Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 864/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła skarżąca.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyszczególnionych w tym piśmie dokumentów, jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i niespowodujących nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w sprawie niewątpliwie zachodzą przesłanki wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonalności zakwestionowanych postanowień, bowiem organ nie zgromadził materiału dowodowego zgodnie z art. 77 i 8 k.p.a. Obowiązek nałożony postanowieniem nie może się ostać z powodu braku jakiejkolwiek przebudowy lokalu czy przemieszczenia wlotu do przewodu wentylacyjnego ze ściany na sufit w pomieszczeniu kuchni. Skarżąca nie dopuściła się samowoli budowlanej. Podniosła także, że wykonanie zaskarżonego postanowienia jest fizycznie niemożliwe w uwagi na fakt, że to nie skarżąca, ale właściciel budynku, który jest także właścicielem lokalu, dokonał zmian w projekcie pierwotnym przekształcając pomieszczenia gospodarcze w lokale mieszkalne, co skutkowało zmianami w lokalu użytkowanym przez skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do normy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy".
Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Wnioskodawca zatem jest obowiązany do uzasadnienia swojego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami czy stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (zobacz: postanowienie NSA z 26.06.2008 r. I FSK 986/08, Legalis).
W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takich okoliczności skarżąca nie przedstawiła.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nakładające na skarżącą obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w lokalu nr [...] wraz z jego inwentaryzacją i uwzględnieniem wentylacji lokalu, w terminie dwóch miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne.
Obszerna argumentacja skarżącej przytoczona na poparcie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, w stosunku do wydanego w sprawie postanowienia koncentruje się wokół wad postępowania administracyjnego. Skarżąca dowodzi bowiem, że to nie ona winna być adresatem nałożonego obowiązku oraz iż organy nie zebrały, a następnie nie rozpatrzyły w sposób prawidłowy materiału dowodowego, w wyniku czego nie dokonały wyjaśnienia i ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. Wskazała także, że nie dopuściła się samowoli budowlanej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (porównaj: postanowienie NSA z 23.05.2017 r. II OZ 517/17; zobacz także postanowienie NSA z 8.01.2016 r. II OZ 1353/15). Zatem argumentacja skarżącej koncentrująca się na wykazywaniu braku podstaw do nałożenia na nią obowiązku przedłożenia oceny technicznej, nie może być w tym postępowaniu incydentalnym brana pod uwagę.
Z tego względu Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia mogło dojść do ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 § 2 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.