Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 27/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 308/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. B. i W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie, z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 74/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na skutek skargi W. B. i E. B. – następców prawnych zmarłego M. B., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy Zagórów z dnia [...] października 2008 r., nr [...] znak: [...], odmawiającą A. P. i P. P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego (wymiana oleju i ogumienia oraz magazyn), natomiast ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów, na działce nr [...], położonej w m. Z. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a., związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który przesądził, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy powinien być uwzględniony w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego.

Uznał, że że decyzja o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji powinna odnosić się do warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza warunku kontynuacji funkcji. Odnotował, że Burmistrz Gminy Zagórów dokonał oceny inwestycji w świetle powyższych warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odstąpiło natomiast od badania zasady dobrego sąsiedztwa przyjmując stanowisko, że art. 61 ust. 1 pkt 1 nie odnosi się do spraw, w których ustala się warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu już istniejącego. Powyższe oznacza, w ocenie Sądu, że postępowanie wyjaśniające jakie legło u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium należy uznać za niepełne, gdyż dokonano je z pominięciem zasadniczego uwarunkowania określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy - kontynuacji funkcji dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu.

Sąd zasygnalizował, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestorzy przedstawili dodatkowy opisowy i fotograficzny materiał obrazujący funkcje konkretnych obiektów na działkach w obszarze sąsiadującym z inwestycją (załącznik do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.). Materiał ten musi być poddany analizie w kontekście spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Oceniając projektowaną inwestycję organ powinien, zdaniem Sądu, mieć też na względzie, że w § 3 ust. 2 rozporządzenia ustanowiono jedynie minimalne granice obszaru analizowanego (trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy).

Nic natomiast nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby oceny projektowanej inwestycji uwzględnić też zabudowę na działkach położonych w większej odległości (m.in. zabudowę, na którą wskazują inwestorzy w załączniku do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.), tym bardziej, że w danych okolicznościach sprawy przemawia za tym charakterystyka działki nr [...] - działka A. P. i P. P. posiada stosunkowo niewielką szerokość frontu, natomiast sięga znacznie dalej w kierunku prostopadłym od ulicy Konińskiej, niemalże wzdłuż całej ulicy [...].

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], uchyliło decyzję Burmistrza Gminy Zagórów z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia powołano ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 74/11, a następnie wskazało, że w myśl § 3 rozporządzenia w celu oceny, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wyznaczyć granice obszaru analizowanego na kopii stosownej mapy i przeprowadzić w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie tych warunków.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz Gminy Zagórów, decyzją z dnia 30 listopada 2011 r., Nr BS-7331/92/08.2011, wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, przestrzennym odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego – wymiana oleju i ogumienia z magazynem oraz ustalił warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów na działce zlokalizowanej w m. Z. na dz. nr [...].

Organ I instancji powołał się na stanowiska WSA w Poznaniu i NSA wyrażone w niniejszej sprawie. Następnie podał, iż ponownie przeprowadził analizę urbanistyczną. Wziąwszy pod uwagę, że działka objęta wnioskiem jest długa i dość wąska (front przylega do ul. [...] na szer. 22 m, długość ok. 225-230 m), obszar analizowany został wyznaczony w odległości 70 m od krótszych granic działki i w odległości 170 m od dłuższych granic działki objętej wnioskiem, co w sumie daje obszar analizowany zbliżony do kwadratu o wymiarach ok. 360 x 360 m. Organ wskazał, że działka objęta wnioskiem jest częściowo zabudowana, w jej części frontowej przyległej do ul. [...] znajduje się parterowy budynek mieszkalny jednorodzinny przylegający od północy do granicy pasa drogowego. W głębi działki, w odległości 38-40 m od jej frontu, znajduje się budynek magazynowo-usługowy, objęty wnioskiem. Działka jest uzbrojona i posiada przyłącza infrastruktury technicznej – wodociągowe, kanalizacji sanitarnej i energetyczne.

