Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 672/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. K. na zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Komendant Stołeczny Policji cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. A. K. skierował do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji Komendanta Stołecznego Policji, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 475/11, stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd stwierdził, że ww. decyzja cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, została podpisana przez K. B. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnym Komendy Stołecznej Policji. Z analizy upoważnienia do podpisania decyzji w I instancji Sąd wywiódł, że K. B. nie posiadał stosownego upoważnienia Komendanta Stołecznego Policji do podpisywania decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną sportową. W związku z tym, że Sąd stwierdził nieważność zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2010 r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Stołeczny Policji wydał decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., którą cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej A. K..
W uzasadnieniu wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza, że A. K. nie wykazał stosownymi dokumentami czynnego uprawiania strzelectwa sportowego w ramach klubu lub innego stowarzyszenia strzeleckiego, jak również nie udokumentował udziału w zawodach i treningach strzeleckich, a jest to wymagane w przypadku osób chcących zachować pozwolenie na broń do celów sportowych ze względu na zasadę reglamentowania dostępu do broni palnej każdego rodzaju w myśl przepisów tej ustawy.
Z uwagi na czas toczenia się postępowania administracyjnego, pismem z dnia 18 października 2011 r. wystąpiono do A. K. z zapytaniem, czy uzyskał niezbędne uprawnienia do uprawiania strzelectwa sportowego. W odpowiedzi na pismo skarżący wniósł o umorzenie postępowania z powodu braku materialnoprawnej podstawy do dalszego jego prowadzenia. W jego ocenie, organ stwierdził brak przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego i wydał przedstawioną decyzję merytoryczną.
Odwołanie od ww. decyzji złożył A. K..
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2011 r., cofającą pozwolenie na broń palną.
W uzasadnieniu wskazał, że z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Nie ulega wątpliwości, że A. K. uzyskał pozwolenie na broń w celu uprawiania strzelectwa sportowego, organy administracji skupiły się zatem na ustaleniu, czy nie ustały okoliczności, dla których pozwolenie to wydano. W efekcie działań, w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że strona nie należy do żadnego klubu strzeleckiego, nie uprawia strzelectwa zawodowo ani rekreacyjnie, a tylko kilka razy w roku bywa na strzelnicy w R. by zachować zdolności strzeleckie, nie posiada, ani nigdy nie posiadała, patentu strzeleckiego, ani licencji PZSS. A. K. nie przedstawił nigdy organom dokumentów potwierdzających, że posiada kwalifikacje, potrzebne do uprawiania strzelectwa.
W obecnym stanie prawnym strzelectwo mogą uprawiać jedynie osoby posiadające stosowne kwalifikacje, więc nie można A. K. zachować pozwolenia na broń palną sportową. Racją interesu społecznego jest, aby pozwoleń nie było więcej, niż to wynika z potrzeb uzasadnionych celem, dla którego broń ma być używana. Dostęp do broni podlega administracyjnej reglamentacji, prawo do jej posiadania ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozostawienie stronie pozwolenia na posiadanie broni nie byłoby zgodne z interesem społecznym, postrzeganym z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Broń podlegająca ścisłej reglamentacji administracyjnej powinna znajdować się jedynie w rękach takich osób, które wykażą rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro strona takiej potrzeby nie wykazała, jej interes nie może być przedłożony ponad interes społeczny.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. Zdaniem skarżącego organy nie potrafiły wykazać, dlaczego posłużyły się przepisem art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji jako materialną podstawą wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sprawie. Prowadzenie postępowania na podstawie fikcyjnej podstawy prawnej należy zakwalifikować jako prowadzone bezpodstawny prawnej. Ponadto zarzucił, że postępowanie nosi znamię bezprzedmiotowości.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
W piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2012 r. skarżący zarzucił, że decyzja ostateczna została wydana bez stosownego upoważnienia. Z uwagi na zmianę osoby Komendanta Głównego Policji osoba podpisująca decyzję II instancji, nie miała ku temu upoważnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 672/12, oddalając skargę, powołał się na treść art. 156 § 1 i art. 268a K.p.a. oraz wskazał, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje zdolność prawną organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.) oraz fakt, że wykonywanie administracji publicznej przypisane jest organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym. W oparciu o powyższe Sąd stwierdził, że organ, którego dotyczy skarga, może działać osobiście (tzn. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Może też ustanowić pełnomocnika (art. 34 i 35 § 2 p.p.s.a.).
Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia do wydania decyzji, wynikającego ze zmiany na stanowisku Komendanta Głównego Policji, który mógłby spowodować stwierdzenie jej nieważności, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Zmiana na stanowisku nie powoduje wygaśnięcia upoważnień do dokonywania czynności w imieniu Komendanta Głównego Policji. Kompetencje do wydania upoważnienia przysługują Komendantowi, lecz w razie zmiany personalnej na stanowisku komendanta nie wygasa upoważnienie, wydane przez osobę poprzednio sprawującej tę funkcję. Mimo zmiany personalnej na stanowisku komendanta, nadal ważne jest upoważnienie, reprezentowania Komendanta, wydane przez poprzedniego komendanta. Przyjęcie przeciwnego stanowiska paraliżowały działalność wielu organów administracji w Polsce, zwłaszcza w obliczu bardzo częstych zmian personalnych na najwyższych stanowiskach w tychże organach.
Przyjęcie poglądu wygasania upoważnienia w przypadku zmiany na stanowisku osoby pełniącej funkcję organu, doprowadziłoby do paraliżu działalności większości organów w Polsce. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 643/07, przyjmując, że umocowanie do wydawania decyzji administracyjnych nie wygasa z dniem wygaśnięcia mandatu osoby pełniącej funkcję organu administracji publicznej. Skoro nie zostało ono uchylone, zmienione lub jeżeli nie stwierdzono jego nieważności zachowuje ono swą ważność. W przeciwnym razie, prawidłowe funkcjonowanie organów decyzyjnych zostałoby zakłócone.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd wskazał, że z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ administracji publicznej, prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, na tej właśnie podstawie powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela.
Organ podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza, że A. K. nie wykazał stosownymi dokumentami czynnego uprawiania strzelectwa sportowego w ramach klubu lub innego stowarzyszenia strzeleckiego. Nie udokumentował również udziału w zawodach i treningach strzeleckich, a jest to wymagane w przypadku osób chcących zachować pozwolenie na broń do celów sportowych ze względu na zasadę reglamentowania w myśl przepisów tej ustawy dostępu do broni palnej każdego rodzaju. Co więcej, również skarżący nie kwestionował ustaleń organu, co do tego, że strzelectwa sportowego nie uprawia nawet w sposób rekreacyjny. Powyższe ustalenie uprawniło organ do zastosowania wobec skarżącego wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego. Nie uprawiając bowiem strzelectwa sportowego, skarżący nie realizuje celu, dla którego pozwolenie na broń zostało mu wydane.
Powyżej zaprezentowane stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 214/10 (LEX nr 643819), właściwy organ Policji, chcąc cofnąć pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zobowiązany jest ustalić, czy osoba, której wydano pozwolenie na broń sportową, uprawia dalej strzelectwo. Jednocześnie Sąd ten podkreślił, że aby można było mówić o uprawianiu sportu przez określoną osobę, musi ona realizować swoje zainteresowania w tej dziedzinie w sposób ciągły, mniej lub bardziej regularny.
W sprawie nie budzi wątpliwość brak uprawiania strzelectwa przez skarżącego. Nie realizuje on swoich zainteresowań strzelectwem w sposób ciągły ani regularny. Nawet poproszony w trakcie postępowania administracyjnego o dodatkowe informacje na temat uprawiania strzelectwa, skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, ani nawet ustnego oświadczenia, że nadal uprawia ten sport.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył A. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do dalszego prowadzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Jako podstawy kasacyjne wskazał naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem treści uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, tj.
