Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 425/15, oddalił skargę J. G.-C. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podnosząc, że jego dalsze kontynuowanie wyrządzi jej znaczną szkodę majątkową (w przypadku uiszczenia lub ściągnięcia grzywny w celu przymuszenia) lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki (w przypadku zastosowania się do obowiązku rozbiórki), co uzasadnia wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77).
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem w ramach przewidzianej wyżej tymczasowej ochrony sądowej dopuszcza się możliwość wstrzymania wykonania aktów i czynności, będących przedmiotem skargi oraz aktów wydanych w granicach tej samej sprawy.
W niniejszej sprawie skarżąca w skardze kasacyjnej zawarła wniosek, w którym domagała się "wstrzymania postępowania egzekucyjnego". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie skarżącej wykracza poza zakres kompetencji przyznanych sądom administracyjnym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny, jak również Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a jedynie ewentualnie aktów wydanych w jego toku i następnie zaskarżonych do sądu. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują bowiem jedynie możliwość wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie dają natomiast podstaw do wstrzymania czy też zawieszenia samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.
Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."), a organem uprawnionym do zawieszenia takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Możliwość wstrzymania postępowania egzekucyjnego została przewidziana również w art. 35–35a u.p.e.a. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje także możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego - art. 56 u.p.e.a. (por. postanowienie z 28 maja 2013 r., II FSK 1256/13).
Dodać również należy, że w orzecznictwie i literaturze ukształtowane zostało stanowisko, że w sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 384-385 oraz powołane tam orzecznictwo). Przyjąć jednak należy, że w sytuacji zawarcia wniosku w skardze kasacyjnej, której sporządzenie obwarowane jest tzw. przymusem adwokacko-radcowskim, wymogi stawiane profesjonalnym pełnomocnikom wykluczają możliwość uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów wniosek skarżącej "o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego" należało oddalić.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.