Działka posiada też urządzony zjazd z ul. [...] stanowiącej drogę powiatową nr [...]. Organ zaznaczył, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego w istniejącym budynku magazynowo-usługowym na stację kontroli pojazdów nie obejmuje zmian w gabarytach zewnętrznych budynku.

Dokonując oceny zmiany sposobu użytkowania organ I instancji wskazał, że na działce objętej wnioskiem, istnieje zabudowa magazynowo-usługowa i mieszkaniowa jednorodzinna. Z uwagi na to, że wniosek dotyczy zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na cele usług przyjęto, że wnioskowaną funkcją jest funkcja usługowa. Konieczne było więc ustalenie, czy w obszarze analizowanym występuje taka funkcja. Organ I instancji stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcjach zróżnicowanych, czyli mieszkaniowa jednorodzinna, mieszkaniowo-usługowa oraz usługowa. Zabudowa wzdłuż ul. [...] ma charakter zabudowy o funkcji mieszanej mieszkaniowo-usługowej, przy czym budynki gospodarcze sytuowane są w głębi działek, podobnie jak i część budynków usługowych. W szczególności stwierdzono, że na dz. nr [...]przy ul. [...] istnieje zabudowa usługowa (usługi zdrowia), na dz. nr [...] przy ul. [...] istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa (usługi handlu – skup i sprzedaż samochodów używanych), na dz. nr [...] przy ul. [...] znajduje się zabudowa usługowa (warsztat ślusarski), na dz. [...] przy ul. [...] znajduje się zabudowa usługowa (usługi kultu religijnego).

Z kolei przy ul. [...] na dz. nr [...] istnieje zabudowa usługowa (handel i obsługa środków transportu, okręgowa stacja kontroli pojazdów i hurtownia materiałów budowlanych), zaś przy ul. [...] na dz. nr [...] znajduje się zabudowa usługowa (miejskie targowisko zwierzęce), na dz. nr [...] – zabudowa mieszkaniowo-usługowa (handel), zaś na dz. nr [...] zabudowa usługowa w formie skupu złomu. Mając powyższe na względzie Burmistrz stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji usługowej, zatem warunek kontynuacji funkcji zabudowy został spełniony. Organ podkreślił też, że linia zabudowy budynków mieszkalnych przebiega bezpośrednio przy frontowej granicy działek z ul. [...] (z jednym wyjątkiem), a linia zabudowy istniejącego budynku magazynowo-usługowego, którego dotyczy wniosek o zmianę sposobu użytkowania jest cofnięta w stosunku do linii zabudowy mieszkaniowej o ok. 40 m w głąb działki, co należy uznać za czynnik korzystny z punktu widzenia sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej.

Ponadto na działce nr [...] sąsiadującej z działką nr[...] od strony zachodniej znajduje się wydłużony budynek gospodarczy usytuowany bezpośrednio przy granicy działki nr [...] z działką wnioskodawcy. Długość ściany szczytowej tego budynku wynosi ok. 37 m i przekracza długością budynek magazynowo-usługowy na działce nr [...], co stwarza barierę akustyczną i optyczną między obiema działkami.

Organ wyjaśnił, że poszerzył obszar analizowany ze względu na nieforemny kształt działki objętej wnioskiem, tak by uzyskać obszar o logicznie uzasadnionym, regularnym kształcie zbliżonym do kwadratu. Przypomniał też, że w tej kwestii wypowiedział się już Sąd w wyroku z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 672/09, wskazując, ze nic nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby projektowanej inwestycji uwzględnić także zabudowę na działkach położonych w dalszej odległości (niż minimalne granice obszaru analizowanego).

Odwołanie od powyższej decyzji, w części obejmującej ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowo-usługowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów na działce nr [...] w Z., wnieśli W. B. i E. B. Zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz zakwestionowali sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. Wskazali, że dla ponownie przeprowadzanej analizy wyznaczono obszar obejmujący [...], w promieniu 360 m do działki objętej inwestycją, po to tylko, by wydać pozytywną decyzję dla inwestorów. Ich zdaniem, gdyby obszar ten był zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia, nie można by stwierdzić podobieństwa zabudowy w jego granicach.