- - błędne ustalenie stanu faktycznego – naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania – polegające na zaniechaniu weryfikacji błędnych twierdzeń wskazanych przez organ, a całkowite zignorowanie argumentacji skarżącego, w szczególności dotyczących okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania skarżącemu pozwolenia na broń;
- - dokonanie błędnych ustaleń prawnych – naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 268a K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania – polegające na przyjęciu za zgodną z prawem, procedurę wydawanie aktów administracyjnych w imieniu organu – Komendanta Głównego Policji nadinsp. M. D., przez pracowników Komendy Głównej Policji, legitymujących się upoważnieniem na podstawie art. 268a K.p.a., wydanym przez nie pełniącego już od miesiąca funkcji piastuna funkcji organu gen. insp. A. M.;
- - zaniechanie dokonania istotnych ustaleń prawnych – naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 268a K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania – polegające na zaniechaniu weryfikacji, czy mł. insp. K. C. posiadał jakiekolwiek upoważnienie do wydania w imieniu organu zaskarżonego postanowienia KGP z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku Skarżącego o wyłączenia od udziału w postępowaniu mł. insp. H. K. (która podpisała decyzję ostateczną w sprawie);
- - zaniechanie dokonania istotnych ustaleń prawnych – naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 268a K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania – polegające na zaniechaniu weryfikacji treści upoważnienia Komendanta Stołecznego Policji, wydanego na podstawie art. 268a K.p.a. dla podinsp. K. B., który wyszedł poza swoje umocowanie, podpisując decyzję organu I instancji w sprawie;
- - naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez uchylenie się od rozpoznania tej części skargi, która dotyczyła postanowienia KGP z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie wyłączenia od udziału w postępowaniu mł. insp. H. K. (która podpisała decyzję ostateczną w sprawie);
- - naruszenie art. 135 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia KGP z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie wyłączenia od udziału w postępowaniu mł. insp. H. K. (która podpisała decyzje ostateczną w sprawie), w sytuacji kiedy było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy;
- - naruszenie przepisu art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. – poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów administracyjnych w sytuacji wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 19 K.p.a., w sytuacji kiedy zaskarżone akty zostały wydane przez osoby nie posiadające stosownego umocowania udzielonego im przez piastuna funkcji organu zgodnie z art. 268a K.p.a.
Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- - art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania albo w stopniu kwalifikowanym przez jego błędne zastosowanie, będące konsekwencją błędnego ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania Skarżącemu pozwolenia na broń;
- - naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. albo art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez nieuchylenie albo niestwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ostatecznej w sytuacji naruszenia przez organ prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania albo naruszenia prawa w stopniu rażącym – art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Na wstępie wskazania wymaga, że co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, ponieważ w przypadku uwzględnienia tego rodzajów zarzutów nie byłoby potrzeby rozpoznawania zarzutów naruszenia prawa materialnego. Uwzględnienie z kolei tych zarzutów może nastąpić tylko wtedy gdy postępowanie wolne jest od wad formalnoprawnych, w szczególności gdy został prawidłowo ustalony przez Sąd Administracyjny stan faktyczny sprawy. Jednak z uwagi na charakter stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów, które w głównej mierze odnoszą się do kwestii prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego, w pierwszej kolejności rozpoznania wymagają zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, ponieważ to normy prawa materialnego determinują konkretny zakres postępowania dowodowego w danej sprawie.
Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwie A. K. posiadał pozwolenie na broń sportową. Oznacza to, że celem dla jakiego zostało wydane A. K. pozwolenie było uprawianie sportu o charakterze strzeleckim. To z kolei na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z treścią art. 18 ust. 4 ww. ustawy wymagało od organu administracyjnego ustalenia, czy A. K. w oparciu o posiadane pozwolenie uprawiał strzelectwo sportowe.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Decydujący wpływ miały bowiem ustalenia stanu faktycznego sprawy, które w zasadzie jednoznacznie potwierdzały, że ustał cel, dla którego zostało wydane A. K. pozwolenia na broń sportową. W skardze kasacyjnej skarżący w tym zakresie nie przedstawił jednak żadnym okoliczności pozwalających na przyjęcie odmiennego stanowiska, lecz wskazał, że pozwolenie dotyczyło broni palnej krótkiej, bez żadnych warunków jej przyznania. Tych twierdzeń nie potwierdza treść znajdującego się w aktach sprawy pozwolenia, z którego wynika, że udzielone pozwolenie dotyczyło broni dla celów sportowych.
