Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2798/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 53/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę M.P. i R.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w/w decyzją Wojewody [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w Warszawie (inwestor) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] S.A. nr [...]" z wewnętrzną linią zasilającą, w skład której wchodzą: - stalowa wieża kratowa o łącznej wysokości 50 m n.p.t wraz z żelbetową płytą fundamentową, - zespół 3 anten sektorowych pracujących w systemie 900 MHz - 3 anteny K 80010669 zawieszonych na wieży za pomocą ramek systemowych, - antena radioliniowa zawieszona na wieży za pomocą ramek antenowych, - urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży (wewnątrz) na konstrukcjach wsporczych, - drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami, - ogrodzenie zabezpieczające, - droga wewnętrzna, - instalacja zasilająca urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną (WLZ) wewnętrzna linia zasilająca", na działce ewid. nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], w obrębie ewidencyjnym [...] 0001, w jednostce ewid. [...] 2 [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Orzekając w ten sposób Wojewoda [...] wskazał, że rozpoznając wniosek inwestora Starosta [...] stwierdził, iż odpowiada on wymogom formalnoprawnym. Po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego dla tej inwestycji z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., uPb), postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie, w określonym terminie, z pouczeniem, że w przypadku jego uchybienia zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Za pismem z dnia 8 września 2016 r. pełnomocnik inwestora ustosunkował się do obowiązków określonych postanowieniu. Po dokonaniu ponownej analizy zgodności zamierzenia budowlanego w świetle art. 35 ust. 1 uPb Starosta [...] wydał powyższą decyzję, w której głównym powodem odmowy była niezgodność zamierzenia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP) Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr XIII/81/04 z dnia 6 lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 64, poz. 811 z późn. zm.).

Od powyżej decyzji odwołanie złożyła [...] S.A., wnosząc o jej uchylenie i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Wojewoda [...] wskazał, że według ustaleń § 8 ust. 6 MPZP Gminy [...] objęta inwestycją działka nr [...] usytuowana jest w terenach oznaczonym symbolem UM – koncentracja usług publicznych oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie ustalenia szczegółowe dla strefy mieszkaniowo-usługowej M - U określa § 14, tabela 2, L.p.

1. 3. MPZP.

Lokalizacja tego rodzaju inwestycji nie jest sprzeczna z MPZP, gdy w planie teren jest przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną, usługową lub produkcyjną. Wystarczające jest, aby w przypadku kilku wprowadzonych przez plan przeznaczeń jedno z nich było wymienione w art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm., Uwrust) jako przesłanka braku sprzeczności inwestycji z MPZP. W niniejszej sprawie o braku takiej sprzeczności decyduje przeznaczenie terenu inwestycji pod usługi, w tym komercyjne o nieznacznej uciążliwości, zgodnie z przeznaczeniem uzupełniającym planu.

Przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z podanymi wartościami technicznymi, co do równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (rozp. z 2010).

Zawnioskowane zamierzenie jest zgodne z obowiązującym MPZP, a jego realizacja nie uniemożliwi zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej, usługowej na terenie w nim określonym. Powyższe stwierdzono po dokonaniu analizy dokumentów dołączonych do wniosku pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko — budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" oraz "Analiza środowiskowa - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej".

Zdaniem organ odwoławczego wyznaczenie w obowiązującym planie miejscowym niewielkich terenów pod usługi łączności, a pod urządzenia telefonii komórkowej jednego obszaru, nie powoduje tego, że nie może być uruchomiony mechanizm przewidziany w art. 46 ust. 2 Uwrust, tj. lokalizacji tego rodzaju inwestycji na innym terenie, niż ściśle określony w miejscowym planie.

W analizowanej sprawie zachodziły zatem w ocenie Wojewody okoliczności wymienione w art. 138 § 2 K.p.a. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co uczyniono w uzasadnieniu podjętej decyzji.

Z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nie zgodzili się M.P. i R.P., wnieśli w terminie skargę do WSA w Krakowie, w której domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) oraz o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący zarzucali naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, mimo, że decyzja Starosty była prawidłowa, a rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części;
2. - art. 6 K.p.a. poprzez nie stosowanie jasnych i czytelnych przepisów MPZP, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji, co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy.

Ponadto skarżący zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 i 2 Uwrust w zw. z uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 6 lutego 2004 roku nr Xlll/81/04 w sprawie uchwalenia MPZP Gminy [...] poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, mimo że ustalenia tego planu nie naruszają przepisu art. 46 ust. 1 cyt. ustawy, ponieważ nie ustanawiają zakazów lub/i nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak również nie ma podstaw do zastosowania art. 46 ust. 2 tej ustawy albowiem lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest umieszczona w planie miejscowym, a ponadto zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu i narusza ustanowione w planie zakazy i ograniczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie oddalił skargę.