Odwołujący podnieśli, iż skoro obszar analizowany ma służyć do wskazania działek sąsiednich, spełniających warunki tzw. dobrego sąsiedztwa to nie można abstrahować od pojęcia sąsiedztwa w języku potocznym. Logiczna interpretacja § 3 ust. 2 rozporządzenia nakazuje uznać, że określane w nim odległości pomimo użycia zwrotu "w odległości nie mniejszej niż" stanowią w zasadzie limit (górną granicę) rozmiarów obszaru analizowanego, poza którymi inwestor może poszukiwać tzw. dobrego sąsiedztwa jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach. Działka wnioskodawców ma szerokość 22 m, zaś sąsiednie działki są znacznie węższe. Przy istniejącej ścisłej zabudowie przy ul. [...] prawidłowym byłoby wyznaczenie granic obszaru analizowanego w jego minimalnych rozmiarach.

Ponadto, zdaniem odwołujących działka objęta inwestycją znajduje się tylko przy ul. [...], tak więc w granicach obszaru analizowanego nie powinny znaleźć się działki leżące przy innych ulicach. Odnosząc się do sporządzonej analizy urbanistycznej odwołujący podali, że na dz. nr [...] istnieje głównie budynek mieszkalny, zaś gabinet stomatologiczny zajmuje jedynie ok. 28 m2. Z kolei na dz. nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, a na działalność handlową przeznaczono w nim ok. 30 m2. Działka nr [...] zabudowa jest budynkiem mieszkalnym, a warsztat ślusarski zajmuje 30 m2. Podobnie na dz. nr [...], która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, w którym istnieje również studio fotograficzne o pow. ok. 24 m2. Na działce nr [...] znajduje się zaś kościół. W tej sytuacji, gdyby przyjąć, że tylko te działki mieszczą się w granicach obszaru analizowanego, trzeba by uznać, że w sąsiedztwie istnieją jedynie budynki mieszkalne, a budynkiem mieszkalno-usługowym jest tylko budynek należący do inwestorów.

Ponadto w odwołaniu podniesiono, że decyzja zakłada, iż powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić 65% powierzchni działki. Tymczasem obecnie współczynnik ten wynosi 35%, a po zmianie sposobu użytkowania na pewno się zmniejszy, ponieważ towary z dotychczasowego magazynu zostaną umieszczone na terenie działki. Dla potrzeb stancji diagnostycznej niezbędne też będzie wyznaczenie dodatkowych dwóch stanowisk parkingowych dla pojazdów typu TIR oraz 4 miejsca parkingowe dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t oraz miejsca do badania poziomu hałasu pojazdów. Wskazali także, że w decyzji określono odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do gruntu w granicach działki inwestorów. Tymczasem już obecnie wody opadowe z utwardzonego terenu są odprowadzane w kierunku działki nr [...], gdzie budynek gospodarczy ulega zawilgoceniu, w kierunku działki nr [...] i na ul. [...]. Przy zwiększonej powierzchni utwardzonej te zjawiska się pogłębią.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Dokonując oceny decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany przeznaczenia sposobu użytkowania istniejącego pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną organ odwoławczy stwierdził, że spełnia ono wszystkie wymagane przesłanki. Po pierwsze, teren ma dostęp do drogi publicznej poprzez urządzony zjazd. Posiada też wymagane uzbrojenie. Teren objęty inwestycją nie wymaga też zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza Zagórowa, iż przy ustaleniu, czy została spełniona przesłanka "dobrego sąsiedztwa" dla zmiany sposobu użytkowania, bez rozbudowy lub nadbudowy obiektu konieczne jest jedyne ustalenie, czy kontynuowana jest zastana na danym terenie funkcja. W tym celu należało wyznaczyć obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji.

