Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. II SA/Lu 1074/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie warunków zabudowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący. W jej treści zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania punktu 2 zaskarżonej decyzji, podnosząc iż decyzja ustalająca warunki zabudowy podlega swoistemu wykonaniu, gdyż kształtuje prawa i obowiązki stron w zakresie sposobu zagospodarowania terenu. Tego typu decyzja jest pierwszym etapem do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego brak wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do sytuacji, w której inwestor uzyskując pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę rozpocząłby realizację inwestycji, której rozpoczęcie umożliwiło w pierwszej kolejności wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania - art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej została w tej sprawie objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2016 r. w zakresie jej punktu drugiego tj. w zakresie ustalającym warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków handlowo-usługowych wraz z infrastrukturą techniczną, miejscami postojowymi, utwardzeniami, placami manewrowymi, pylonem reklamowym oraz zjazdem na działce nr [...].
Decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę czy też do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie to określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje to art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199). Stwierdza zatem jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji.
Mając na uwadze powyższe podzielić trzeba dominującą w orzecznictwie linię, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy jako niewymagająca wykonania i nienadająca się do wykonania, co do zasady nie może skutkować wystąpieniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (porównaj postanowienie NSA: z 26.09.2017 r. II OZ 988/17; z 12.11.2015 r. II OZ 1078/15). Jednakże nawet rozumiejąc szeroko, łącznie ze wszystkimi skutkami prawnymi, jakie pociąga za sobą wydanie decyzji ostatecznej, pojęcie "wykonania" decyzji, to uznać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, by na skutek wykonania zakwestionowanej decyzji, mogły wystąpić przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wskazał bowiem na żadne konkretne okoliczności, które mogłyby świadczyć o niebezpieczeństwie zaistnienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O tego typu niebezpieczeństwie nie świadczy jeszcze sama możliwość uzyskania przez inwestora, w oparciu o przedmiotową decyzję ustalającą warunki zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę i rozpoczęcie realizacji inwestycji.
Podsumowując stwierdzić należy, iż w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żądanym zakresie. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.