Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 424/16, oddalił skargi R. W., M. S., D. J. i M. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. w K. pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 93/09, uwzględnił skargę skarżącego M. J. na bezczynność Ministra Środowiska, mającą polegać na niezałatwieniu pisma skarżącego z 29 stycznia 2007 r., jako odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej, której dotyczy sprawa, w ten sposób, że zobowiązał organ administracji do rozpoznania pisma z 29 stycznia 2007 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. Skarga kasacyjna [...] S.A. w K. od tego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 418/10.
Po wskazanym wyroku skarżący wnieśli odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. w K. pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej, w których m.in. zarzucili, że decyzja ta została wydana, mimo że stanowiąca jej podstawę decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie była ostateczna, co miało - ich zdaniem - wynikać ze wskazanych wyroków w sprawie ze skargi skarżącego M. J. na bezczynność Ministra Środowiska.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając te odwołania, decyzją z [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając, że 30 grudnia 2010 r. otrzymał pismo inwestora z zaświadczeniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 23 grudnia 2010 r. potwierdzającym, że przed tym organem nie toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji oraz z pismem [...] Urzędu Wojewódzkiego z 13 marca 2007 r. informującym, że wskazana decyzja Wojewody [...] stała się ostateczna 6 lutego 2007 r.
Skarżący w skargach na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011 r. m.in. zarzucili, że niezasadnie przyjęto, iż decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, w chwili wydania decyzji Wojewody [...] z [...] października 2010 r., była ostateczna.
Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 7 kwietnia 2011 r. zawiesił postępowanie sądowe ze skarg skarżących z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie odwołania skarżącego M. J. z [...] stycznia 2007 r. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Postępowanie w sprawie tego odwołania zakończyło się w ten sposób, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] stycznia 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze z tego powodu, że inwestycja, której dotyczy sprawa, została zakończona, zaś WSA w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 736/13, oddalił skargi na tę decyzję, a NSA wyrokiem z 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 831/14, oddalił skargi kasacyjne od wyroku Sądu pierwszej instancji.
W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stwierdził, cytując fragmenty orzeczeń, że w wyrokach WSA w Warszawie z 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 93/09, oraz NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 418/10, nie przesądzono definitywnie, że podanie skarżącego M. J. było skutecznie wniesionym odwołaniem. Ponadto m.in. wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji dysponował pismem Wojewody [...] z [...] marca 2007 r., z którego wynikało, że decyzja tego organu z [...] grudnia 2006 r. stała się ostateczna 6 lutego 2007 r. oraz że w aktach znajdowała się kopia zaświadczenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 23 grudnia 2010 r., wydanego po wyroku NSA z 12 października 2010 r., stwierdzającego, że nie toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. W końcu, Sąd pierwszej instancji odwołał się do prawomocnej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2013 r., którą umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r.
W skardze kasacyjnej skarżący D. J. oraz M. J., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez ich "niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uprawnia organ administracji architektoniczno-budowlanej do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a w konsekwencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę".
Uzasadniając skargę kasacyjną zakwestionowano stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nieodniesienie się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wyroków WSA w Warszawie z 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 93/09, oraz NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 418/10, nie miało istotnego znaczenia. W ocenie skarżących kasacyjnie nieuwzględnienie tych wyroków doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z prawem, gdyż wynikało z nich, iż w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie była ostateczna. Ponadto skarżący kasacyjnie wywodzili, że wskazane wyroki powinny były skłonić Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wyjaśnienia, czy toczy się jakiekolwiek postępowanie na skutek pisma skarżącego M. J. z 29 stycznia 2007 r.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi lub przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Istota przytoczonej podstawy kasacyjnej sprowadza się do stanowiska, według którego niezgodna z prawem jest decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, który jest przedsięwzięciem wymagającym decyzji o środowiskowych uwarunkowań tegoż przedsięwzięcia, wydana w oparciu o nieostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Podzielając co do zasady taki pogląd, wskazać należy, że w szczególnych okolicznościach sprawy Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że nie naruszała prawa decyzja o pozwoleniu na budowę wydana, mimo że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie była ostateczna. Te szczególne okoliczności to po pierwsze, szczególne uwarunkowania pisma, które zostało uznane za odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 93/09, pismo skarżącego kasacyjnie M. J. z 29 stycznia 2007 r., uznane ostatecznie za odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, zostało wniesione bezpośrednio do Ministra Środowiska, nie zostało nazwane odwołaniem, nie zawierało wskazania decyzji z [...] grudnia 2006 r. i nie było podpisane.
Po drugie, szczególne okoliczności sprawy to to, że postępowanie odwoławcze wszczęte pismem skarżącego kasacyjnie M. J. z 29 stycznia 2007 r. zostało ostatecznie i prawomocnie umorzone. W tych okolicznościach można po pierwsze, twierdzić, że błąd w ocenie ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji był usprawiedliwiony, po drugie, przyjąć, że uchybienie organu administracji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro ostatecznie i prawomocnie postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji zostało umorzone.
Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.
W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.