Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 maja 2011 r. J. S. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wykładnię treści wyroku z dnia 15 lutego 2011 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt II OSK 307/10. W uzasadnieniu wniosku J. S. wskazał zarzuty jakie zamieścił w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz podniósł, że organy administracji (I i II instancji) przyjmując do rozpoznania wniosek inwestora zawierający nieprawdziwe dane dotyczące wartości linii, a następnie w sposób dowolny interpretując treść pisma faworyzowali wnioskodawcę. Zdaniem wnioskodawcy żaden ze wskazanych zarzutów nie był przedmiotem skargi kasacyjnej. Wnioskodawca wskazał także, iż niezrozumiałe jest dla niego obciążenie go kosztami postępowania kasacyjnego, w którym się nie wypowiadał w zakresie złożonej skargi. Rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego odbiera jako przyznanie nagrody dla strony, która jest nie tylko niesumienna ale także ucieka się do podawania nieprawdy w dokumentach kierowanych do urzędów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97).
Oceniając w związku z powyższymi ustaleniami przedmiotowy wyrok stwierdzić należy, iż treść sentencji tego orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Żądanie wnioskodawcy stanowi natomiast w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu i zmierza do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne.
Z podanych wyżej przyczyn, wniosek J. S. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 307/10, nie jest zasadny.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.