Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 1507/13), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. (Nr [...]).
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
- 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na M. M. i I. M. obowiązek doprowadzenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego poprzez przywrócenie lokalizacji miejsca do gromadzenia odpadów stałych w miejscowości [...] (gm. D.) przy ul. S. nr [...], na działce nr [...], zgodnej z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Starosty P. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku kontroli wymienionej wyżej nieruchomości, przeprowadzonej w dniu 16 kwietnia 2013 r. stwierdzono przystąpienie do robót budowlanych przez M. M. i I. M., bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź bez ich zgłoszenia. Roboty te obejmowały między innymi wykonanie miejsca do gromadzenia odpadów stałych, poprzez utwardzenie kostką betonową fragmentu powierzchni gruntu oraz montaż osłony z krat stalowych w północno-wschodniej części działki nr [...], przy granicy z działkami nr [...].
Opisane roboty budowlane zrealizowano samowolnie po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego. Ustalenie to potwierdza oświadczenie kierownika budowy dołączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy, przyjęte przez organ nadzoru budowlanego bez sprzeciwu w dniu 7 marca 2007 r., wykazujące zgodność realizacji budowy z zatwierdzonym projektem budowlanym. Jednym z jego elementów był projekt zagospodarowania terenu.
Organ I instancji wskazał ponadto, że zgodnie z § 23 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, minimalna odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych od granicy z sąsiednią działką, w przypadku obiektów budowlanych w zabudowie jednorodzinnej, wynosi 2 m. Przepis ten dopuszcza także możliwość sytuowania zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Ponieważ przedmiotowe miejsce do gromadzenia odpadów stałych nie zostało wyposażone w zadaszenie, a ponadto nie styka się z podobnym urządzeniem na sąsiedniej działce, tj. działce nr [...], jego lokalizacja jest niezgodna z § 23 ust. 3 wymieninego rozporządzenia.
- 2. W odwołaniu od powyższej decyzji I. M. i M. M. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:
- - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie błędnej podstawy prawnej decyzji, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy wykonane roboty nie wymagały, ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia,
- - art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podano faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności nie wskazał na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dowody uznał, że skarżący faktycznie korzystają z zakwestionowanego i uznanego przez organ miejsca do gromadzenia odpadów stałych,
- - art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie.
Nadto zaskarżonej decyzji zarzucili nieważność (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.) podając, że decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Trwała niewykonalność decyzji miała, wg odwołujących się polegać na tym, że skarżący posiadają inne miejsce do gromadzenia odpadów stałych usytuowane zgodne z przepisami prawa, a ponadto nie jest wiadome w jaki sposób ma być wykonany nałożony na nich obowiązek.
Zdaniem skarżących miejsce do gromadzenia odpadów stałych stanowi element małej architektury, co w myśl przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane zwolnione jest z obowiązku zgłoszenia bądź uzyskania pozwolenia na budowę właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżący podnieśli, że utwardzenie części terenu przy granicy z działką sąsiednią nr [...] kostką betonową oraz wygrodzenie tego fragmentu przy pomocy krat stalowych nie dowodzi, iż jest to faktyczne miejsce do gromadzenia odpadów stałych, bo nie mają takiego zamiaru.
3. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania I. i M. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na oświadczenie kierownika budowy, załączone do zawiadomienia z dnia 12.02.2007 r. o zakończeniu budowy, z którego wynika, że budowa budynku jednorodzinnego z garażem została wykonana zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami. Inwestycja, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, obejmowała również wykonanie miejsca do gromadzenia odpadów stałych, oznaczonego na projekcie zagospodarowania nr 2, usytuowanego przy zaprojektowanym utwardzeniu terenu działki stanowiącym dojazd do budynku mieszkalnego.
Organ II instancji stwierdził, że obecne usytuowanie miejsca przeznaczonego do gromadzenia odpadów narusza przepis § 23 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości miejsc na pojemniki na odpady stałe od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż przywołany w odwołaniu przepis art. 3 pkt 4 lit. c w związku z art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy Prawo budowlane, dotyczy śmietników, natomiast place pod śmietniki, o których mowa w art. 3 pkt 9 stanowią urządzenia budowlane.
4. Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., M. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W skardze powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący wskazał też, iż od lat nie wykorzystuje przedmiotowego obiektu jako miejsca na odpady stałe, lecz jedynie wystawia tam kontener dla służb porządkowych. Prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż skarżący posiada już miejsce na gromadzenie odpadów, usytuowane zgodnie z przepisami prawa, przy garażu. Skarżący wskazał, że nie wie jakie czynności mają być wykonane gdyż z decyzji tego wynika.
- 5. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.
- 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 1507/13) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. (Nr [...]).
Sąd wskazał, iż materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 140). Na podstawie tego przepisu organ nadzoru budowlanego może nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wybór wskazanych środków nie jest dowolny. W sytuacji, w której możliwe jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem należy korzystać ze środka polegającego na nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności, natomiast tam gdzie nie jest to możliwe należy orzec nakaz rozbiórki. W jakim kierunku postępowanie naprawcze będzie zmierzać zależy m.in. od prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego.
Sąd stwierdził, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie naruszyły art. 7, art. 77 par. 1 oraz art. 80 K.p.a. W niniejszej sprawie bowiem, treść uzasadnienia decyzji pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem, co wprost narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.
Rozstrzygnięcie decyzji opiera się na art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i obejmuje nakaz przywrócenia do stanu poprzedniego i doprowadzenie terenu do stanu zgodnego z decyzją Starosty P. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wynika z tego, że zaistniały stan faktyczny został potraktowany jako odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ odnosi się do regulacji § 23 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując, że lokalizacja miejsca do gromadzenia odpadów na nieruchomości skarżącego pozostaje w sprzeczności ze wskazanym przepisem. Organ wskazuje, że miejsce do gromadzenia odpadów oznaczone było numerem 2 w projekcie zagospodarowania i usytuowane jest niezgodnie z przepisami, natomiast nie wyjaśnia na czym polega odstępstwo od projektu budowlanego we wskazanej decyzji i w jaki sposób inwestor ma doprowadzić teren do stanu poprzedniego.
W ocenie sądu I instancji, podjęte rozstrzygnięcie nie znajduje oparcia w uzasadnieniu decyzji, z którego nie wynika jaki był faktyczny "stan poprzedni" zagospodarowania miejsca na odpady do którego to stanu ma zostać przywrócony omawiany teren i czy w ogóle doszło do wybudowania miejsca na odpady zgodnie z zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budowę. Brak powyższych ustaleń nie pozwala na rozstrzygnięcie, czy możliwa jest legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie doprowadzenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego.
Sąd zalecił, by organy nadzoru budowlanego ponownie prowadząc postępowanie, wyczerpująco ustaliły stan faktycznego sprawy, z uwzględnieniem wskazanych okoliczności i wydały rozstrzygnięcia na podstawie normy prawa, której hipoteza odpowiadać będzie istniejącym faktom, szczegółowo i wyczerpująco zebranym.
7. Skargę kasacyjną od opisanego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 26 maja 2014 r. (II SA/Sz 1507/13) wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., zaskarżając wyrok ten w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, wyrażające się nieuwzględnieniem całości materiału dowodowego, jego błędną oceną i w konsekwencji uznaniem przez sąd, że organy nadzoru budowlanego wadliwie przeprowadziły kontrolowane postępowanie, a w szczególności:
- 1. naruszyły art. 7, 77 par. 1, 80 Kpa poprzez niewypełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i na jego podstawie ustalenia stanu faktycznego sprawy;
- 2. z obrazą art. 107 par. 1 i par. 3 kpa sporządziły uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji poprzez to, że uzasadnienie nie jest wyczerpujące, rozstrzygnięcie nie znajduje w nim odzwierciedlenia;
- 3. w konsekwencji wymienionych wyżej uchybień procesowych, stan faktyczny sprawy nie pozwala na rozstrzygnięcie, czy możliwa jest legalizacja samowoli w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez nakazanie doprowadzenia terenu do stanu poprzedniego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż wbrew twierdzeniom sądu I instancji, w sprawie został zebrany obszerny materiał dowodowy. W trakcie kontroli nieruchomości (działki nr [...]) stwierdzono, że w narożniku tej działki usytuowano typowe, utwardzone, ogrodzone miejsce na składowanie odpadów stałych. Organy nadzoru budowlanego przeprowadziły dowód z dokumentacji udzielającej pozwolenia na budowę domu wraz z projektem zagospodarowania terenu tej działki oraz z dokumentacji związanej z zakończeniem inwestycji. Z tych dowodów wynika, że projekt zagospodarowania działki przewidywał zlokalizowanie miejsca na składowanie odpadów przy wjeździe na posesję. Jest to wyraźnie zaznaczone pozycją nr 2 (dokumentacja Starosty P. nr [...] z dnia [...].06.2005 r. udzielająca pozwolenia na budowę). W tej sytuacji organ był związany par. 23 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Uznał organ, że usytuowanie miejsca na odpady narusza prawo.