Kolegium stwierdziło, że prawidłowo wyznaczony obszar analizowany powinien być wyznaczony wokół terenu inwestycji według tych samych przyjętych odległości. Obszar ten winien mieć kształt koła lub kwadratu, którego centralnym punktem jest działka określona we wniosku. Odnosząc to do niniejszej sprawy Kolegium wskazało, że działka objęta wnioskiem ma kształt prostokąta o wymiarach 22 x 230 m, przy czym do drogi przylega krótszy bok. Ograniczenie przy wyznaczeniu obszaru analizowanego do minimalnych rozmiarów (§ 3 ust.2 rozporządzenia) prowadziłoby zdaniem organu odwoławczego do sytuacji, w której obszarem analizowanym byłby wydłużony prostokąt ograniczający możliwości analizy, gdyż nie można byłoby stwierdzić, że tworzy jakąkolwiek całość urbanistyczną, w środku której znajduje się działka inwestora. Uzasadnionym było więc poszerzenie obszaru analizowanego, jak to uczynił organ I instancji.

Z analizy wynika, że w badanym obszarze występuje funkcja mieszkaniowa, mieszkaniowo-usługowa i usługowa. Nie budzi wątpliwości, że zmiana przeznaczenia istniejącego pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną nie burzy zastanego sposobu zagospodarowania terenu, tym bardziej, że już obecnie teren zamierzonej inwestycji to również zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi w zakresie handlu.

Odnosząc się do zarzutów odwołujących co do zagwarantowania odpowiedniej powierzchni biologicznie czynnej, jak i odprowadzania wód opadowych i roztopowych Kolegium wyjaśniło, że kwestie te nie mieszczą się w zakresie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, tym bardziej, że wskazywana przez odwołujących konieczność budowy stanowisk dla pojazdów typu TIR, zewnętrznych miejsc do badania poziomu hałasu jest wyłącznie hipotetyczna. W sprawie nie badano bowiem utrudnień jakie mogą powstać w związku ze zmianą przeznaczenia obiektu.

W. B. i E. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Przytoczyli zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto podnieśli, że zgodnie z art. 59 ust. 2 w zw. z art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przedsięwzięcia takie jak stacja kontroli pojazdów mogą zostać uznane jako wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 ze względu na to, że przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, albo organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Skarżący wskazali, iż zważywszy na art. 3 pkt 39 ustawy – Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) pojęcie "środowisko" zinterpretowane zostało w ujęciu szerokim, jako ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnia ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Wobec powyższego należałoby się zastanowić, czy wobec istniejącego obszaru, czy też bezpośrednio obszaru Natura 2000 nie należałoby uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii środowiskowych organ odwoławczy wskazał, że była ona przedmiotem analizy, co wynika z załącznika – części tekstowej analizy urbanistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pierwszej kolejności przywołał przepis art. 153 P.p.s.a. Odnotował, ze w niniejszej sprawie w prawomocnym wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 74/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, powołując się na uprzedni wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy powinien być uwzględniony w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego. Następnie Sąd wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy służy nie tylko weryfikacji aspektów związanych z wyglądem, gabarytami i miejscem posadowienia projektowanego obiektu na nieruchomości, ale przede wszystkim ma ono na celu dopuszczenie inwestycji o odpowiedniej funkcji w kontekście funkcji zabudowań na obszarze analizowanym. Skoro zatem zbieżność funkcji nowej zabudowy z funkcją zabudowy istniejącej jest zasadniczym warunkiem dopuszczenia tej nowej zabudowy, to warunek ten należy odnosić także do zmiany sposobu użytkowania obiektów już istniejących - tym bardziej, że zmiana sposobu użytkowania w istocie stanowi zmianę właśnie w sferze funkcji danego obiektu.

Zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną - stację kontroli pojazdów, wymagała – wobec braku planu miejscowego - ustalenia warunków zabudowy. Dalej w powołanym wyroku Sąd stwierdził, że nie ulega już wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji powinna odnosić się wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza warunku kontynuacji funkcji określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1. Sąd pierwszej instancji przypomniał także wskazania co dalszego postępowania.

Sąd stwierdził, iż decyzja organu I instancji w zakresie w jaki odmawia ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego – wymiana oleju i ogumienia z magazynem na działce nr 2162/2 w m. Zagórów stała się ostateczna i prawomocna. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymująca decyzję Burmistrza Gminy Zagórów z dnia [...] listopada 2011 r. o ustaleniu na rzecz A. i P. P. warunków zabudowy dla w/w zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów.

W ocenie Sądu, organy orzekające prowadząc ponownie, po wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 74/11, postępowanie w powyższym zakresie zastosowały się do oceny prawnej i wytycznych w nim wyrażonej. Przede wszystkim, co było przedmiotem zarzutów odwołania oraz zarzutów skargi, organ I instancji wyznaczył obszar analizowany szerzej niźli w minimalnych rozmiarach, które określa § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wyjaśnił przy tym, że działka nr [...] ma front przyległy do ul. [...] na szerokości 22 m, działka sięga w głąb na ok. 225-230 m. W związku z tym jako obszar analizowany wyznaczono teren w odległości 70 m od krótszych granic działki i w odległości 170 m od dłuższych granic działki objętej wnioskiem, co w sumie daje obszar analizowany zbliżony do kwadratu ok. 360 x 360 m. Wziąwszy pod uwagę powołane wyżej wytyczne Sądu oraz fakt, że na działce objętej wnioskiem budynek magazynowo-usługowy, którego dotyczyło postępowanie znajduje się w głębi działki (w odległości ok. 38-40 m od frontu działki), uznać należy, że uprawnione było powiększenie obszaru analizowanego.

Organ wziął pod uwagę specyficzny podłużny kształt działki nr [...] i prawidłowo umieścił ją w centrum obszaru analizowanego. Co istotne organ I instancji wyjaśnił motywy, jakimi kierował się przy wyznaczeniu granic obszaru analizowanego. Według Sądu, nie ulega wątpliwości, że w tak wyznaczonym obszarze analizowanym – odpowiadającym szczególnemu kształtowi i rozmiarom działki nr [...] – znajdują się budynki, które swą funkcją odpowiadają funkcji usługowej (stacja diagnostyczna – stacja kontroli pojazdów), którą w zamiarze inwestorów ma mieć dotychczasowy budynek magazynowo-usługowy.

Sąd nadmienił, iż warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej. Sąd przytoczył pogląd wyrażony w piśmiennictwie, według którego, kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Można to porównać do sytuacji, w której istniałby na danym obszarze plan miejscowy określający przeznaczenie terenu takie, jakie warunkuje istniejąca zabudowa. Powstaje więc pytanie, w którym momencie funkcja ta przestaje być zachowana. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy.

Zmiana funkcji obiektu jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą w obszarze analizowanym funkcją. Jeżeli istniejąca zabudowa i to w obrębie tej samej nieruchomości realizuje funkcję usługową oznacza to, że nie ma przeszkód ku temu, by zezwolić na zmianę sposobu użytkowania obiektu na inną funkcję, lecz nadal w ramach funkcji usługowej. Nie przeszkadza temu, a wręcz jest typowe i uzasadnione, istnienie również w bezpośrednim sąsiedztwie terenów mieszkaniowych. Oczywistym bowiem jest, że na terenach mieszkaniowych dopuszczalne są obiekty o innych funkcjach (oświatowe, zdrowia, sakralne, usługowe itp.), które uzupełniają funkcję wiodącą. Sad wskazał, że wzdłuż ul. [...] rozciąga się zabudowa o funkcji mieszanej mieszkaniowo-usługowej. Budynki mieszkalne usytuowane są bezpośrednio od frontu działek, zaś budynki gospodarcze i usługowe w głębi działek. W szczególności, na działce nr [...] (przy ul. [...]) istnieje budynek, w którym świadczone są usługi (gabinet stomatologiczny).

