Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1330/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] uchylił w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] oraz nałożoną karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na D. B., ul. S., 21-200 Parczew, jako odbiorcę odpadów w postaci pojazdów marki VAUXHALL o numerach identyfikacyjnych nadwozia: [...], przywiezionych nielegalnie z Wielkiej Brytanii do Polski bez dokonania zgłoszenia.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy GIOŚ w pierwszej kolejności wskazał, iż kwestia uznania ww. pojazdów za odpady w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów została rozstrzygnięta ostateczną decyzją GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2008 r. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...], GIOŚ wezwał D. B. do poddania odpadów w postaci 21 sztuk pojazdów odzyskowi lub unieszkodliwieniu w sposób racjonalny ekologicznie oraz zobowiązał stronę do uzgodnienia z GIOŚ sposobu gospodarowania odpadem w terminie 20 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Wobec niezastosowania się strony do obowiązków wynikających z ww. postanowienia, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak:[...], powołując w podstawie prawnej art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) nałożył na odbiorcę odpadów – D. B. obowiązek przekazania odpadów w postaci 16 sztuk pojazdów marki VAUXHALL do punktu zbierania pojazdów lub do stacji demontażu, natomiast w części dotyczącej odpadów w postaci 5 sztuk pojazdów marki VAUXHALL organ umorzył postępowanie w sprawie dokonania nielegalnego ich wwozu do Polski.
W decyzji tej GIOŚ przedstawił stanowisko w kwestii uznania za odpad w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu 16 sztuk uszkodzonych pojazdów, natomiast w odniesieniu do 5 sztuk pojazdów, wobec których postępowanie zostało umorzone, organ wyjaśnił, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że D. B. jest odpowiedzialny za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie do Polski. Powyższa decyzja, wobec braku wniesienia środka zaskarżenia, stała się ostateczna.
Odrębne postępowanie administracyjne, tj. w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na D. B. - jako odbiorcę odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów marki VAUXHALL o numerach identyfikacyjnych pojazdów [...], przywiezionych nielegalnie z zagranicy, wszczął z urzędu Lubelski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na D. B., jako odbiorcę odpadów w postaci przedmiotowych pojazdów przywiezionych nielegalnie z Wielkiej Brytanii na terytorium Polski, karę pieniężną w wysokości 60.000 zł oraz określił termin, w jakim strona obowiązana jest dokonać wpłaty określonej wyżej kary i stwierdził, iż po upływie tego terminu kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 3 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r.).
W odwołaniu od powyższej decyzji D. B., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił, iż decyzja organu I instancji została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego. Wskazał również na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, poprzez bezpodstawne uznanie, że cztery objęte decyzją pojazdy są odpadami podlegającymi zakwalifikowaniu do kategorii Q2. Nadto wskazał na rażące naruszenie art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w sytuacji braku spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
W postępowaniu odwoławczym Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...].
D. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez bezpodstawne uznanie, że będące przedmiotem postępowania pojazdy marki VAUXHALL o nr nadwozi: [...] stanowią odpady w rozumieniu tego przepisu.
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1330/11 oddalił skargę D. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, że zasadniczym znaczeniem dla oceny zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia miała okoliczność, czy cztery pojazdy marki VAUXHALL o numerach identyfikacyjnych nadwozia: [...] stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. t.j. z 2007r., Nr 39, poz. 251 ze zm.). Jednocześnie Sąd zaznaczył, że powyższa kwestia została już rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 26 pkt 3 oraz art. 28 ust 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, nałożył na skarżącego – D. B. obowiązek przekazania odpadów w postaci 16 sztuk pojazdów marki VAUXHALL do punktu zbierania pojazdów lub do stacji demontażu, natomiast w części dotyczącej odpadów w postaci pięciu sztuk pojazdów marki VAUXHALL organ umorzył postępowanie.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem GIOŚ, iż prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej organy są związane ostateczną decyzją GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2008 r. i wskazał, że bez ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji z dnia 30 kwietnia 2008 r., nie jest możliwa odmienna w tej sprawie kwalifikacja przedmiotowych czterech pojazdów jako odpadów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. B., reprezentowany przez adwokata S. K. zaskarżając wyrok w całości.
Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną, w sytuacji braku ustawowych, przesłanek warunkujących nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, bowiem sprowadzone przez skarżącego samochody nie zostały zakwalifikowane jako odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, gdyż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została wydana bez prejudycjalnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zakwalifikowania sprowadzonych samochodów jako odpadów.
Nadto skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, w tym art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a oraz art. 3 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie zaskarżonego wyroku oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nakładającego na skarżącego karę pieniężną za nielegalne sprowadzenie odpadów w sytuacji, gdy wobec braku podstawowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie o zakwalifikowaniu sprowadzonych samochodów jako odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., wszystkie działania podejmowane w sprawie przez organy administracji i wydawane przez nie decyzje nie miały podstawy prawnej.
W oparciu o zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2013r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) D. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł – na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. - o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarżący podał, iż z jego wniosku Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął postępowanie o ponowne rozpoznanie decyzji GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak [...] nakładającej na D. B. obowiązek przekazania 16 sztuk pojazdów marki VAUXHALL do punktu zbierania pojazdów lub do stacji demontażu.
Skarżący podniósł, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. GIOŚ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], która w ocenie organów stanowi prejudycjalne rozstrzygnięcie kwalifikujące sprowadzone przez skarżącego samochody jako odpady i zobowiązujące do ich przekazania do stacji demontażu. A zatem, jeśli organ stwierdzi nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., uznającej sprowadzone przez skarżącego pojazdy za odpady, rozstrzygnięcie to będzie miało zasadniczy wpływ na merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1330/11. Do wniosku o zawieszenie postępowania kasacyjnego D. B. dołączył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej decyzji GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz postanowienie GIOŚ z dnia [...] lutego 2013 r. wydane w sprawie, znak [...] o przywróceniu D. B. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2012 r.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 maja 2013r. pełnomocnik Głównego Inspektora Ochrony Środowiska – główny specjalista w Departamencie Kontroli Rynku A. N. pozostawiła wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego do uznania Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 192 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123 -125 p.p.s.a., ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron.
Stosownie zaś do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym;
Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W szczególności zawieszając postępowanie w sprawie, Sąd powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302).
Powyższe unormowanie dotyczy fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w razie wystąpienia w sprawie kwestii prejudycjalnej tj. sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia w innym postępowaniu może wpływać na wynik niniejszego postępowania. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione wtedy, jeżeli wynik tego postępowania administracyjnego mógłby wywrzeć wpływ na rozstrzygniecie sprawy przez sąd administracyjny. A zatem Sąd może zawiesić postępowanie, o ile po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy dojdzie do przekonania, że konieczność taka zachodzi.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter i istotę postępowania kasacyjnego.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie skarżący D. B. podniósł zarzuty kasacyjne, które m.in. sprowadzają się do zakwestionowania uznania pojazdów stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. t.j. z 2007r., Nr 39, poz. 251 ze zm.). W tej sytuacji wynik postępowania toczącego się przed Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska w przedmiocie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2008 r. może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy, gdyż zarówno Lubelski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska jak i Główny Inspektor Ochrony Środowiska - wydając decyzje w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na D. B. jako odbiorcę odpadów w postaci pojazdów marki VAUXHALL przywiezionych nielegalnie z Wielkiej Brytanii do Polski bez dokonania zgłoszenia - przyjęli, iż kwestia uznania pojazdów za odpady w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów została rozstrzygnięta ostateczną decyzją GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2008 r. Sąd pierwszej instancji podzielił powyższe stanowisko organów administracji. W skardze kasacyjnej D. B. podważa stanowisko Sądu pierwszej instancji i organów, zgłaszając określone zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
W związku z powyższym zagadnienie będące przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2008r. może mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 192 w związku art. 125 § 1 pkt 1 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.