Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] – w przedmiocie rozbiórki części obiektu. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje:
Zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], orzekająca – na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – rozbiórkę nadbudowanej części obiektu budowlanego. Kontrolowane decyzje nie naruszają przepisów prawa tak materialnego jak i procesowego. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy (protokoły oględzin, fotografie) wskazuje, iż skarżący dopuścił się samowoli budowanej. Wykonane roboty budowlane polegające na nadbudowie kondygnacji budynku – poprzednio parterowego – bez uprzedniego uzyskania wymaganego przepisami pozwolenia na budowę – czyniły zasadnym orzeczenie rozbiórki na podstawie art. 48 – Prawa budowlanego. Odnośnie podnoszonego przez skarżącego zarzutu, że wystąpił on ze zgłoszeniem prac remontowych, Sąd stwierdził, że zgłoszenie to dokonane zostało w dniu 19 czerwca 2001 r., a więc po rozpoczęciu robót i dotyczyło wyłącznie wymiany dachu.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej W. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Kwestionowanemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego "poprzez wadliwą interpretację art. 48 – Prawa budowlanego, a co za tym idzie uznanie, iż rozpatrywany stan faktyczny spełnia kryteria samowoli budowlanej".
Podniósł również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. – poprzez "pominięcie ewidentnego naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7 kpa (...)".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano charakter i zakres wykonywanych robót i w związku z tym konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Podniesiono również, że wyrok nie uwzględnia zmiany stanu prawnego wprowadzonego ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. stanowiącej w art. 2.1, iż do spraw wszczętych i nie zakończonych prawomocnie przed wejściem w życie regulacji stosuje się jej postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim podnieść należy, że stosownie do brzmienia art. 183 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny
Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sprowadzającą się do zaistnienia przesłanek określonych w § 2 art. 183 cyt. ustawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej powoduje konieczność prawidłowego ich określenia w skardze. Wymagane jest zatem wyszczególnienie naruszonych przepisów a także wskazanie sposobu ich naruszenia.
W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia prawa materialnego "przez wadliwą interpretację art. 48 – Prawa budowlanego" oraz przepisów postępowania, tj. art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "poprzez pominięcie naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7 kpa, uzasadnionego interesu skarżącego i wadliwą ocenę interesu społecznego".
Odnosząc się do przedstawionych wyżej zarzutów należy stwierdzić, co następuje:
Przede wszystkim podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojaki sposób: przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pierwszy sposób naruszenia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Inaczej mówiąc sprawa właściwego skonfrontowania okoliczności faktycznych z hipotezą danej normy prawnej.
Formułując zarzut naruszenia przez Sąd art. 48 – Prawa budowlanego wnoszący skargę wskazał uprzednio, że naruszenie to nastąpiło poprzez błędną wykładnię tego przepisu jednakże nie podał na czym polega jego wadliwa interpretacja a także nie wyjaśnił jak według niego przepis ten winien być rozumiany. Uzasadniając ww. zarzut podniósł natomiast, iż Sąd błędnie uznał, iż rozpatrywany stan faktyczny spełnia kryteria samowoli budowlanej – co wskazywałoby na to iż naruszenia przez Sąd art. 48 – Prawa budowlanego upatruje w niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez Sąd. Tak zredagowany zarzut kasacji uniemożliwia sądowi jego prawidłowe rozpoznanie.
Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i stawiania hipotez jaką postać naruszenia przepisu prawnego miał na względzie wnoszący skargę kasacyjną. Nie można bowiem wykluczyć, że przyjęcie przez sąd jednej z dwóch możliwości mogłoby być niezgodne z intencją strony wnoszącej skargę. Już tylko z tej przyczyny przedstawiony wyżej zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Niezależnie od tego należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podważa ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwestionowanego wyroku, przedstawiając własną wersję zdarzeń. W ocenie skarżącego wykonane przez niego prace nie przekroczyły bowiem zakresu zgłoszonych przez niego robót remontowych. Już tylko ubocznie podkreślić należy, że brak zarzutu naruszenia właściwych przepisów postępowania (art. 145 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.) uniemożliwia skuteczne zwalczanie przez skarżącego ustaleń faktycznych dotyczących charakteru i zakresu wykonanych robót budowlanych.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zawarty już w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut nie skorzystania przez Sąd z możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Rozstrzygające znaczenie w tej kwestii ma bowiem data wydania w niniejszej sprawie decyzji ostatecznej. Jest poza sporem, że decyzja organu odwoławczego z dnia [...] wydana została przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej brzmienie art. 48 – Prawa budowlanego (tj. dniem 10 lipca 2003 r.). Skoro więc sprawa została ostatecznie zakończona przed organami administracyjnymi przed dniem 10 lipca 2003 r. brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 maja 2003 r.
Odnosząc się do powołanego w skardze zarzutu naruszenia art. 134 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zauważyć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę skargi kasacyjnej ale tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną było w związku z tym wykazanie, że zarzucane przez niego naruszenie istotnie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie ww. zarzutu nie spełnia tego wymogu. Ogólnikowe stwierdzenie, że naruszenie dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. polegało na pominięciu uzasadnionego interesu skarżącego oraz wadliwej ocenie interesu społecznego problematycznym czyni naruszenie ww. przepisu. Podnoszenie natomiast zarzutu, że stanowisko Sądu nie znalazło odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku wskazywałoby raczej na naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., którego to przepisu w skardze kasacyjnej nie powołano.
W tych warunkach przedstawiony wyżej zarzut naruszenia art. 134 – cyt. ustawy nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.