Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 250/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok powyższy zapadł w następujących stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Starosta Pruszkowski decyzją z dnia 18 marca 2010 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. i T. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i rozbiórkę budynku gospodarczego na działce [...] położonej przy ul. [...] w K. O., gmina M.. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazał, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zaznaczył, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Odwołanie od decyzji Starosty Pruszkowskiego z dnia 18 marca 2010 r. Nr [...] wniosła B. O. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 23 listopada 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, opinie, uzgodnienia. Projekt budowlany jest również zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. obszaru" K. – część obejmująca fragmenty osiedla K., wsi K., wsi G. i wsi N. W." zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. Nr LIV/405/2002 z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 232, poz. 5913).
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu wskazał, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Podkreślił, że wysokość projektowanego budynku spełnia wymagania określone w § 68 ww. miejscowego planu dotyczącego liczby kondygnacji jak i maksymalnej wysokości. Ponadto wskazał, że projektowana wysokość budynku nie przekracza 12 m, a tym samym spełnia wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej mpzp). Ustosunkowując się do niezgodności w zakresie zapewnienia wymaganej powierzchni biologicznie czynnej Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił, że przy nawierzchni typu ekopłyta cała utwardzona powierzchnia jest powierzchnią biologicznie czynną. Brak jest zatem podstaw do odliczania od tej powierzchni tworzywa sztucznego z którego wykonana jest ekopłyta typu "Ecoraster".
Organ odwoławczy wskazał także, że do przedmiotowej nieruchomości nie stosuje się ograniczenia minimalnej powierzchni działki budowlanej. W piśmie Wójta Gmina M. z dnia 7 marca 2008 r. została zawarta informacja, że działka o nr ew. [...] powstała z podziału dokonanego przed uprawomocnieniem się uchwały zatwierdzającej mpzp oraz znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne. Wyjaśnił także, że z zapisu § 6 pkt 6 b miejscowego planu wynika, że plan zakazuje zabudowy na działkach mniejszych niż określone w planie, jeżeli działki są zlokalizowane na terenach, które przed uchwaleniem planu były terenami niebudowlanymi. Działka o nr ew. [...] nie była zlokalizowana na terenie niebudowlanym.
Wojewoda Mazowiecki odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 7, 77 §1 i 107 § 3 kpa w związku z § 206 ust. 1 i § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego uznał, sporządzoną opinię techniczną za wystarczającą. Zaznaczył, że została sporządzona przez rzeczoznawcę w specjalności konstrukcyjno-inżynierskiej i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania. Ustosunkowując się do zarzutu związanego z naruszeniem § 12 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że przedmiotowa kwestia została już ostatecznie rozstrzygnięta przez organ nadzoru budowlanego, a ponadto WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1168/11 oddalił skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 marca 2011 r. Nr 524/11.
Dodał, że jakkolwiek wyrok sądu nie jest prawomocny, jednakże w momencie wydawania niniejszego rozstrzygnięcia istnieje ostateczna decyzja WINB nakazująca B.O. zamurowanie (dopuszcza się użycie pustaków szklanych tzw. luksferów) okna znajdującego się w ścianie szczytowej od strony działki nr ew. [...] usytuowanej w granicy, w budynku na działce przy ul. [...] w K. Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję wniosła B. O. zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1, art. 84 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z § 206 ust. 1 i § 204 ust 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, jak również art. 97 § 1 pkt 4 oraz § 2 k.p.a., art. 7k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 106 § 1 i 5 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) wskazał, że ustalenia organów w zakresie zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami Prawa budowlanego (art. 32 oraz 35 Prawa budowlanego) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) nie budzą żadnych zastrzeżeń a wynika z nich, że projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. obszaru" K. – część obejmująca fragmenty osiedla K., wsi K., wsi G. i wsi N. W." zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. Nr LIV/405/2002 z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. Urz.
