Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp. z o. o. w S. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, M. S. od 1 września 1990 r. do 28 lutego 2008 r. oraz od 1 sierpnia 2009 r. do 30 września 2009 r. wykonywała pracę bez narażenia zawodowego, natomiast pracę w narażeniu wykonywała odpowiednio: od 14 stycznia 2008 r. do 23 lutego 2008 r. jako kasjer – sprzedawca w "[...]" sp. z o.o. w W., od 5 maja 2008 r. do 30 czerwca 2008 r. jako sprzedawca w [...] w J., od 7 lipca 2008 r. do 30 kwietnia 2009 r., od 6 kwietnia 2010 r. do 30 czerwca 2010 r., od 1 stycznia 2011 r. do 20 marca 2011 r. jako pakowacz, monter i inspektor kontroli jakości oraz jako pracownik tymczasowy zatrudniony przez agencję pracy tymczasowej [...] sp. z o.o. w S. w: [...] sp. z o.o. w S. jako pakowacz, [...] sp. z o.o. w W. jako monter, [...] sp. z o.o. w S. jako inspektor kontroli jakości, od 13 października 2009 r. do 12 lutego 2010 r. jako pracownik działu produkcji - linia montażu w [...] sp. z o.o. w B., od 19 lipca 2010 r. do 1 stycznia 2011 r. (w tym od 25 listopada 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. zwolnienie lekarskie) jako inspektor jakości w [...] sp. z o.o. [...] i od 21 marca 2011 r. do 2 grudnia 2013 r. (w tym od 1 marca 2013 r. do 29 sierpnia 2013 r. zwolnienie lekarskie, od 30 sierpnia 2013 r. do 25 lutego 2014 r. zasiłek rehabilitacyjny) jako inspektor i inspektor kontroli jakości produktu.
W okresach: 5 czerwca 1991 r. – 31 sierpnia 1992 r., 10 września 1994 r. – 29 maja 1998 r., 1 stycznia 2000 r. – 30 stycznia 2000 r., 31 stycznia 2000 r. – 8 października 2000 r., 1 września 2001 r. – 3 października 2001 r., 17 października 2001 r. – 30 listopada 2002 r., 1 grudnia 2002 r. – 4 lipca 2005 r., 5 lipca 2005 r. – 11 marca 2007 r., 7 maja 2007 r. – 30 września 2007 r., 3 marca 2008 r. – 4 maja 2008 r., 1 maja 2009 r. – 31 sierpnia 2009 r., 7 października 2009 r. – 12 października 2009 r., 2 marca 2010 r. – 21 marca 2010 r., 5 lipca 2010 r. – 18 lipca 2010 r. – strona była bezrobotna.
Orzeczeniem lekarskim z dnia 17 października 2013 r. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u M. S. chorobę zawodową pod nazwą przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie ścięgna odwodziciela długiego i prostownika krótkiego kciuka lewego i jego pochewki, wymienionej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych. Jak wskazał ww. Ośrodek, z wywiadu chorobowego wynika, że od kwietnia 2011 r. występują u badanej narastające bóle lewej ręki i nadgarstka wymagające leczenia specjalistycznego. W dniu 27 lutego 2013 r. w Zakładzie [...] podczas dźwignięcia dyferencjału (waga 4,6 kg) nastąpiło pogorszenie dolegliwości bólowych w obrębie kciuka lewego wymagające odsunięcia od pracy i przebywania na długoterminowym zasiłku chorobowym. Ortopedycznie w dniu 5 czerwca 2013 r. potwierdzono zapalenie ścięgna i pochewki ręki lewej. Wykonano EMG nerwów pośrodkowych i łokciowych, wykluczono zespół cieśni nadgarstka, a po przeanalizowaniu całość posiadanej dokumentacji medycznej, rozpoznano ww. chorobę zawodową.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Świdnicy na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy, art. 104 § 1 i 2 K.p.a. oraz § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) stwierdził u M. S. chorobę zawodową – przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, wymienionej w poz. 19.1 wykazu chorób zawodowych zamieszczonego w ww. rozporządzeniu.