W motywach wyroku stwierdzono, że o ile co do zasady wnioskowanie Wojewody [...] o zgodności spornej inwestycji z MPZP było prawidłowe, o tyle jednak uznanie stacji bazowej za zabudowę usługową, a nie infrastrukturę techniczną, nie znajduje oparcia w przepisach uPb oraz ustawach odrębnych. Niemniej jednak pomimo częściowo tylko błędnego uzasadnienia – zdaniem tegoż sądu – decyzja organu odwoławczego, u której podstaw legło stwierdzenie o zgodności inwestycji z MPZP, winna zostać uznana za prawidłową.

W ocenie sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie Wojewoda [...] nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego, albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności miał istotny wpływ na możliwość wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy musiałby zastąpić Starostę [...] w ustaleniu znaczącej części stanu faktycznego. Organ I instancji poprzestał bowiem na błędnym stwierdzeniu, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z MPZP i zaniechał w konsekwencji zbadania pozostałych przesłanek, od których ustawodawca uzależnił wydanie pozwolenia na budowę.

Skargą kasacyjną M.P. i R.P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli w całości ww. wyrok i zarzucili mu:

1. 1) w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 Ppsa – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 i 2 Uwrust w związku z uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 6 lutego 2004 r. nr XIII/81/04 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, mimo że ustalenia MPZP Gminy [...] nie naruszają art. 46 ust. 1 tej ustawy, ponieważ nie ustanawiają zakazów lub/i nie umożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem nie było podstaw do zastosowania art. 46 ust. 2 tej ustawy, albowiem lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest umieszczona w planie miejscowym, a ponadto zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu i narusza ustanowione tam zakazy i ograniczenia;
2. 2) w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Ppsa:
3. a) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie jasnych i czytelnych przepisów MPZP, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji.
4. b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa poprzez nieuchylenie decyzji Wojewody [...], mimo że WSA w Krakowie stwierdził, że błędne było i nie znajduje oparcia w przepisach uPb oraz ustaw odrębnych uznanie przez Wojewodę stacji bazowej za zabudowę usługową, a nie infrastrukturę techniczną.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Ponadto, wnoszą o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zdaniem skarżących ustalenia planu nie wprowadzały zakazu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na całym obszarze objętym planem, w szczególności na terenie miejscowości [...], a nadto nie dotyczyły wszystkich rodzajów inwestycji z zakresu łączności publicznej, lecz jedynie stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie można zatem twierdzić, że plan obowiązujący dla przedmiotowego terenu umożliwia lokalizację tych inwestycji. Eksponują, że przy okazji zmiany planu (w skardze kasacyjnej powołano oczywiście błędnie datę podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany planu) we wsi [...] wyznaczono teren [...], gdzie jako użytkowanie podstawowe wskazuje się teren stacji bazowej telefonii komórkowej w zakresie trenu obejmującego działkę nr [...]. Zarzucają ponadto, iż sąd wojewódzki dokonywał ustaleń stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, co do niego nie należy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

Stosownie do art. 182 § 2 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu Sąd rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 182 § 4 Ppsa).

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu.

Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut związany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie "jasnych i czytelnych" przepisów MPZP niewymagających jakiejkolwiek interpretacji.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to sąd ten nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez sąd pierwszej instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, gdyż sąd pierwszej instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 Ppsa jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez sąd pierwszej instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.

Powiązany w skardze kasacyjnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przepis art. 6 K.p.a. stanowiący, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, statuuje zasadę legalizmu. Sąd pierwszej instancji, w trakcie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wprawdzie wprost nie stosował tego przepisu, jednakże oddalając skargę ocenił, że wnioskowanie Wojewody [...] o zgodności spornej inwestycji z MPZP było prawidłowe, o tyle jednak uznanie stacji bazowej za zabudowę usługową, a nie infrastrukturę techniczną, nie znajduje oparcia w przepisach uPb oraz ustaw odrębnych. Niemniej jednak pomimo częściowo tylko błędnego uzasadnienia decyzja organu odwoławczego, u której podstaw legło stwierdzenie o zgodności inwestycji z MPZP, winna zostać uznana za prawidłową. Końcowo wskazał, że organ I instancji, dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z wytycznymi decyzji kasatoryjnej, winien będzie przyjąć, iż inwestycja jest zgodna z MPZP i stanowi infrastrukturę techniczną z zakresu łączności, związaną z usługami publicznymi.

Tym samym – w ocenie sądu wojewódzkiego – Wojewoda [...] podjął rozstrzygnięcie zgodne z zasadą praworządności. Organ odwoławczy opierał swe rozstrzygniecie na podstawie a rt. 138 § 2 K.p.a., dającego asumpt do wydania tzw. decyzji kasacyjnej, połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zatem posiadał kompetencję w sprawie i powołał się na stosowny przepis prawa – przepis K.p.a. – uprawniający do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym o oznaczonej treści. Zarzucanie przeto sądowi wojewódzkiemu wadliwość wydanego wyroku poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 6 K.p.a. jest oczywiście nietrafne. Odrębną kwestią jest prawidłowość wykładni przepisów prawa materialnego – przepisów MPZP Gminy [...], nawet zarzucając organowi odwoławczemu nietrafną ich wykładnię, nie można tego naruszenia zwalczać zarzutem uchybienia przepisowi art. 6 K.p.a.