Woj. Maz. z 2002 r. Nr 232, poz. 5913) zarówno w zakresie ilości kondygnacji - plan dopuszcza 3 kondygnacje nadziemne i 1 podziemną jak i wysokości - plan w § 68 określa dopuszczalną wysokość jako nieprzekraczającą 12 m a inwestycja zaprojektowana ma wysokość 9.62 m. Sąd podzielił także ustalenia organów w zakresie zachowanych wartości procentowych powierzchni biologicznie czynnej ze względu na specyfikę zaprojektowanego tworzywa sztucznego z którego wykonana ma być ekopłyta typu "Ecoraster", która w całości ze względu na pokrycie jej roślinnością żywą stanowi powierzchnię biologicznie czynną.
Następnie Sąd wskazał, iż z zapisu § 6 pkt 6b miejscowego planu wynika, iż zakazuje się zabudowy na działkach mniejszych niż określone w planie, jeżeli działki są zlokalizowane na terenach, które przed uchwaleniem planu były terenami niebudowlanymi. Zatem słusznie organ przyjął, iż działka o nr ew. [...] nie była zlokalizowana na terenie niebudowlanym. O fakcie tym przesądza ostatecznie wiążący organy i Sąd wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1168/11, oddalający skargę B.O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 28 marca 2011r. a utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2011r. nr [...] nakazującą skarżącej zamurowanie okna w ścianie szczytowej jej budynku usytuowanego w granicy z działką nr ew. [...].
Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż stan taki narusza treść § 12 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z § 1 –przepisy tego rozporządzenia dotyczą każdej nieruchomości, o charakterze budowlanym. Tak więc kwestia charakteru działki nr ew. [...] została definitywnie, również dla niniejszego postępowania wyjaśniona.
Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. Sąd wskazał, iż z akt postępowania administracyjnego wynika, iż z wnioskiem o uzgodnienie przedmiotowego projektu budowlanego zwrócił się do organu konserwatorskiego Wojewoda Mazowiecki na etapie postępowania odwoławczego. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] z dnia 29 czerwca 2011r. uzgodnił planowaną inwestycję zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Po rozpoznaniu zażalenia B. O. na powyższe postanowienie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 20 marca 2012r. uchylił postanowienie zaskarżone i umorzył postępowanie organu I instancji i uznał, iż Wojewoda nie jest organem uprawnionym do wystąpienia w trybie art 106 § 2 k.p.a., bowiem organem prowadzącym postępowanie w pierwszej instancji był Starosta Pruszkowski.
Sąd Wojewódzki zauważył, iż zgodnie z brzmieniem art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, co wskazuje, że Wojewoda Mazowiecki mógł procedować i rozstrzygać bez oczekiwania na wynik wniesionego zażalenia na postanowienia wydane na podstawie art 106 k.p.a. Po drugie jednak i co istotniejsze, w sprawie niniejszej w ocenie Sądu brak było podstaw do wystąpienia do organu konserwatorskiego z wnioskiem o uzgodnienie projektu budowlanego. Kwestię tę reguluje art. 39 ust 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
Sąd wskazał, że z sytuacją taką w sprawie niniejszej nie mamy jednak do czynienia, bowiem jak wynika z pisma samego Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 kwietnia 2011r. planowana inwestycja położona ma być na terenie dopiero planowanym do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków.
Zdaniem Sądu I instancji pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie, bowiem projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada niezbędne opinie i uzgodnienia, spełnia wymogi określone w art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Organy obu instancji dokonały wnikliwej analizy zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) stwierdzając, iż odpowiada on prawu
Sąd wskazał też, że argumentacja skargi opiera się także na kwestionowaniu ustaleń wynikających z oceny stanu technicznego budynku na działce nr ew. [...] autorstwa mgr inż. L. K. - rzeczoznawcy budowlanego, jednak bez odwołania się do przeczącym tym ustaleniom dowodów, a przede wszystkim bez przedstawienia odmiennej ekspertyzy która miałaby stanowić podstawę oceny organu architektoniczno-budowlanego, skutkującej odmową udzielenia pozwolenia na budowę.