Odwołania od powyższej decyzji złożyli: P. N.– prowadzący działalność gospodarczą [...] sp. z o.o. w W. oraz [...] sp. z o.o. w S. W toku postępowania odwoławczego odnośnie rozbieżności dotyczących chronometrażu stanowisk pracy, na wezwanie organu [...] sp. z o.o. przedłożyła określone dokumenty, zaś organ I instancji w trybie art. 136 K.p.a. sporządził nową kartę oceny narażenia zawodowego w [...] sp. z o.o. z dnia 8 i 9 kwietnia 2014 r. oraz przesłał protokoły przesłuchań 9 świadków i korespondencję Spółki. Organ I instancji podkreślił, iż w okresie od lutego 2012 r. do maja 2012 r. M. S. pracowała przy obsłudze maszyny [...], w okresie od maja 2012 r. do lipca 2012 r. – przy obsłudze maszyny [...] – praca była wykonywana przy użyciu obu rąk podczas podnoszenia, obracania, wkładania do pojemnika detali, gdzie była narażona na sposób wykonywania pracy.
Na wniosek organu odwoławczego Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy ponownie przeanalizował narażenie zawodowe i ocenił stopień zaawansowania choroby układu ruchu strony. Jednostka orzecznicza wskazała szczegółowo, jakie są przyczyny przewlekłego zapalenia ścięgna odwodziciela długiego i prostownika krótkiego kciuka lewego i jego pochewki (zespół de Quervaina), tj.: "...czynności, którym towarzyszą powtarzalne ruchy odwodzenia kciuka, łokciowe odchylenie nadgarstka i/lub pierścieniowe obejmowanie przedmiotów palcami I, II, czyli mocny chwyt połączony z odchyleniem ręki. Przewlekłe drażnienie pochewki powoduje jej przekrwienie, obrzęk, następnie włóknienie, prowadząc w efekcie do pogrubienia jej ścian i trwałego zwężenia światła. Główne objawy to ból przy ruchach wyprostowania i odwodzenia kciuka, wyczuwalne zgrubienia i nierówności w obrębie ścięgien, obrzęk skóry ponad ścięgnami prostownika krótkiego i odwodziciela kciuka, utrudnione czynności chwytania.
Choroba przejawia się jako skutek długotrwałego narażenia na sposób wykonywania pracy: monotypowe ruchy rąk, dźwiganie, wykonywanie ruchów precyzyjnych. Praca monotypowa (jednostajna) występuje, gdy wykonywanie czynności zawodowych wymaga zaangażowania tylko jednej grupy mięśni lub elementu układu ruchu, a wykonywane czynności powtarzają się w odstępach krótszych niż 5 minut. Zawodowe czynniki ryzyka to również czynniki organizacyjne: wysokie tempo pracy, praca w systemie akordowym, brak kontroli nad pracą lub duże wymagania, presja czasu." Ponadto w ww. piśmie wskazano, iż przeanalizowano narażenie w zakładach, w których badana była zatrudniona od 2008 r. i tak:
- • w [...] uwzględniono obciążenie układu mięśniowo – szkieletowego podczas wykonywania codziennych czynności przy krojeniu, sprzedaży chleba, przyjęcia towaru, wykładaniu towaru na półki, przekładania towaru, liczenia pieniędzy. Uznano, iż praca na stanowisku sprzedawcy może predysponować do przeciążenia kończyn górnych, zwłaszcza dłoni. Sprzedawca pieczywa wykonuje zróżnicowane czynności, ale każda z nich wymaga ruchów rąk, zginania i prostowania palców,
- • w zakładzie [...] czynności, które powodują narażenie na sposób wykonywania pracy to obracanie w rękach elementu, produktu, posługiwanie się narzędziami (suwmiarka, głębokościomierz, młotek gumowy), wykonywanie pomiarów. (...) w ciągu zmiany roboczej przewijało się na taśmie 450 kuchenek (wg pracownicy norma produkcji zwykłych białych kuchenek dochodziła do 750/zmianę roboczą). Do obowiązków strony należała końcowa ocena jakości produkcji kuchenki, wykonywane w tym celu zróżnicowane czynności (...) mogły doprowadzić do obciążeń w obrębie kończyn górnych, w tym kciuka lewego,
- • w zakładzie [...] strona pracowała od 21 marca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. (w tym zasiłki chorobowe łącznie 130 dni). Do wykonywanych zadań na stanowisku inspektora kontroli jakości produktu należała ocena dyferencjałów (...). Problemem spornym rozpatrywanym na tym etapie postępowania była ilość dyferencjałów podnoszonych i ocenianych przez stronę w czasie zatrudnienia. Biorąc pod uwagę dzienną normę 125 sztuk lub 250 sztuk wychodzi odpowiednio dzienne obciążenie od ok. 3,3 tony do 6,9 ton. Powyższe przekonuje jak duże obciążenie dla układu ruchu było na stanowisku kontroli jakości dyferencjału AL lub QP1, bez względu na sporną ilość normy zadaniowej. Zwrócono uwagę również na pracę strony przy obsłudze maszyny [...] i ustalono, że wykonywane czynności predysponowały do obciążeń kończyn górnych, w tym kciuka lewego.
