Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 127/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W.R. i M.R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.S. prowadzącej [...] w B. pozwolenia na budowę myjni samochodowej, zjazdu i chodnika przewidzianych do realizacji na działkach nr [...],[...],[...] i [...] k.m. [...] położonych w D. przy ul. [...]. W podstawie prawnej tej decyzji Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej wskazał przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu zaś stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy oraz spełnia warunki przewidziane w art. 32 - art. 36 ustawy Prawo budowlane.
Odwołanie od tej decyzji wniósł M.R. - współwłaściciel działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Decyzją z dnia [...] września 2011r. Wojewoda Śląski utrzymał mocy w mocy opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej. Od decyzji tej M.R. wywiódł skargę, w której zarzucił naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. oraz § 4 ust. 5, § 6 ust. 2 pkt 3d i ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również § 18 ust. 1, § 19 ust. 2, § 271 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Następnie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2011 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 961/11. W wyroku tym podzielono w zasadzie tylko jeden z formułowanych w skardze zarzutów. Z motywów tego orzeczenia wynika, iż za trafne Sąd uznał stanowisko Wojewody Śląskiego, że projekt lokalizacji objętej postępowaniem myjni samochodowej nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Dąbrowy Górniczej dla terenów położonych w rejonie ulic: Tysiąclecia, Al. J. Piłsudskiego, L. Kruczkowskiego, Al. Zagłębia Dąbrowskiego, Komuny Paryskiej, torów kolejowych PKP relacji Katowice – Warszawa zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 11 marca 2004 r. nr XXIII/431/2004 (Dz. Urz. Woj. Śląsk. z 2004 r. Nr 33, poz. 1069). W szczególności projekt ten nie narusza unormowania zamieszczonego w § 4 ust. 5 planu, zgodnie z którym inwestycja nie może powodować uciążliwości poza granicami działki.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że emisja hałasu i spalin związana z użytkowaniem projektowanej inwestycji nie wypełnia dyspozycji tego przepisu planu. Za zasadne Sąd uznał stwierdzenie, że lokalizacja myjni samochodowej w sąsiedztwie salonu sprzedaży samochodów i komisu samochodowego komponuje się z istniejącym zespołem zabudowy. Dalej Sąd wskazał, że z przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania działki (s.
4) wynika też, że nie narusza on unormowań zawartych w § 6 ust. 3 miejscowego planu wprowadzających 50% maksymalny wskaźnik zabudowy oraz 80 % maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowanej i utwardzonej. Sąd zgodził się natomiast ze stanowiskiem skarżącego, że zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza projekt budowlany naruszał przepisy § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania wydzielonych miejsc postojowych względem granicy działki budowlanej. Sąd zauważył, że wprawdzie na etapie postępowania przed organem odwoławczym w dniu 23 marca 2011 r. wprowadzone zostały przez projektanta zmiany w projekcie zagospodarowania działki powodujące dostosowanie tej części projektu do wspomnianego unormowania, jednak okoliczność ta pozostała bez wpływu na wynik sprawy, w sytuacji gdy Wojewoda, mimo że zaakceptował tę, a także jeszcze inne zmiany wprowadzone do projektu budowlanego przez projektanta w dniu 19 stycznia 2011 r. (uzupełnienie dotyczące charakterystyki ściany oddzielenia przeciwpożarowego) i dniu 20 maja 2011 r. (zmiana usytuowania miejsca gromadzenia odpadów stałych), nie wydał decyzji reformatoryjnej opartej na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznaczało zaś pozostawienie w obrocie prawnym projektu budowlanego nieuwzględniającego wprowadzonych do niego zmian i poprawek.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy Sąd polecił w pierwszym rzędzie ustalić czy w oparciu o udzielone pozwolenie zostały rozpoczęte już roboty budowlane. Gdyby bowiem doszło do rozpoczęcia takich robót organ winien umorzyć postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zawiadomić o tym fakcie właściwy organ nadzoru budowlanego celem uruchomienia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. W przypadku gdyby zaś inwestor nie rozpoczął jeszcze prac przygotowawczych, o jakich mowa w art. 41 ust. 2 ustawy Prawo budowlane Wojewoda winien rozważyć czy charakter i zakres zmian wprowadzonych do projektu budowlanego pozwala na zastosowanie w sprawie art. "138 § 2 pkt 2" K.p.a.