W skardze kasacyjnej B. O. zaskarżyła w całości powyższy wyrok i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów tj. decyzji z dnia 31 lipca 1968 r., informacji z dnia 18 kwietnia 1978 r., podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów było niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości zaistniałych w realiach niniejszej sprawy, a zaniechanie ich przeprowadzenia skutkowało brakiem wyjaśnienia istoty sprawy;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do dowodów z dokumentów tj. decyzji z dnia 31 lipca 1968 r., informacji z dnia 18 kwietnia 1978 r., co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 listopada 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia 18 marca 2010 r. pomimo, że obie decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 106 § 1 i § 5 kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na fakt, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r. uchylił postanowienie nr [...] wydane przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu 29 czerwca 2011 r. uzgadniające planowaną inwestycję zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym;
- 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit a w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 listopada 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia 18 marca 2010 r. pomimo, że obie decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z uwagi na fakt, że projekt budowlany jest sprzeczny z zapisami Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. Nr [...];
- 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 listopada 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia 18 marca 2010 r. w sytuacji gdy obie decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. z uwagi na zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego zbadania i wyjaśnienia sprawy oraz nieprawidłową ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów;
- 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 listopada 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia 18 marca 2010 r. pomimo, że obie decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 138 § 2, art. 84 § 1, art. 85 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 206 ust. 1 i § 204 ust 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Pruszkowskiego opartej o wadliwą i niepełną ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego - budynku na działce B. O. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. M. i T. M. wnieśli o jej oddalenie popierając stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Pierwsze dwa zarzuty dotyczą zaniechania dopuszczenia przez Sąd dowodów z dokumentów tj. decyzji z dnia 31 lipca 1968 r. i informacji z dnia 18 kwietnia 1978 r., oraz odniesienia się do tych dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że decyzja z dnia 31 lipca 1968 r. znajdowała się w aktach administracyjnych sprawy, zatem zbędne było ponownie dopuszczanie tego dowodu przez Sąd. Ale najważniejsze w tej kwestii jest to, że dowody te nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Decyzja z 31 lipca 1968 roku zawiera informacje co do przeznaczenia działek [...] i [...] na dzień jej wydania, natomiast informacja z dnia 18 kwietnia 1978r. dotyczyła przeznaczenia tych działek na dzień jej sporządzenia. Tymczasem § 6 pkt 6 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragmenty osiedla K., wsi K., wsi G. i wsi N. W." zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. Nr LIV/405/2002 z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. Urz.
Woj. Maz. z 2002 r. Nr 232, poz. 5913) obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, że plan zakazuje budowy na działkach mniejszych niż określone w planie jeżeli działki są zlokalizowane na terenach, które przed uchwaleniem planu były terenami niebudowlanymi. Zatem niewątpliwie do ustalenia przeznaczenia działki pod projektowaną inwestycję należy brać pod uwagę zapisy miejscowego planu obowiązującego bezpośrednio przed uchwaleniem planu z dnia 28 czerwca 2002 r. Był to Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy M. Nr XXVIII/120/92 z 30 czerwca 1992r. z jego zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr XLVII/206/94 z 29 marca 1994r. Zatem oczywistym jest, że przeznaczenie działki nr [...] w jeszcze wcześniejszych planach nie ma znaczenia. W tej sytuacji zarzuty naruszenia art. 106 § 3 i 141 § 4 p.p.s.a. nie są zasadne.
Ze wskazanego wyżej planu zagospodarowania z 1992 r. co potwierdza pismo Wójta Gminy M. z dnia 7 marca 208r. wynika, że działka nr [...] położona była w obrębie geodezyjnym osiedle K. przy ulicy [...] na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] określonym jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie działka ta nie znajdowała się na terenie niebudowlanym. Na budowlany charakter działki nr [...] wskazał także wyraźnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 października 2011r.w przedmiocie nakazania skarżącej zamurowania okna w ścianie szczytowej domu posadowionego w ostrej granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr [...] (str. 7 uzasadnienia tego wyroku).
Zatem działka nr [...] zgodnie z § 6 pkt 6 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragmenty osiedla K., wsi K., wsi G. i wsi N.W." zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. Nr LIV/405/2002 z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 232, poz. 5913) obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji może być przeznaczona pod budowę domu jednorodzinnego pomimo powierzchni mniejszej niż 1000 m ². Wobec tego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku.
Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 106 § 1 i 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uzgodnienia jej z Mazowieckim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Zgodzić należy się ze skarżącą, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji projektowana decyzja wymagała uzgodnienia z organami konserwatorskimi. Sąd ten nieprecyzyjnie wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że planowana inwestycja położona ma być na terenie dopiero planowanym do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Gdy tymczasem zarówno z postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 29 czerwca 2011r. uzgadniającego planowaną inwestycję, jak i z pisma tego organu z 14 czerwca 2011r. wynika wprost, że inwestycja projektowana jest na terenie K.- O. wyznaczonym do włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków, zgodnie z art. 1 pkt 5 oraz art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych ustaw.
W myśl art. 8 ust. 3 tej ustawy w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie wszelkie prace wynikające z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. To odnosi się również do inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Jednak jak to słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji Wojewoda Mazowiecki takiego uzgodnienia dokonał.
Starosta Pruszkowski decyzją z dnia 18 marca 2011r zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce [...]. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z 29 czerwca 2011r. uzgodnił planowaną inwestycję. Na podstawie tego uzgodnienia Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną decyzją z dnia 23 listopada 2011r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. Postanowienie uzgadniające Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zostało uchylone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dopiero dnia 20 marca 2012 r. Jednak jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji zgodnie z brzmieniem art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia przez skarżącą nie wstrzymało wykonania postanowienia uzgadniającego inwestycję. W tych okolicznościach Wojewoda Mazowiecki mógł procedować i rozstrzygać sprawę bez oczekiwania na wynik wniesionego przez skarżącą zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. W konsekwencji zaskarżoną decyzję Wojewoda wydał w oparciu o istniejące w obrocie prawnym postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków uzgadniające projektowaną inwestycję.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można się też zgodzić z zarzutem naruszenia art. 138 § 2, art. 84 § 1, art. 85 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 206 ust. 1 i § 204 ust 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wadliwej i niepełnej ekspertyzie technicznej. Stosownie do treści § 204 ust 5 i § 206 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może spowodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania.
W takim przypadku budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Stosownie do tego wymogu inwestorzy przedłożyli ekspertyzę L. K. i jej uzupełnienie w której stwierdzono, że budowa projektowanego budynku na działce [...] nie wpłynie na obniżenie bezpieczeństwa elementów konstrukcji i zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników istniejącego budynku na działce skarżącej. Skarżąca zarzuca, w szczególności to, że rzeczoznawca nie dokonał oględzin jej budynku i odkrywek jego fundamentów. W tym miejscu należy przypomnieć, że skarżąca nie pozwoliła na oględziny budynku, po wtóre rzeczoznawca zasadnie uznał, że ta okoliczność nie wpłynęła na możliwość wydania pełnej i wiarygodnej opinii, wreszcie rzeczoznawca dokonał odkrywki fundamentów budynku skarżącej na granicy z działką pod inwestycję i jej wynik przedstawił na rysunku.
Wskazał, że ława projektowanego budynku będzie na równym poziomie z fundamentem budynku skarżącej. Przedłożona opinia spełnia cel dla jakiego została sporządzona wynikający z cytowanych wyżej przepisów § 204 ust. 5 i § 205 ust. 1 rozporządzenia bo jest wystarczająca do oceny stanu technicznego budynku skarżącej w zakresie ustalonym w tych przepisach. Wydaje się, że autor skargi kasacyjnej zapomina, iż przedmiotowa ekspertyza nie powinna dotyczyć szczegółowego stanu całego budynku a jedynie jego stanu w kontekście oddziaływania na niego projektowanego budynku. Takiego wpływu w ekspertyzie nie stwierdza się.
Zatem przeciwne twierdzenia skarżącej o negatywnym wpływie planowanego budynku na jej istniejący już budynek i kwestionujące rzetelność ekspertyzy, jako niepoparte kontrdowodami, słusznie organy uznały z gołosłowne a Sąd Wojewódzki to stanowisko zaaprobował. Zatem nie było obowiązkiem organów administracji dopuszczenie dowodu z opinii biegłego i przeprowadzenie oględzin na okoliczności już wyjaśnione a których skarżąca nie podważyła. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy administracji przeprowadziły w wystarczającym zakresie postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zebranego materiału dowodowego.
Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut niezgodności projektowanego budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie liczby kondygnacji. Z zapisów tego planu tj. § 68 pkt 1 wynika, że maksymalna wysokość zabudowy to 12 m a maksymalna liczba kondygnacji 2,5. Sąd pierwszej instancji przyjął błędnie, że plan dopuszcza 3 kondygnacje, nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. bowiem z opisu budynku zawartego w projekcie i znajdujących się w nim rysunków wynika, że budynek będzie miał 2,5 kondygnacji. Wysokość projektowanego budynku który posiadać będzie dwie kondygnacje podziemne i jedną podziemną wynosi 9,62 m. Stosownie do treści § 3 ust. 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu.
Z ustaleń Wojewody opartych na projekcie budowlanym wynika, że najniżej położona kondygnacja budynku jest zagłębiona ponad połowę poniżej poziomu gruntu. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że ta kondygnacja jest kondygnacją nadziemną a projekt budynku jest sprzeczny z § 68 planu zagospodarowania przestrzennego. Zapis planu co prawda nie określa o jakie kondygnacje chodzi, jednak ustalenie dopuszczalnych 2,5 kondygnacji i dopuszczalnej wysokości budynku 12 m. wskazuje na to, że "dodatkowe pół kondygnacji" może dotyczyć tylko kondygnacji nadziemnych w tym części naziemnej kondygnacji, która z definicji jest kondygnacją podziemną a nie sumy kondygnacji naziemnych i podziemnych.
Nie jest również trafny zarzut niezachowania przewidzianej w planie zagospodarowania przestrzennego minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określonej na 70 %. Otóż jak wynika z projektu, czego nie podważała skarżąca, powierzchnia zabudowy wynosi 60,76 m² tj. 19,7 % powierzchni działki której powierzchnia wynosi 309 m². Dodatkowo powierzchnia schodów, zjazdu do garażu, śmietnika i tarasu wynosi 28 m² tj. 9,1 %. Zatem powierzchnia biologicznie czynna wynosi 220,24 m² tj. 71,3 %. Część tej powierzchni planuje się pokryć ekopłytą typu "Ecoraster". Prawdą jest, że producent elementów "Ecoraster" podaje, że stopień pokrycia powierzchni roślinnością przy pokryciu gruntu tymi elementami wynosi "blisko 100%". Jednak jak to trafnie wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, zgodnie z § 4 pkt h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ilekroć w uchwale jest mowa o minimalnym procentowym wskaźniku terenów biologicznie czynnych – należy przez to rozumieć najmniejszą nieprzekraczalną wartość procentową nieutwardzonych powierzchni działki, pokrytych roślinnością na gruncie rodzimym w stosunku do całkowitej powierzchni działki przy czym dla nawierzchni typu ekopłyta należy przyjąć faktyczny procent powierzchni utwardzonych.
Z doświadczenia życiowego wiadomym jest, że przy powierzchni typu ekopłyta cała utwardzona powierzchnia jest pokryta roślinnością, bowiem elementy tej płyty tylko w znikomym stopniu pokrywają powierzchnię na której są położone a z czasem zostają pokryte roślinnością. Ponadto jak już wskazano wyżej powierzchnia biologicznie czynna bez uwzględnienia ekopłyty przekracza wymagane 70% o 1,3 %. W tych okolicznościach zasadnym jest przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki spełnia wymóg planu co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej działki wynikający z jego § 68 pkt 1.
Powyższe względy wskazują też na bezzasadność zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ponieważ organy administracji wszechstronnie i wyczerpująco zbadały i wyjaśniły sprawę oraz dokonały prawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.
W konkluzji należało uznać, że wobec wyżej przedstawionej bezzasadności podniesionych przez skarżąca zarzutów Sąd Wojewódzki prawidłowo oddalił skargę nie naruszając przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.