Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 lipca 2020 r. oddalił skargę K. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Starosta K. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. Sp. z o.o., na działce nr [...], w obrębie S., gmina K. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez stronę postępowania – K. D. Starosta wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwi i nie utrudni zabudowy należącej do niego nieruchomości, ponieważ ludność na tej nieruchomości nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego dotyczący tego obiektu. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332; dalej p.b.) przedmiotowy obiekt został zaprojektowany z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.
Wojewoda Wielkopolski, po rozpoznaniu odwołania K. D., decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W skardze na tę decyzję K. D. zarzucił naruszenie art. 5 ust 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 6 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 71).
Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.
Zdaniem Sądu nie sposób uznać, iż budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej w jakikolwiek sposób ingerowała w prawo skarżącego do zabudowy należącej do niego działki [...], skoro jedynie w nieznacznym fragmencie dochodzić będzie nad tę działkę obszar promieniowania o mocy 0,1 W/m oraz jedna z osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych i to na wysokości przeszło 40 m n.p.t., a więc w obszarze, który nie można uznać za teren dostępny dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Jak wynika z akt sprawy, na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikałaby możliwość lokalizacji obiektów dostępnych dla ludzi o wysokości przekraczającej 40 m n.p.t., a w obszarze występowania promieniowania o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 nie znajdują się aktualnie jakiekolwiek budynki mieszkalne. Podnoszona zaś przez skarżącego kwestia obniżenia wartości posiadanej przez niego nieruchomości z uwagi na realizację na sąsiedniej działce stacji bazowej telefonii komórkowej, nie może, w ocenie Sądu, stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla tej inwestycji, gdyż jest to zagadnienie cywilnoprawne, które podlega kognicji sądu powszechnego w procesie cywilnym (ewentualne odszkodowanie).
Odnosząc się do uwagi zawartej w skardze, że przedmiotowa inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko i w tej sprawie winna być dokonana ocena oddziaływania na środowisko, Sąd wyjaśnił, iż w świetle art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 283). Oceny przedsięwzięć w postaci budowy anten nadawczych telefonii komórkowej dokonuje się na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, określających przesłanki decydujące o ich kwalifikacji odpowiednio jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Sąd wskazał, że 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), ale zgodnie z jego § 4 do spraw wszczętych, a niezakończonych, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc ww. rozporządzenie z 2010 r. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo wykazały, iż z przedłożonego projektu budowlanego oraz dokumentu zatytułowanego "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny brak jest miejsc dostępnych dla ludności - § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) rozporządzenia. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie może znaleźć zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. i nie występuje konieczności sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych przy kwalifikacji stacji bazowa telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia oddziałującego lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Sąd I instancji zaznaczył, że jest świadomy kontrowersji, jakie zaistniały w orzecznictwie na tym tle i znany jest mu pogląd prezentowany przez część orzecznictwa, dopuszczający i wymagający sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych (również z innymi przedsięwzięciami), jednak w jego ocenie zasadne jest zastosowanie literalnej wykładni przepisów zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Ponadto Sąd uznał za pozbawione znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji uwagi podniesione w piśmie J. D., właściciela działki nr [...], dotyczące wadliwości umowy zwartej w inwestorem, przewidującej możliwość wykonania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i uchylenia decyzji organów I i II instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 k.p.a. w zw. z art. 82 k.c.);
- 2. prawa materialnego, które mogło wpływać na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem sporządzono ją w sposób niemożliwy do odkodowania, poprzez brak określenia zasadniczych charakterystycznych elementów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której udzielono pozwolenia na budowę, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 33 ust. 1 p.b.;
- 3. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, "tj. 7 k.p.a. w zw. z art. 82 k.c.", poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron, w szczególności faktu, iż J. D. w czasie zawierania umowy najmu dotyczącej działki nr [...] został wprowadzony w błąd co do treści czynności prawnej, a nadto był w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji, a co za tym idzie - nieuwzględnienie nieważności przedmiotowej umowy i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. zatwierdzającą projekt budowy i udzielenie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. Sp. z o.o. nr [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w obrębie S., gmina K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W odniesieniu do dwóch pierwszych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 156 k.p.a. w zw. z art. 82 k.c. oraz art. 156 § 1 pkt 7 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w nawiązaniu do art. 33 ust. 1 p.b., podkreślić trzeba, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest załącznikiem do tej decyzji i stanowi jej integralną część. Skoro zatem – co przyznano w motywach skargi kasacyjnej – informacje o wszystkich elementach składowych przedmiotowej inwestycji i jej charakterystyce, w tym liczbie urządzeń technicznych wchodzących w jej skład, mocy anten, ich usytuowaniu itd., zostały zawarte w zatwierdzonym projekcie budowlanym, to nie można uznać, by pominięcie tych szczegółowych informacji w samej decyzji (a ujęcie ich jedynie w jej załączniku) stanowiło rażące naruszenie prawa, bądź było wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa. Z tych względów powyższe zarzuty nie mogły zostać uwzględnione.
Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 82 k.c. również nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem dotyczy kwestii cywilnoprawnych, do rozstrzygania których nie są uprawnione ani organy administracyjne, ani sądy administracyjne, tylko sądy powszechne. Jeżeli skarżący kasacyjnie uważa, że J. D. "w czasie zawierania umowy najmu dotyczącej działki nr [...] został wprowadzony w błąd co do treści czynności prawnej, a nadto był w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji" (jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej i pisma J. D. z dnia [...] października 2019 r. skierowanego do Spółki P. – J. D. był w czasie zawierania umowy pod wpływem alkoholu), to do rozstrzygnięcia tej kwestii kompetentny jest właściwy sąd powszechny.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.