Po ponownym rozpoznaniu odwołania Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J.S. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, zjazdu, chodnika w D. przy ul. [...] na działkach nr: [...],[...],[...] i [...] k.m. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu powtarzając w tym zakresie stanowisko zajęte we wcześniejszej swojej decyzji z dnia [...] września 2011 r. Jak ustalił Wojewoda działka nr [...] na której ma powstać planowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie jako tereny usługowe – zespół usług komercyjnych (12UH). Dopuszcza się tutaj lokowanie nowych budynków w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od działki sąsiedniej, z zachowaniem wymogów przewidzianych przez przepisy prawa.
Budynek myjni zaprojektowano w odległości 1,7 m od granicy działki sąsiedniej. Budynek ten nie narusza § 4 ust. 5 jak i § 6 ust. 2 pkt 3d zawartych w rozdziale 2 miejscowego planu, albowiem inwestycja nie przyczyni się do pogorszenia otoczenia ani zagrożenia stanu środowiska oraz nie jest oderwana od całości zespołu, gdyż nawiązuje w swej stylistyce do istniejącego na działce sąsiedniej salonu samochodowego. Zdaniem Wojewody w sprawie nie została przekroczona dopuszczona planem powierzchnia zabudowy (wg planu nie może przekroczyć 50% - przewidziano w projekcie 31,6%) oraz łączna powierzchnia zabudowana i powierzchnia utwardzana (wg planu nie może przekroczyć 80% - projekt przewiduje 80%).
Dalej Wojewoda uznał, że planowana inwestycja nie narusza także § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zaprojektowano dwa stanowiska parkingowe w odległości ponad 3 m od działek budowlanych, zaś przewidziane dodatkowe miejsca postojowe dla klientów oczekujących zostały wykreślone – projekt został w tym zakresie zmieniony przez uprawnioną osobę. Wskazał również, że subiektywne przekonanie odwołującego się o zbyt małej liczbie miejsc parkingowych nie jest wystarczające do uchylenia decyzji.
Odnosząc się zaś do kwestii miejsca na pojemniki na odpady organ wskazał, że projekt w tym zakresie został zmieniony – lokalizację pojemnika na odpady przeniesiono na działkę nr [...], a inwestor uzyskał stosowane pozwolenia na lokalizację punktu selektywnej zbiórki odpadów w pasie drogowym obiektu budowlanego (działka nr [...]). Zatem lokalizacja pojemnika na czasowe gromadzenie odpadów spełnia warunki określone w § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Nadto organ podniósł, że usytuowanie budynku myjni pozostaje w zgodzie z § 272 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wskazał także, że dokonano zmiany projektu w ten sposób, iż ściana od strony północno-wschodniej została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego w klasie REI 60.
W ocenie Wojewody podniesione w odwołaniu zarzuty są niezasadne, zaś organ nie dostrzegł uchybień natury proceduralnej podnoszonych przez stronę.
Nadto Wojewoda ustalił, że inwestycja nie została rozpoczęta. Stwierdził też, że ze względu na wprowadzone na etapie postępowania odwoławczego zmiany w zatwierdzonym przez organ pierwszej instancji projekcie budowlanym konieczne było zatwierdzenie tego projektu z uwzględnieniem tych poprawek. Zdaniem organu zakres tych zmian (wykreślenie dwóch miejsc parkingowych, zmiana miejsca usytuowania pojemnika na odpady stałe wraz z objęciem tej zmiany procedurą zgłoszeniową, uzupełnienie dotyczące charakterystyki ściany oddzielenia pożarowego w części opisowej do projektu architektoniczno-budowlanego oraz na rys. nr 2 – rzut parteru, rys. nr 4 – przekrój A-A), pozwala na orzeczenie w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2012 r. W.R. i M.R. wnieśli o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jak w poprzedniej skardze do sądu (na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011 r.) zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. oraz § 271, § 272, § 18 ust. 1, § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nadto naruszenie § 4 ust. 5, § 6 ust. 2 pkt 3d i ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo zarzucono naruszenie § 22 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz obrazę art. 138 § 1 pkt 2 (mylnie oznaczonego jako § 2 pkt 2) K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i oceny prawnej zawartej w wydanym w tej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 961/11.