Zdaniem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy rozpoznanie przedmiotowej jednostki chorobowej nie budzi wątpliwości. Wykluczono również czynniki pozazawodowe.
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy i § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w stosunku do [...] sp. z o.o. Zdaniem organu odwoławczego zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia u M. S. choroby zawodowej, gdyż wykazano jej związek z pracą, a w toku diagnostyczno – orzeczniczym wykluczono pozazawodowe przyczyny schorzenia. Upoważnieni lekarze szeroko uzasadnili zajęte stanowisko, a wydane w sprawie orzeczenie lekarskie wraz z opinią uzupełniającą jest przekonujące i nie pozostawia wątpliwości.
Przyjęte dzienne obciążenie od ok. 3,3 tony do 6,9 ton przekonuje jak duże obciążenie dla układu ruchu było na stanowisku kontroli jakości dyferencjału AL lub QP1. Również uwzględniono brak ciągłości pracy w latach 2008 – 2013, a nadto wskazano, iż orzekanie o zdolności pracownika do pracy jest niezależne od orzekania w sprawach podejrzenia choroby zawodowej.
Skargę na powyższą decyzję złożyło [...] sp. z o.o. w S., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2351 Kodeksu pracy. Zdaniem Spółki zebrana w sprawie dokumentacja nie dowodzi, że pracownica wykonywała pracę w narażeniu zawodowym na tyle długotrwale, by mogła ona spowodować rozwój choroby, nie przekraczano żadnych norm bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązujących kobiety, zaś skarżącej odbiera się możliwość dostępu do dokumentacji medycznej pracownicy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Organy w sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny sprawy, czyniąc zadość wymaganiom zawartym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, poprawnie i jednoznacznie ustalono, że wykonywana przez badaną praca spowodowała powstanie u niej dolegliwości, skutkujących stwierdzeniem choroby zawodowej. Pracownica została poddana badaniom we właściwej jednostce medycznej, a wydane w dniu 17 października 2013 r. orzeczenie jednoznacznie stwierdza, że istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Potwierdza to również pismo tego Ośrodka z dnia 14 sierpnia 2014 r., w którym ponownie przeanalizowano narażenie zawodowe i stopień zaawansowania choroby układu ruchu i szczegółowo wskazano na przyczyny stwierdzonego, bez wątpliwości przewlekłego zapalenia. Nie może być przy tym mowy o pozazawodowym pochodzeniu rozpoznanego schorzenia. Wskazując na § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, Sąd podkreślił szczególny charakter dowodowy orzeczenia lekarskiego, jednocześnie stwierdzając, że wydane w sprawie, a następnie uzupełnione pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. orzeczenie spełnia powyższe wymogi.
Odnosząc się do zarzutu, iż lekarz orzecznik ZUS, jak i komisja lekarska ZUS wydali orzeczenia stwierdzające, że pracownica nie jest niezdolna do pracy, a więc jest zdrowa i nie występują u niej żadne objawy chorobowe, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że proces orzekania o zdolności pracownika do pracy jest niezależny od procesu orzekania w sprawach podejrzenia choroby zawodowej. Podobnie Sąd nie zgodził się ze stroną skarżącą, że ruchy wyprostowania i odwodzenia kciuka wykonuje się właściwie przy wszystkich czynnościach manualnych, skoro wykluczono pozazawodowe przyczyny rozpoznanego u badanej schorzenia.
