowić podstawy kary wymierzanej w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ponieważ podstawą takiej kary może być wyłącznie fakt utrudniania lub uniemożliwiania przeprowadzenia urzędowej kontroli. Stwierdzenie dodatkowych uchybień może wszakże wpływać na wysokość kary, o ile są związane z przesłankami wymiaru kary, określonymi w art. 104 ust. 2 ww. ustawy, takimi jak stopień zawinienia, stopień szkodliwości czynu czy dotychczasowa działalność przedsiębiorcy. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego szereg powtarzających się uchybień stwierdzonych w sklepach Pana A. O. został trafnie odzwierciedlony w wysokości kary. Mając na
VII SA/Wa 847/10 uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo konsumentów, wysokość nałożonej kary tj. 5 000 zł świadczy o tym, że organ zastosował prawidłowo zasadę miarkowania kary. Jak stanowi art. 104 ust. 2 ww. ustawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. ustalając wysokość kary pieniężnej, uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym.
W niniejszej sprawie, zdaniem organu, należało wziąć pod uwagę w szczególności wysoki stopień szkodliwości czynu. Uniemożliwianie przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności i będący tego konsekwencją brak nadzoru sanitarnego mógł spowodować zagrożenie zdrowia i życia konsumentów. Przedsiębiorcy działający na rynku spożywczym powinni bowiem znać i przestrzegać obowiązki wynikające z przepisów prawa żywnościowego. Stopień zawinienia również należało uznać za znaczny. Liczne uchybienia stwierdzone w wyniku kontroli w dniu 12.10.2009 r. świadczą o tym, że Pan A. O. w toku prowadzonej działalności nie tylko nie przywiązuje należytej uwagi do przestrzegania wymagań prawa żywnościowego, lecz przeciwnie, w istotnym stopniu lekceważy wspomniane wymagania. Taki sposób prowadzenia działalności nie może być akceptowany, a zatem wymierzenie kary w wysokości 5.000 zł trafnie zostało uznane przez organ I instancji za konieczne, aby kara ta osiągnęła zamierzony skutek.
Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił im naruszenie:
* naruszenie przepisów art. 6 - 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wszechstronnego i dokładnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy zgodnie z zasadami prawa,
* naruszenie art. 68 § 2 k.p.a. przez nieuwzględnienie (pominięcie) uwag Skarżącego w zakresie przyczyn odmowy podpisania protokołu, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez brak w uzasadnieniu podania przyczyn odmówienia wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom Skarżącego, sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału, przez ustalenie, że Skarżący utrudniał przeprowadzenie kontroli, podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kontrola odbyła się w sposób całościowy, a jedynie z uwagi na działanie inspektorów Sanepidu nie został podpisany protokół przez
VII SA/Wa 847/10
Skarżącego,
* błędną interpretację art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia /Dz. U. Nr 171, poz. 1225/ przez przyjęcie, że kontrolowany utrudniał i uniemożliwiał przeprowadzenie kontroli, w sytuacji, gdy kontrola odbyła się, a więc zachowanie kontrolowanego nie miało negatywnego wpływu na jej wynik oraz błędne zastosowanie powyższego przepisu do ustaleń faktycznych, z których wynika, że kontrola odbyła się w całości,
* przekroczenie zasady swobodnego uznania w zakresie ustalenia wysokości kary i naruszenie interesu prawnego poprzez wymierzenie niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej w okolicznościach sprawy,
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję-Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. z dnia [...] grudnia 2009r., wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 7 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), nakładającą na A..O. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, w związku z faktem utrudniania przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w w sklepie wielobranżowym w H., mieszczącym się przy ul. S., którego właścicielem jest A. O. Kontrola badanego rozstrzygnięcia wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji, zapadły z naruszeniem art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 103 ust. 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), a ponadto organ odwoławczy naruszył procedurę określoną w art. 40 § 2 k.p.a. 3
VII SA/Wa 847/10 4
Zgodnie z art. 103 ust. 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), kto utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie urzędowej kontroli żywności, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 2 ww. ustawy, kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.
Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA 948/00 LEX nr 50114, VII SA/Wa 1510/08 lex nr 532834). Natomiast zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu, uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Strona winna być przekonana o zasadności podjętego przez organ rozstrzygnięcia.
Jak wskazano w jednym z wymienionych wyżej wyroków zgodnie z definicją słownikową "utrudnić - utrudniać" oznacza "stanowić lub stworzyć (stwarzać) przeszkodę, uczynić (czynić) coś trudnym, trudniejszym; przeszkodzić (przeszkadzać), skomplikować (komplikować)" - Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. prof. Stanisława Dubisza, tom 4 T-Ż, Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa 2003.
Samo przeprowadzania kontroli w asyście wcześniej zaproszonego funkcjonariusza policji, nie może stanowić okoliczności, aby można było stwierdzić, iż w sprawie doszło do utrudnienia dokonania kontroli, a tym bardziej nie może stanowić przesłanki do
VII SA/Wa 847/10 wymierzenia kary pieniężnej. Również zauważone przez organ uchybienia nie mogą stanowić podstawy kary wymierzanej w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ponieważ podstawą takiej kary może być wyłącznie fakt utrudniania lub uniemożliwiania przeprowadzenia urzędowej kontroli.
Jak wynika z akt sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Inspektor Sanitarny pismem z dnia 9 października 2009r. zwrócił się do Powiatowej Policji w M.o udzielenie w dniu 12.10.2009r. asysty policji podczas czynności kontrolnych. Jak wynika z protokołu kontroli sanitarnej w dniu 12.10.209r. taka kontrola została przeprowadzona co prawda z przy asyście funkcjonariusza policji,ale z zapisanych ustaleń protokołu nie wynika by miało miejsce utrudnianie przeprowadzenia kontroli. W aktach brak jest również notatki funkcjonariusza policji z której wynikałoby, że jego interwencja była niezbędna.
W ocenie Sądu, organy rozstrzygające sprawę, w motywach swoich rozstrzygnięć, nie wykazały, na czym polegały "utrudnienia" przeprowadzenia kontroli, które następnie stały się podstawą nałożenia kary pieniężnej.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.