W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2013 r. uczestnicy postępowania J.S. i E.S. wnieśli o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji działał w warunkach związania regulacją zawartą w art. 153 P.p.s.a. Zdaniem Sądu od wydania poprzedniego wyroku nie doszło w sprawie ani do zmiany stanu prawnego ani do zmiany istotnych okoliczności faktycznych, dlatego za w pełni aktualną Sąd uznał ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w poprzednim wyroku. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odniósł się szczegółowo do zawartych w poprzedniej skardze i praktycznie powielonych w skardze będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie zarzutów naruszenia art. 7 i 8 K.p.a., § 4 ust. 5, § 6 ust. 2 pkt 3d i ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również naruszenia § 18 ust. 1, § 19 ust. 2, § 271 i § 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uznając te zarzuty za pozbawione podstaw prawnych.
W konsekwencji powtórzenie tych samych zarzutów w obecnej skardze (przy niezmienionym stanie prawnym i faktycznym sprawy) stanowi niedopuszczalną w świetle art. 153 P.p.s.a. polemikę z wiążącą zarówno organy jak i Sąd w niniejszym składzie oceną prawną. Czyni to zbędnymi co do tych zarzutów dalsze rozważania Sądu w niniejszym wyroku.
Zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a. należało uznać za bezzasadny, również w odniesieniu do postępowania przy ponownym rozpoznawaniu odwołania przez Wojewodę Śląskiego. Organ odwoławczy dokonał jedynie uzupełniającego ustalenia co do faktu (zgodnie z poleceniem zawartym w poprzednim wyroku), czy objęte pozwoleniem na budowę roboty budowlane zostały rozpoczęte. Ustalenie to z istoty swojej nie mogło być zatem dokonane z naruszeniem tych przepisów postępowania, w sytuacji gdy nie jest przez skarżących kwestionowane i jest im znane "niejako z urzędu" (jako współwłaścicielom sąsiedniej nieruchomości). Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją § 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to zarzut był już wcześniej sformułowany w odwołaniu. Wbrew stanowisku skarżących ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dla spornej inwestycji przewidziano miejsca postojowe na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych na gminnej działce sąsiedniej nr [...] k.m. [...], na co inwestor uzyskał stosowną zgodę zarządcy drogi, co wynika z akt sprawy i o czym skarżący zostali powiadomieni jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. W tym względzie Sąd podzielił wyczerpujące wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w skardze nie zostało zakwestionowane.
Za nietrafiony Sąd uznał także zarzut naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po pierwsze zarzut co do niewystarczającej liczby miejsc parkingowych dla spornej inwestycji był podnoszony już w poprzedniej skardze i nie został uznany za trafiony w poprzednim wyroku. W tym zatem względzie w sprawie ma zastosowanie treść art. 153 P.p.s.a. Nawet gdyby jednak przyjąć w tym względzie inne zapatrywanie (kwestia ta nie stanowiła bowiem przedmiotu szczegółowych rozważań w poprzednim wyroku), to należałoby podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wobec nieprecyzyjnej treści § 18 powyższego rozporządzenia oraz § 6 ust. 2 pkt 3b planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie objętym inwestycją, brak jest wyraźnej podstawy do przyjęcia, że wyznaczone dwa miejsca parkingowe nie spełniają wymogów wynikających z tych przepisów.