Nadto, strona skarżąca kasacyjnie nie zgodziła się z poglądem sądu I instancji, iż naruszono art. 107 par. 3 kpa tj., że uzasadnienie nie jest wyczerpujące, a rozstrzygnięcie nie zawiera odzwierciedlenia w stanie faktycznym i prawnym. W szczególności powołano par. 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, z którego wynika, że miejsce do składowania odpadów jest istotnym elementem projektu budowlanego. Skoro wykonane zostało wbrew warunkom projektu zagospodarowania i pozwolenia na budowę, narusza par. 23 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) – nie jest możliwym przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego.
Dodatkowo strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że sąd I instancji wbrew ustaleniom organu administracji stwierdził, że w obecnym stanie sprawy, nie jest możliwe rozstrzygnięcie co do możliwości legalizacji samowoli w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Podkreślił skarżący kasacyjnie, że wykazał, iż lokalizacja miejsca na składowanie odpadów stałych była wyraźnie odkreślona w projekcie zagospodarowania terenu pod poz.
- 2. Lokalizacja ta wynikała z decyzji Starosty P. z dnia [...].06.2005 r. o pozwoleniu na budowę. Inwestorzy nie wnosili o dokonanie zmian w projekcie, ani w pozwoleniu na budowę. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a inne miejsce składowania odpadów jest samowolą budowlaną. Wbrew zarzutom sądu, organ rozważał legalizację tej samowoli. Jak podkreślała skarga kasacyjna "uzdrowienie tego stanu było zależne od woli sąsiadów – A.P. N.". Ich stanowisko zostało omówione, nie wyrazili zgody na ugodowe zakończenie sprawy. To nakazywało ocenić sytuację przez pryzmat par. 23 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. Umiejscowienie zaś składowania odpadów w granicy działki, narusza wskazany przepis. Trafne było podporządkowanie stanu sprawy pod art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Dla sprawy nie ma znaczenia okoliczność, czy składowisko to jest wykorzystywane, czy nie jest użytkowane zgodnie ze swym przeznaczeniem.