Nadto od stycznia 2008 r. do czerwca 2008 r. u 2 pracodawców przy obsłudze klienta w piekarni i obsłudze kasy fiskalnej jednostka orzecznicza uznała, iż praca tam może predysponować do przeciążenia kończyn górnych, zwłaszcza dłoni. Ocena narażenia zawodowego wykazała, iż u 6 pracodawców badana wykonywała pracę w taki sposób (monotypowe ruchy rąk i obciążenie kciuka lewego), który mógł doprowadzić do przeciążeń i wystąpienia przewlekłego zapalenia ścięgna odwodziciela długiego i prostownika krótkiego kciuka lewego i jego pochewki (zespół de Quervaina). Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie zostało poprzedzone specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia zainteresowanej oraz analizą zgromadzonej dokumentacji i jest obiektywne, przekonujące oraz obszernie umotywowane. Brak jest przy tym powodów do zakwestionowania opinii jednostki orzeczniczej, a organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej.
Również wystawiane zwolnienia lekarskie badanej nie dają podstaw do wykluczenia wpływu sposobu wykonywania pracy na rozwój choroby. W przekonaniu Sądu bezsprzecznie zatem wykazano związek przyczynowy pomiędzy rozpoznanym u badanej schorzeniem, a istniejącym narażeniem w środowisku pracy.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] sp. z o.o. w S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., które to naruszenie polegało na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji mimo wydania jej w postępowaniu obarczonym istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem przepisu postępowania, to jest art. 80 K.p.a. i w konsekwencji na błędnym oddaleniu skargi. Nieuwzględnione przez Sąd naruszenia przepisu art. 80 K.p.a. polegały na przekroczeniu przez organ granic swobodnej oceny dowodów poprzez:
- a. stwierdzenie choroby zawodowej pracownicy wyłącznie na podstawie badania lekarskiego placówki diagnostycznej pierwszego stopnia, przeprowadzonego w sposób wadliwy i niepełny oraz wydanego na jego podstawie orzeczenia lekarskiego, które nie zawiera należytego uzasadnienia i składa się jedynie z lakonicznych konkluzji;
- b. błędne przyjęcie istnienia związku przyczynowego pomiędzy sporną chorobą a sposobem wykonywania pracy;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., które to naruszenie polegało na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji mimo wydania jej w postępowaniu obarczonym naruszeniami przepisów postępowania mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. i w konsekwencji na błędnym oddaleniu skargi. Nieuwzględnione naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegały na:
- a. zaniechaniu zgromadzenia i dołączenia do akt pełnej dokumentacji medycznej pracownicy, w której mogą znajdować się informacje o pozazawodowych przyczynach przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki u pracownicy;
- b. zaniechaniu zbadania przez organ występujących pozazawodowych czynników, które zdaniem skarżącej mogły wywołać stwierdzoną u pracownicy chorobę;
- c. zaniechaniu rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego;
- 3. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., które to naruszenie polegało na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji mimo wydania jej w postępowaniu obarczonym istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem przepisu postępowania, to jest art. 8 K.p.a. i w konsekwencji na błędnym oddaleniu skargi. Nieuwzględnione naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. polegało na braku wszechstronnego wyjaśnienia przez organ okoliczności sprawy i braku rozpatrzenia zgłaszanych przez skarżącą twierdzeń i wniosków oraz nieuwzględnieniu praw i interesów skarżącej, jako strony postępowania;
- 4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., które to naruszenie polegało na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji mimo wydania jej w postępowaniu obarczonym naruszeniem przepisu postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i w konsekwencji na błędnym oddaleniu skargi. Nieuwzględnione naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegało na wydaniu przez organ decyzji, mimo że w chwili jej wydania u pracownicy nie występowały objawy choroby;
- 5. naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2351 Kodeksu pracy, które to naruszenie polegało na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji mimo, że w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - nie doszło bowiem do ustalenia bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba pracownicy została spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżącą wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie również pod nieobecność skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, że w świetle przepisów art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, wydając decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej mają na względzie to, czy rozpoznana choroba znajduje się w wykazie chorób zawodowych i czy została stwierdzona orzeczeniem lekarskim, a wyniki oceny warunków pracy pozwalają na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została narażeniem zawodowym. Podkreślić również trzeba, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzenia).
