Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1971/14 odrzucił skargę H. K. i E. G. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 2 września 2014 r. H. K. i E. G. wniosły skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Ursynów Południe-Kabaty, w zakresie działek oznaczonych nr ew. [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] położonych w kwartale pomiędzy ulicami: [...], [...] i [...], których są współwłaścicielkami.
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Sąd wskazał, że jest mu wiadomo z urzędu, że H. K. i E. G. wniosły już do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 118/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki o nr ew. [...] z obrębu [...] oraz § 4 ust. 3 w zakresie symbolu 25 UOp i § 42 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 2 pkt 6 tej uchwały – w odniesieniu do działki o nr ew. [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się także do zarzutów skarżących dotyczących lokalizacji na terenie nieruchomości o nr ew. [...] terenu ogólnodostępnej ścieżki rowerowej i ciągu pieszego. Wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny, ponieważ strony złożyły od niego skargi kasacyjne, które nie zostały dotychczas rozpoznane.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne, skoro skarżące wniosły już skargę w tym samym przedmiocie i uprzednio wszczęte postępowanie jest w toku.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosły H. K. i E. G., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne, skoro skarżące wniosły już skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 118/13) w tym samym przedmiocie i uprzednio wszczęte postępowanie jest w toku, podczas, gdy:
- • sprawa objęta skargą skarżących z dnia 2 września 2014 roku nie została dotychczas prawomocnie osądzona;
- • w sprawie objętej skargą skarżących z dnia 2 września 2014 roku ma miejsce wyłącznie tożsamość podmiotowa, przy braku tożsamości przedmiotowej, tj. braku tożsamości praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
Skarżące kasacyjnie wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w powołanym powyżej wyroku WSA w Warszawie nie orzekł o całości skargi, tj. czy skarga w zakresie nieuwzględnionym w wyroku, a zaskarżonym w skardze, podlega w pozostałej części oddaleniu, czy też uwzględnieniu poprzez orzeczenie nieważności uchwały w zaskarżonej części, bowiem brak jest w przedmiotowym zakresie rozstrzygnięcia w ww. wyroku. W ocenie skarżących kasacyjnie fakt, że w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Warszawie odniósł się do zarzutów podniesionych w ponownej skardze - z dnia 2 września 2014 r. nie oznacza, iż Sąd w tym zakresie orzekł, czy też nadal będzie orzekał. Zdaniem skarżących kasacyjnie pozostałe żądania skargi nie znalazły odzwierciedlenia w sentencji wyroku, a więc skarga nie została rozpoznana w tej części.
W ocenie skarżących kasacyjnie obecnie wniesiona skarga nie zawiera żądania rozpatrzenia rozstrzygniętych już kwestii, a jest jedynie kontynuacją domagania się rozpoznania przez Sąd prawidłowo wniesionej skargi oraz odmowy uzupełnienia wyroku z dnia 19 listopada 2013 r.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Rada m.st. Warszawy, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
W niniejszej sprawie należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarga H. K. i E. G. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r. nr XXXVI/1090/2008 podlegała odrzuceniu, albowiem skarżące wniosły już skargę w tym samym przedmiocie i uprzednio wszczęte postępowanie jest w toku. Należy bowiem zauważyć, że wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 118/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały – w odniesieniu do działki o nr ew. [...] z obrębu [...] oraz § 4 ust. 3 w zakresie symbolu 25 UOp i § 42 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 2 pkt 6 tej uchwały – w odniesieniu do działki o nr ew. [...] z obrębu [...]. Skarżące kasacyjnie nie kwestionują, że w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Warszawie odniósł się do zarzutów podniesionych w ponownej skardze - z dnia 2 września 2014 r. Natomiast okoliczność, iż zdaniem skarżących Sąd – ze względu na niezawarcie w sentencji wyroku orzeczenia co do pozostałych żądań skargi - nie orzekł o całości skargi, nie może stanowić podstawy do wniesienia nowej skargi.
Wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 118/13 nie jest prawomocny, ponieważ strony złożyły od niego skargi kasacyjne, które nie zostały dotychczas rozpoznane. Skoro sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucił skargę, zarzut naruszenia tego przepisu należało zatem uznać za niezasadny.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny sprostował ponadto z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zaskarżona uchwała ma numer "XXXVI/1090/2008". Tymczasem w komparycji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie wskazał numer "XXXV/1090/2008". Z tego względu na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.