Podobnie na działce nr [...] (przy ul. [...]), na terenie której prowadzony jest komis samochodowy. W obszarze analizowanym, przy sąsiednich ulicach do ulicy [...], przy której zlokalizowana jest działka nr [...] również występuje zabudowa usługowa. I tak na działkach nr [...] przy ul. [...] prowadzone są usługi handlu i usługi środków transportu, na dz. nr [...] przy równoległej do ul. [...], ul. [...] funkcjonuje miejskiej targowisko zwierzęce, na dz. nr [...] prowadzony jest handel, zaś na dz. nr [...] istnieje skup złomu.

Z powyższego, zdaniem Sądu wynika, że warunek, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 został spełniony. Sąd zaznaczył, że konieczne do ustalenia było jedynie, czy zmiana przeznaczenia istniejącego na działce budynku magazynowo-usługowego na stację kontroli pojazdów jest dopuszczalna z punktu widzenia zmiany funkcji zabudowy. Wziąwszy zaś pod uwagę, że zmiana funkcji nie wiąże się z nową zabudową na działce objętej wnioskiem należało odstąpić od ustalenia nowych cech, parametrów i gabarytów istniejącego obiektu.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi co do braku odniesienia się przez organy orzekające do regulacji § 4-6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275). Stwierdził, iż żaden z przepisów powołanego rozporządzenia, w tym przepisy powołane przez skarżących, nie wskazują, by w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla stacji kontroli pojazdów miałyby znaleźć się szczegółowe wymogi dotyczące liczby miejsc parkingowych. Za niezrozumiały Sąd uznał też zarzut skargi naruszenia przez organy orzekające przepisów art. 59 ust. 2 w zw. z art. 96 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Organy orzekające trafnie stwierdziły, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wśród nich § 3 ust. 1 pkt 70 określa, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko takie jak stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Oznacza to, że stacje kontroli pojazdów nie zostały uznane za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z tym brak jest podstaw, by tego rodzaju stacji zastosowanie znalazły powołane w skardze przepisy art. 59 ust. 2 i art. 96 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutu skargi jakoby zaskarżona decyzja naruszała interes prawny skarżących, którego źródła należy upatrywać w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd stwierdził, że organy orzekające zagwarantowały, by przedmiotowa inwestycja nie naruszała interesów osób trzecich. W decyzji z [...] listopada 2011 r. Wójt Zagórowa ustalił m.in., że ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie przedsięwzięcia powinno się zamykać w granicach działki własnej inwestora oraz zabranił wykonywania robót budowlanych, które zagrażałyby nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia.

Ponadto wskazał, że odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do gruntu powinno odbywać się w granicach działki własnej oraz zgodnie z przepisami odrębnymi, zaś nadmiar wód opadowych i roztopowych powstających w granicach działki należy odprowadzać i zagospodarować kosztem i staraniem własnym.

Skargę kasacyjną złożyli W. B. i E. B., reprezentowani przez radcę prawnego. Zaskarżyli w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2012 r., (sygn. akt II SA/Po 308/12).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie (podstawy kasacyjne):

1. a) przepisów prawa materialnego: art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 59 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 5 ust. 1, w szczególności punkt 9 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie i nieprawidłową wykładnię, co do art. 61 ust. 1 pkt 1 wyż. cyt. ustawy poprzez przyjęcie niewłaściwej interpretacji prawa materialnego w szczególności polegającego na całkowitym abstrahowaniu od pojęcia "sąsiedztwa" w języku potocznym i poprzez to naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie zaskarżonej decyzji bez odniesienia się do § 4, § 5, § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów oraz art. 58 K.c. poprzez dokonanie czynności – wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób, który z punktu widzenia formalnego wprawdzie nie sprzeciwia się ustawie, ale w rzeczywistości (w znaczeniu materialnym) zmierzają do zrealizowania celu, którego osiągnięcie jest przez nią zakazane;
2. b) przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 78 K.p.a. wobec nierozpoznania wniosków dowodowych złożonych przez skarżących na etapie postępowania a pominiętych przez organy, tj. wniosku o wyznaczenie obszaru analizowanego na podstawie niżej wskazanych granic: Obszar analizowany powinien zamknąć się w granicach działek w kierunku wschodnim o numerach: [...], zaś w kierunku zachodnim o numerach: [...], w kierunku północnym o numerach: [...].