Należy wziąć bowiem pod uwagę specyfikę planowanej inwestycji. Najczęściej korzystający z myjni samochodowej nie parkuje poza myjnią przed dokonaniem usługi i opuszcza teren myjni po wykonaniu usługi. Dlatego też przy istniejących w tym względzie pewnych wątpliwościach podzielono stanowisko organu odwoławczego, iż nie dają one podstaw do stwierdzenia, że w tym zakresie zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w rozumieniu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Za niezasadne Sąd uznał także zarzut naruszenia przez Wojewodę Śląskiego art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko skarżących, że organ odwoławczy orzekając w trybie kwestionowanego przepisu wydał decyzję o takiej samej treści co organ pierwszej instancji, skoro zatwierdził on projekt budowlany i udzielił pozwolenia na objętą tym projektem budowę, w jego kształcie po wprowadzeniu w nim zmian dokonanych na etapie postępowania odwoławczego (szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Wyjaśnił także, że możliwość przeprowadzenia na etapie postępowania odwoławczego dodatkowego postępowania dowodowego wynika wprost z treści art. 136 K.p.a. Fakt przeprowadzenia takiego postępowania przemawia za wydaniem orzeczenia reformacyjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Tym bardziej wydanie orzeczenia w tym trybie jest uzasadnione, gdy organ odwoławczy nie znajdzie potrzeby przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 136 K.p.a. Wprowadzenie tych zmian (szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji), o których strony zostały powiadomione, należy traktować jako uzupełnienie dowodów na podstawie art. 136 K.p.a. Nadto Sąd stwierdził, że w związku z uzupełnieniem postępowania dowodowego w tym trybie nie zachodziła sytuacja o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli W.R. i M.R. kwestionując to orzeczenie w całości.
Wyrokowi temu zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania (na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ następujących przepisów:
1/ "art. 138 § 2 pkt 2" K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że naruszenia popełnione przez organ pierwszej instancji nie są na tyle istotne, aby było konieczne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania bądź przekazanie tej sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, 2/ art. 7 K.p.a. poprzez niezastosowanie zasad ogólnych zawartych w tym przepisie polegających na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie, 3/ art. 8 K.p.a. poprzez niezastosowanie zasad ogólnych zawartych w tym przepisie, które wymagają od organów działania zmierzającego do pogłębiania zaufania obywateli do działania organów,
- - miało to wpływ na treść decyzji organu administracyjnego, a następnie miało to wpływ na treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;
- II. naruszenie prawa materialnego (na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy:
1/ § 271, § 272, § 18 ust. 1, § 19 ust. 2 i § 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak zastosowania tych przepisów, czego skutkiem było niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy przepisów art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 i 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, 2/ niezastosowania § 4 ust. 5 (rozdz.
- 2) uchwały nr XXIII/431/2004 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 11 marca 2004 r., 3/ błędnym zastosowaniu § 6 ust. 2 pkt 3d (rozdz.
- 2) ww. uchwały z dnia 11 marca 2004 r., 4/ błędnym zastosowaniu § 6 ust. 3 (rozdz.
- 2) ww. uchwały z dnia 11 marca 2004 r.
Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zakwestionowanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący zawarli argumenty na poparcie zacytowanych wyżej podstaw kasacyjnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor J.S. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżących na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się nieważności postępowania, w związku z tym przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że kontrolowana w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji decyzja zapadła na skutek uchylenia decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 961/11. Od wyroku tego nie została wywiedziona skarga kasacyjna. Zaś w sytuacji gdy w sprawie orzekał już sąd, to kolejny wyrok w sprawie winien być wydany z uwzględnieniem dyspozycji przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W judykaturze przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu, stanowią postanowienia o charakterze wiążącym.
Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07). Przy czym zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niezaskarżonym wyroku sądu pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiążą nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., I sygn. akt FSK 857/06, publikowany OSP 2008, Nr 11, poz. 119).
Zatem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., modyfikują zakres postępowania organu administracji, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia oraz w sposób wiążący wpływają na kontrolę legalności kolejnej decyzji, przeprowadzaną przez sąd administracyjny.