Dodatkowo wskazania wymaga, że zarówno w skardze kasacyjnej, skardze zwykłej skierowanej do Sądu I instancji oraz w trakcie postępowania administracyjnego skarżący nawet nie potwierdził, że uprawiał czynnie strzelectwo sportowe, czy rekreacyjne. Choć skarżący kasacyjnie miał taką możliwość w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, to na potwierdzenie takiego faktu nie przedstawił żadnych dowodów. Na uwagę zasługuje, że nawet jego stanowisko wynikające z protokołu przesłuchania takich okoliczności nie potwierdzało.
Nie ulega zatem wątpliwości, że organ administracyjny w trakcie postępowania próbował uzyskać od A. K. dowody potwierdzające okoliczność czynnego uprawiania strzelectwa sportowego. W reakcji na te działania organu skarżący kasacyjnie nie przedstawił w tym zakresie stosownych dowodów. W tych warunkach nie mogło dojść do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. albo art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ nie zaistniały podstawy do uwzględnienia przez Sąd I instancji skargi A. K.. Oznacza to z kolei, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Nieprzedstawienie przez A. K. stosownych dowodów uniemożliwiało dokonanie odmiennych ustaleń stanu faktycznego sprawy niż zostały przyjęte w zaskarżonym wyroku.
Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji odniósł się do jego stanowiska zawartego w skardze, oceniając, że organ zasadnie przyjął, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji stwierdził, że "A. K. nie wykazał stosownymi dokumentami czynnego uprawiania strzelectwa sportowego w ramach klubu lub innego stowarzyszenia strzeleckiego. Nie udokumentował również udziału w zawodach i treningach strzeleckich, a jest to wymagane w przypadku osób chcących zachować pozwolenie na broń do celów sportowych ze względu na zasadę reglamentowania w myśl przepisów tej ustawy dostępu do broni palnej każdego rodzaju".
Ponadto nie zawierają usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia prawa procesowego dotyczące braku posiadania stosownych upoważnień przez osoby podpisujące decyzje administracyjne. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, wszystkie osoby podpisujące decyzje I i II instancji posiadały stosowne upoważnienia. Dla ważności udzielonych upoważnień przez piastuna organu nie miała bowiem znaczenia okoliczność zmiany osoby piastuna. Dopóki udzielone tak upoważnienia nie zostały cofnięte przez następcę dotychczasowego piastuna lub w ich treści nie został zastrzeżony był okres ważności, dopóty upoważnienia te znajdowały się w obrocie prawym. W tym zakresie Sąd I instancji dokonał prawidłowego wywodu.
Ponadto udzielenie upoważnienia do wydawania decyzji w sprawie pozwoleń na broń nie oznacza, że takie upoważnienie nie obejmowało swoim zakresem również upoważnienia do wydawania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że zakres upoważnienia dotyczy wszystkich decyzji w przedmiocie pozwoleń na broń, a więc zarówno decyzji przyznających prawo do posiadania broni, jak i cofających takie uprawnienia. Dlatego zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 268a K.p.a. pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.
Nie podlegają też uwzględnieniu zarzuty dotyczące kwestii wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu w sprawie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie nie zaistniały przesłanki do wyłączenia w niniejszej sprawie H. K. na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, H. K. nie brała udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji. Okoliczność, że osoba ta brała udział w wydawaniu wcześniejszych decyzji, których nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dla tej oceny nie ma znaczenia. Artykuł 24 § 1 pkt 5 K.p.a. przesłankę wyłączenia wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję I instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział.
W okolicznościach niniejszej sprawy takie okoliczności nie zaistniały, co oznacza, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 268a K.p.a., art. 135 p.p.s.a. pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Co prawda, w zakresie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie wypowiedział się w kwestii wyłączenia pracownika organu, jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak już wyżej wskazano w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wyłączenia H. K. na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Oznacza to, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], odpowiada prawu.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) Naczelny Sąd Administracyjny mógł zasądzić koszty dla radcy prawnego, działającego w imieniu organu, w przedziale od 180 zł do sześciokrotnej wysokości tej kwoty, czyli do kwoty 1080 zł. Mając na względzie niezbędny nakład pracy pełnomocnika organu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że adekwatną opłatą za czynności radcy prawnego będzie kwota 300 złotych.