Łącznie są to przedstawione wyżej 22 działki do analizy, z których żadna z niewiadomych względów nie została uwzględniona w analizie załączonej do decyzji Burmistrza Gminy Zagórów, przytoczono jedynie inne działki z dalszej odległości i dostępne z innych ulic, pomimo, iż przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Naruszenie interesu prawnego skarżących znajduje swe źródło w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnieśli o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu,
2. 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny – art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i poprzedzające je decyzje,
3. 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Z uwagi na to, że wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. okoliczności skutkujących nieważność zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie nie stwierdzono, należało ograniczyć się do podstaw kasacji.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe. Od razu zauważyć można, że w proceduralnej podstawie kasacji nie powołano przepisów postępowania sądowego. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacji (patrz: uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA i wsa 2010/1/1). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie poddał zatem analizie zarzut naruszenia art. 7 i 77 §1 K.p.a. oraz art. 78 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych złożonych przez skarżących a pominiętych przez organy. W opisie naruszenia wnoszący skargę kasacyjną uściślił, że nie uwzględniono jego wniosku o wyznaczenie obszaru analizowanego na mniejszym obszarze, ze wskazaniem konkretnych działek, w granicach których obszar analizowany powinien się zamykać.

Z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Wyznaczenie obszaru analizowanego i przeprowadzenie analizy są zatem czynnościami procesowymi organu, których efektem jest zastosowanie, w odniesieniu do inwestycji określonej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.).

Dowodowy charakter tych czynności jest tym bardziej wyraźny, gdy analizę przygotowuje dla właściwego organu osoba, o której mowa w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Można zatem podjąć próbę podważenia czynności wymienionych w § 3 rozporządzenia także z punktu widzenia ich zgodności z przepisami procesowymi. Jednak istota przeprowadzenia na obszarze analizowanym analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polega na zgodności wyników analizy z przepisami materialnoprawnymi.

O ile zatem organ wyznaczy obszar analizowany i dokona analizy w zgodzie z wymaganiami materialnymi zawartymi w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli dokona trafnej wykładni tych norm i prawidłowo je zastosuje, aspekt procesowy wyznaczenia granic obszaru analizowanego także będzie zgodny z prawem.

W materialnej podstawie kasacji nawiązano do pojęcia sąsiedztwa i sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegająca na całkowitym abstrahowaniu od pojęcia "sąsiedztwa" w języku potocznym i poprzez to naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten nie jest trafny. Najpierw konieczne jest przypomnienie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekający poprzednio w sprawie II SA/Po 74/11, z mocy art. 190 P.p.s.a., związany był wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 103/10.