B. Nie mógł zostać uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa. Po pierwsze dlatego, że jest on niedookreślony, skoro art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa dzieli się jeszcze na litery. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne powołanie podstaw kasacyjnych, których sąd kasacyjny, orzekający w myśl art. 183 § 1 Ppsa w granicach skargi kasacyjnej, nie może domniemywać lub rekonstruować, toteż nieprecyzyjnie powołana podstawa kasacyjna – jak w omawianym przypadku – nie pozwala zbadać zbudowanego z powołaniem się na nią zarzutu. Po drugie dlatego, że zarzut ten, jako odnoszący się do przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, byłby uprawniony wtedy, gdyby sąd nie zastosował go, pomimo stwierdzenia przesłanek jego zastosowania, albo zastosował go pomimo braku przesłanek jego zastosowania. Dla oceny prawidłowości zastosowania tego przepisu konieczne jest zatem powiązanie go z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów procedury administracyjnej, którym uchybił sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej takiego powiązania nie wykazano.

C. Nie mógł także zostać uznany za uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 46 ust. 1 i 2 Uwrust w związku z uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 6 lutego 2004 r. nr XIII/81/04 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 Uwrust miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać oznaczonych zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasadnie sąd wojewódzki zwrócił uwagę na konieczność respektowania takiego kierunku wykładni przepisów MPZP, który wynika z treści art. 46 ust. 1 Uwrust. Ponadto w myśl art. 46 ust. 2 Uwrust, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Zauważyć należy, że przedmiotowy plan został zmieniony uchwałą Nr XXXI/194/06 Rady Gminy [...] z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] we wsi [...], w zakresie terenu obejmującego część działki nr [...] we wsi [...]. Wyznaczono w nim teren: [...], gdzie użytkowanie podstawowe, obowiązujące to: teren stacji bazowej telefonii cyfrowej - pow. ok. 0.016 ha, teren drogi wewnętrznej - KDW - ciąg jezdny bez chodników - szerokość w liniach rozgraniczających 4.0 m, przy dopuszczeniu lokalizacji przedsięwzięć inwestycji celu publicznego mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem Sądu wyznaczenie w obowiązującym planie miejscowym niewielkich terenów pod usługi łączności, a pod urządzenia telefonii komórkowej jednego obszaru, nie powoduje tego, że nie może być uruchomiony mechanizm przewidziany w art. 46 ust. 2 Uwrust, tj. lokalizacji tego rodzaju inwestycji na innym terenie, niż ściśle określony w miejscowym planie.

W przedmiotowym stanie faktycznym istotnym jest, że w MPZP w zakresie przeznaczenia podstawowego wymieniono usługi publiczne oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 8 ust. 6 pkt 1), przewidując jednak preferencje dla usług publicznych (§ 8 ust. 6 pkt 3 lit. c). Ważne jest również, że jako użytkowanie dopuszczalne wymienia się urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcją podstawową (§ 8 ust. 6 pkt 2e planu). Stosownie do § 8 ust. 6 pkt 7 MPZP, na terenach UM wyklucza się lokalizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a lokalizacje inwestycji dla których raport może być wymagany dopuszcza się w przypadku, gdy oddziaływanie na środowisko zawiera się w granicach własności inwestora.

Analizowany MPZP nie przewiduje wprost i nie nazywa lokalizacji takich inwestycji, jak przedmiotowa, chociaż mieści się ona w zakresie pojęcia infrastruktury technicznej. Również przeznaczenie terenu w planie także pod zabudowę jednorodzinna nie stanowi co do zasady przeszkody w jej lokalizacji. Co więcej, w MPZP w terenie UM przewidziano i preferuje się lokalizację usług publicznych, a takowymi są z zakresu łączności publicznej, to dopuszczalne są również urządzenia infrastruktury technicznej, w tym wieże telefonii komórkowej i stacje bazowe z uwzględnieniem omawianych wcześniej ograniczeń, istnienia których nie wykazano.

Przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z podanymi wartościami technicznymi, co do równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie kwalifikuje się także do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 rozp. z 2010.

Skoro w MPZP nie można ustanawiać zakazów w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów i przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń MPZP, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda [...] oraz sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie o braku takiej sprzeczności decyduje przeznaczenie terenu inwestycji pod usługi, w tym komercyjne o nieznacznej uciążliwości, zgodnie z przeznaczeniem uzupełniającym planu.

Z tych wszystkich przyczyn należało zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że przedmiotowa inwestycja nie jest zatem sprzeczna z MPZP i mieści się w zamierzeniach dopuszczonych do realizacji w terenach oznaczonych jako UM.

D. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.