Uzasadnienie
W wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II OSK 2819/12, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 672/12, w punkcie II. zasądził od A. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
W dniu 29 kwietnia 2014 r. A. K. złożył wniosek o sprostowania błędu rachunkowego w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. We wniosku podniesiono, że w pkt 2 sentencji dotyczącej zasądzenia kosztów postępowania: zamiast właściwej kwoty "zł: 120,-", zostało omyłkowo ogłoszono: "zł: 300,-". Ponadto w uzasadnieniu wniosku skarżący kasacyjnie powołał się na treść art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zwanego dalej "rozporządzeniem". W ocenie skarżącego kasacyjnie w pkt 2 ogłoszonego wyroku omyłkowo zasądzono koszty tak jakby postępowanie dotyczyło decyzji Urzędu Patentowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom A. K., Naczelny Sąd Administracyjny, wydając ww. wyrok, nie dokonał błędu rachunkowego, zasądzając od A. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że choć przepisy rozporządzenia określają minimalne stawki za czynności radców prawnych podejmowane w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednocześnie dopuszczają możliwość podwyższenia tych stawek. Zgodnie z § 2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia opłata za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny może zasądzić zwrot kosztów związanych z udziałem radcy prawnego wyłącznie w określonych prawem "widełkach", biorąc przy tym pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (por. § 2 ust. 1 rozporządzenia).
Jak wynika z akt sprawy, radca prawny, reprezentujący Komendanta Głównego Policji, sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, złożył ją do Sądu oraz występował na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z tego względu przy ustalaniu wysokości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego odpowiednio zastosowanie miał § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia. Ponieważ ten sam pełnomocnik organu brał udział w postępowaniu przed Sądem I instancji, stawka minimalna wyniosła 75% kwoty 240 złotych (stawki minimalnej w innej sprawie), czyli 180 złotych. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny mógł zasądzić koszty dla radcy prawnego, działającego w imieniu organu, w przedziale od 180 zł do sześciokrotnej wysokości tej kwoty, czyli do kwoty 1080 zł.
Niewątpliwie zasądzona w wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r. kwota 300 zł mieści się w dopuszczalnych prawem zakresie. Oznacza to, że w omawianym wyroku nie doszło do błędu rachunkowego, który podlegałby sprostowaniu stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a.
Z tego względu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.