Następnie zaś organy i Sąd pierwszej instancji związane były, z uwagi na treść art. 153 P.p.s.a., oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 74/11. Z uzasadnienia przywołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r. wynika stanowisko, według którego, przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma zastosowanie do ustalenia warunków zabudowy terenu dla zmiany sposobu użytkowania obiektu w zakresie kontynuacji funkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 marca 2011 r. nie tylko przypomniał to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnotował, że odmienne stanowisko zajęte przez organ odwoławczy skutkowało brakiem rozpoznania wniosku pod kątem kontynuacji funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Nadto wskazał, ze w dalszym postępowaniu organ powinien mieć na względzie treść § 3 ust. 3 rozporządzenia, w którym ustanowiono jedynie minimalne granice obszaru analizowanego. Skonstatował, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby projektowanej inwestycji uwzględnić zabudowę na działkach położonych w większej odległości (m.in. zabudowę, na która wskazali skarżący w załączniku do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.). Według Sądu formułującego wskazania, przemawia za tym charakterystyka działki nr [...], która posiada niewielką szerokość frontu, sięga natomiast znacznie dalej w kierunku prostopadłym od ulicy Konińskiej.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji wyznaczył granice obszaru analizowanego w odległościach przekraczających trzykrotną szerokość frontu działki, wymaganą przepisem § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wyznaczając granice obszaru analizowanego nie naruszył tego przepisu. Stwierdził, że rozwiązanie polegające na umieszczeniu działki inwestorów w środku obszaru zbliżonego do kwadratu o wymiarach 360 m x 360 m jest uzasadnione kształtem działki nr 2162/2, wąskiej od frontu i sięgającej w głąb na odległość 225-230 m. Oparł się na drugiej analizie urbanistycznej wykonanej w sprawie, tzn. analizie sporządzonej przez mgr inż. arch. A. W. Wykazał, że wbrew zarzutom W. B. i E. B. jest to opracowanie znacznie różniące się od analizy wykonanej poprzednio przez arch. M. L., który został wyłączony ze sprawy. Opierając się na analizie A. W. organ przyjął, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa.

Stanowisko Burmistrza nie było sprzeczne z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 marca 2011 r. Takie samo stanowisko faktyczne i prawne została zajęte w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji nie naruszył zatem norm prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezależnie od tego, podkreślić należy, że wbrew zarzutowi kasacji, stanowisko Sądu i organów nie abstrahuje całkowicie od pojęcia sąsiedztwa w języku potocznym. Sąsiedztwo w rozumieniu art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest pojęciem, które w części jest zdefiniowane poprzez dostępność z tej samej drogi publicznej. Nadto, podlega definiowaniu w każdej indywidualnej sprawie. Zależy przecież od warunków obiektywnych w terenie, takich jak, stopień urbanizacji, sposób i gęstość zabudowy, kształt działek, czy też układ dróg (ulic).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym wyroku trafnie przyjęto, że w badanej części miejscowości Zagórów sąsiedztwo działek przy ul. [...] nie ogranicza się do działek bezpośrednio graniczących z terenem planowanej inwestycji. Należy brać pod uwagę rozciągającą się przy ul. [...] zabudowę o funkcji mieszanej: mieszkaniowo-usługowej. Nawiązując zaś do pojęcia sąsiedztwa zaakcentować jeszcze należy, że w niewielkiej (w stosunku do granic obszaru analizowanego) odległości od działki nr [...], tzn. na działce nr [...] istnieje zabudowa usługowa – komis samochodowy – a więc zabudowa nie tylko spełniająca przesłankę tożsamości funkcji, ale także o charakterze usług zbliżonym do planowanej stacji diagnostycznej.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie mają zastosowania przepisy § 4-6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275), wydanego na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.).

Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 58 K.c. Pomijając brak precyzji w powołaniu przepisu (art. 58 K.c. ma cztery jednostki redakcyjne – paragrafy), stwierdzić można, że materialnoprawna instytucja prawa cywilnego, jaką jest nieważność, odnosi się do czynności prawnej. Zaskarżony wyrok nie jest zaś czynnością cywilnoprawną. To samo odnosi się do wydanych w sprawie aktów administracyjnych.

Nawiązując zaś do przywołania w skardze kasacyjnej przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zauważyć można, że interes prawny skarżących w niniejszej sprawie nie był kwestionowany. Bez uznania tego interesu nie byliby przecież stronami postępowania prowadzonego z wniosku innego podmiotu. W punkcie 3 decyzji ustającej warunki zabudowy określono zaś, że w celu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich inwestycje należy projektować i realizować na zasadach określonych w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.