Odnosząc się zaś do podniesionych podstaw kasacyjnych stwierdzić należy, że nie zasługują one uwzględnienie. Zarówno zarzut naruszenia § 271, § 272, § 18 ust. 1, § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezastosowanie tych przepisów, czego skutkiem było zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane – art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 42 ust. 2 i 3, jak i zarzuty naruszenia § 4 ust. 5, § 6 ust. 2 pkt 3d i § 6 ust. 3 zawartych w rozdziale 2 uchwały z dnia 11 marca 2004 r. nr XXIII/431/2004 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Dąbrowy Górniczej dla terenów położonych w rejonie ulic: Tysiąclecia, Al. J. Piłsudskiego, L. Kruczkowskiego, Al. Zagłębia Dąbrowskiego, Komuny Paryskiej, torów kolejowych PKP relacji Katowice – Warszawa, były już rozważane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. i uznane za niezasadne, co trafnie spostrzegł Sąd pierwszej instancji.
W konsekwencji powtórzenie tych samych zarzutów w skardze, a następnie w skardze kasacyjnej stanowi niedopuszczalną, w świetle art. 153 P.p.s.a., polemikę z oceną prawną zawartą we ww. prawomocnym wyroku. Przy czym podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności, które pozwalałyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnymi od tej oceny odstąpić.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma również Sąd pierwszej instancji, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojewoda nie naruszył przepisu art. 7 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie jak i art. 8 K.p.a. poprzez niezastosowanie zasad ogólnych zawartych w tym przepisie. Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy dokonał uzupełniającego, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 961/11, ustalenia co do tego, czy w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę roboty budowlane zostały już rozpoczęte, a następnie w oparciu o cały materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy wydał decyzję reformatoryjną. W tej sytuacji brak jest podstaw by uznać, że Wojewoda naruszył art. 7 i 8 K.p.a., czego nie zauważył Sąd pierwszej instancji, zwłaszcza że autor skargi kasacyjnej nie wskazał ani w zarzucie ani w jego uzasadnieniu w jaki to sposób planowana inwestycja, jego zdaniem, będzie oddziaływała na nieruchomość skarżących, a oddziaływania tego organ nie ustalił. Nie są bowiem wystarczające na tym etapie postępowania jedynie ogólnikowe twierdzenia o nieustaleniu "rzeczywistego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie".
W sprawie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie doszło także do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (omyłkowo wskazany w podstawie kasacyjnej jako art. 138 § 2 pkt 2 K.p.a.), do czego również wyczerpująco odniósł się Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez
Sąd pierwszej instancji, iż prawidłowo w sprawie Wojewoda Śląski zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Trafnie bowiem w wyniku wykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zamieszczonych w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. i poczynieniu stosownych ustaleń Wojewoda Śląski uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i orzekł co do istoty. Nadto dodać należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zawartym w uzasadnieniu (str.
4) decyzja organu odwoławczego nie jest decyzją o takiej samej treści jak uchylona decyzja organu pierwszej instancji. Integralną częścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę konkretnego zamierzenia jest projekt budowlany tego przedsięwzięcia. Zaś w związku z tym, że Wojewoda Śląski zatwierdził projekt budowlany budowy myjni samochodowej, zjazdu i chodnika zmieniony na etapie postępowania odwoławczego – dokonane przez projektanta zmiany zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a następnie udzielił pozwolenia na budowę tej inwestycji, to nie można twierdzić, że uchylone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i reformatoryjne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takie same w treści.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia § 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej – na terenie objętym decyzją o pozwoleniu na budowę projekt przewiduje usytuowanie pojemników do czasowego gromadzenia odpadów stałych – działka nr [...] (patrz: projekt architektoniczny teczka 02 – str. 3).
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji, wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., prawidłowo oddalił wniesioną skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Tym samym przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku rozważania Sądu pierwszej instancji w pełni należało podzielić.
W tej sytuacji, wobec niezasadności podniesionych zarzutów, wywiedziona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. Dlatego orzeczono jak w sentencji.