Jak podkreślano przy tym słusznie na każdym wcześniejszym etapie przedmiotowego postępowania, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w zakresie oceny dokumentacji lekarskiej jest związany przedstawioną w orzeczeniu lekarskim diagnozą, jeśli nie budzi ona wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Tym samym, skoro uprawniona do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej jednostka medyczna jednoznacznie stwierdziła u badanej chorobę zawodową to tym ustaleniem organy, jak i Sąd kontrolujący decyzje w przedmiocie choroby zawodowej pozostawały związane. Dokumenty i badania pracownicy były oceniane przez uprawniony do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej ośrodek, który uznał, że przemawiały one za zawodowym charakterem rozpoznanego schorzenia. Ustosunkowanie się przez Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy do wykonanych badań i zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącego kasacyjnie pracodawcę w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. usuwało pojawiające się wątpliwości przy ocenie stanu faktycznego sprawy.
Wbrew twierdzeniom kasacji ani organy, ani sąd administracyjny jako nieposiadające stosownej wiedzy specjalistycznej nie są władne kwestionować oceny zaprezentowanej przez wyspecjalizowaną jednostkę medyczną w sytuacji, gdy nie przedstawiono takiego dowodu, który mógłby podważyć skutecznie diagnozę prezentowaną w dotychczas zebranej dokumentacji lekarskiej.
Z tych też przyczyn za bezskuteczną należało ocenić argumentację kasacji zmierzającą do wykazania, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie posiadało istotne braki oraz pozostawało wewnętrznie sprzeczne, szczególnie w zakresie w jakim wchodziła ona w polemikę z prawidłowością rozpoznania choroby jak wskazywanie na objawy, na które zresztą ani nie powoływał się, ani których nie wykluczał Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w wydanym orzeczeniu lekarskim czy w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r., tj. zgrubienia i nierówności ścięgien. Zaznaczyć również trzeba, że przyjęte narażenie zawodowe nie wynosiło jedynie powyżej 1 roku, ale obejmowało lata 2008 – 2013 r. Przepisy nie ograniczają bowiem ustalania narażenia zawodowego jedynie do określonego pracodawcy i okresu świadczenia u niego pracy, ale wprost wskazują na możliwość jego badania również w odniesieniu do byłych pracodawców (§ 6 ww. rozporządzenia).
Także w orzeczeniu lekarskim nie było potrzeby poszukiwania pozazawodowych przyczyn stwierdzonego schorzenia, skoro przepis art. 2351 Kodeksu pracy wymaga, aby związek pomiędzy stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy był "bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem". Ustalenie zaistnienia w sprawie drugiej przesłanki wyklucza konieczność potwierdzenia jej bezspornym dowodem tym bardziej, że strona skarżąca kasacyjnie nie zaoferowała ani w toku postępowania administracyjnego, ani sądowego żadnego takiego dowodu, który ww. prawdopodobieństwo poddawał w jakąkolwiek wątpliwość, podobnie zresztą jak w przypadku wskazywania na braki w dokumentacji medycznej.
Z tych też przyczyn jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a. (zarzut 1) oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. (zarzut 2). Podobnie strona skarżąca nie wskazała na istnienie żadnych takich okoliczności, które mogłyby świadczyć, że sposób prowadzenia postępowanie nie budził zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co wykluczało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. (zarzut 3), jak również nie wskazała, w jaki sposób miałoby dojść do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., który w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. pozostaje zarzutem na tyle niesprecyzowanym (zarzut 4), że wyklucza możliwość przeprowadzenia kontroli kasacyjnej w tym zakresie. Analizowany przepis K.p.a. stanowi podstawę orzekania przez organ odwoławczy i jest konsekwencją zajęcia stanowiska tożsamego z organem I instancji.
Skoro zatem organ II instancji przyznał to wprost w uzasadnieniu swojej decyzji, to nie można było dopatrzeć się wadliwości w zastosowaniu przez niego analizowanego przepisu i przez to wadliwości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli, szczególnie wobec bezzasadności pozostałych zarzutów skargi.
Podkreślić należy, że przyczynami stwierdzenia u badanej przedmiotowej choroby zawodowej było ustalenie przez uprawnioną jednostkę medyczną na podstawie całości posiadanej dokumentacji wystąpienia schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych, istnienia narażenia zawodowego oraz związku pomiędzy tym schorzenie a narażeniem w stopniu wymaganym art. 2351 Kodeksu pracy. To czyniło z kolei bezpodstawny zarzut naruszenia tego przepisu opisany w punkcie 5 kasacji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.