Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 298/14 oddalił skargę K. Z. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. Z. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadziłby do uniemożliwienia osiągnięcia celu postępowania, oznaczałby bowiem, iż decyzja obarczona kwalifikowaną wadą prawną zostanie wykonana, a prawidłowa decyzja organu I instancji nie zostanie zrealizowana i może utracić swój sens. W przypadku wykonania decyzji organu II instancji w toku toczącego się postępowania przed organem I instancji badane byłyby ponownie prawa i obowiązki stron, z tym, że w znacznie rozszerzonym zakresie, nie tylko budowy obiektu, ale i wszelkich zarzucanych robót budowlanych, które wedle twierdzeń odwołania miały być prowadzone w późniejszym okresie. Takie postępowanie dotyczyłoby zatem praw i obowiązków składających się na różne instytucje (budowy i innych prac budowlanych), które nie mieszczą się w granicach prowadzonej sprawy.
Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w znaczący sposób skomplikuje tym samym stan spraw, a nadto utrudni stronie skarżącej obronę praw. Ewentualne postępowanie toczące się przed organami administracyjnymi doprowadzi do wydania kolejnych decyzji, które strona zmuszona będzie skarżyć, pomimo tego, że może okazać się, że wyjściowa decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie była prawidłowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu decyzja o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy administracyjnej temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Skoro decyzja ta nie określa takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, to tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.