- 8. Odpowiedź na skargę kasacyjną wnieśli I. M. i M. M. Domagali się odrzucenia skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Ewentualnie wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu wskazali, że we wniesionej skardze kasacyjnej nie sprecyzowano w zarzutach do wyroku, jaki konkretny przepis prawa procesowego został naruszony przez WSA w Szczecinie. Brak jest tego zarówno w osnowie skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu. Ograniczono się w skardze kasacyjnej do ogólnego stwierdzenia o naruszeniu przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a wyrażającego się w nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego oraz błędnej jego ocenie. Są to przepisy, których naruszenie stwierdził WSA uchylając zaskarżone decyzje. Zdaniem odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniesiony w sprawie środek odwoławczy nie przytacza podstaw kasacyjnych, co czyni go niedopuszczalnym. Zwrócono uwagę na wyrok NSA z dnia 12.07.2004 r. (FSK 1187/04) oraz z dnia 31.03.2004 r. (GSK 356/04). Zdaniem odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie można uznać za wskazanie podstaw kasacyjnych przywołanie w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania naruszonych przez organy administracji. Adresatem zarzutu naruszenia prawa może być sąd I instancji (NSA w sprawach o sygn. akt FSK 80/04, FSK 103/04).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podniesienie w odpowiedzi na skargę kasacyjną przez I. M. oraz M. M. zarzutu wskazującego na wystąpienie przesłanek do odrzucenia złożonej w tej sprawie skargi kasacyjnej, nakazywało w pierwszej kolejności zbadać i ocenić zasadność tego zarzutu. Na jego poparcie podano, że skarga kasacyjna nie wskazuje przepisu naruszonego przez WSA w Szczecinie. Powyższy zarzut okazał się jednak niezasadny. Zauważyć bowiem należy, iż w aktualnym stanie prawnym – z uwagi na treść art. 177a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) - mającym w niniejszej sprawie zastosowanie z mocy art. 2 ustawy z dnia 9.07.2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 1191) – do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., których brak powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej bez potrzeby wzywania o ich uzupełnienie, zaliczyć należy jedynie przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wniesiony natomiast w tej sprawie środek odwoławczy, choć skonstruowany w sposób istotnie ograniczający zakres kontroli dokonywanej przez NSA (por. niżej), przytaczał jednak podstawy kasacyjne i zawierał ich uzasadnienie. Przez podstawy kasacyjne, rozumieć należy wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny. Z treści skargi kasacyjnej odczytać można, iż skarżący jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania, podając, iż chodzi o naruszenie art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 K.p.a., a także 107 par. 1 K.p.a. Oceniany element konstrukcyjny skargi kasacyjnej został więc zachowany, choć podkreślić należy, iż wskazane przepisy postępowania administracyjnego wadliwie nie zostały powiązane z jakimkolwiek przepisem postępowania, stosowanym przez sąd I instancji (np. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Nadto stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zawiera uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej. Powyższe zaś zobowiązywało NSA do odniesienia się do nich (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09).
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w tej sprawie nie wystąpiły, zatem NSA rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną wyłącznie w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.
Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, podlegała zatem oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
Nietrafny okazał się bowiem zarzut naruszenia art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 oraz art. 107 par. 3 Kpa poprzez brak uwzględnienia przez sąd I instancji całości materiału dowodowego i jego błędną ocenę. Pomijając w tym miejscu, akcentowane wyżej wadliwości w konstrukcji tego zarzutu, wskazać należy, iż WSA w Szczecinie, uchylając zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcia, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i wyprowadził z niego trafne wnioski. Zasadnie bowiem sąd ten dostrzegł, iż przyjęcie przez orzekające organy nadzoru budowlanego, że w sprawie miało miejsce odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie odnoszącym się do lokalizacji na terenie działki nr [...] miejsca gromadzenia odpadów stałych, nakazywało dokładnie wyjaśnić na czym odstępstwo to polegało, a nadto wskazać, w jaki sposób inwestor ma doprowadzić teren do "stanu poprzedniego". W takim kontekście, szczególnie istotne było zatem zbadanie i ustalenie przez organy prowadzące postępowanie, czy "stan poprzedni" zagospodarowania wymienionej działki, rzeczywiście odpowiadał stanowi wynikającemu z decyzji Starosty P. z dnia [...].06.2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Samo oświadczenie kierownika budowy, załączone do zawiadomienia z dnia 12.02.2007 r. o zakończeniu budowy, iż inwestycję zrealizowano zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, nie może być ocenione jako wyłączny w tym względzie i jedyny miarodajny w sprawie dowód. Wniosek ten zasadny jest w szczególności w kontekście twierdzeń samych inwestorów, które zawarte zostały w odwołaniu od decyzji organu I instancji, kwestionujących zasadność zobowiązywania inwestorów do wybudowania miejsca na odpady stałe przewidzianego w projekcie i akcentujących fakt, iż miejsce takie, od lat funkcjonuje w utwardzonej kostką części działki, znajdującej się przy garażu. Oznaczać to może, iż inwestycja nie została zrealizowana zgodnie z projektem, a to z kolei przemawia za trafnością przyjętego przez sąd I instancji stanowiska, iż niezbędne jest dokładne zbadanie tej kwestii.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, o oddaleniu skargi kasacyjnej (pkt 1 sentencji). O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.