Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 149/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K.P. (dalej jako "skarżąca") na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] stycznia 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] lutego 2011 r. nakładającej na skarżącą obowiązek wykonania rozbiórki.
Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną.
W treści skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] lutego 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Przede wszystkim należy odnieść się do dopuszczalności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji. Skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, a więc decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z 22 lutego 2011 r. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie mieć zatem znaczenie jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności.
Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji, w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ odwoławczy, a postępowanie przed tym organem zakończone zostało rozstrzygnięciem o charakterze procesowym - odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Przede wszystkim kwestia nakazu rozbiórki oraz kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do kwestii zasadności nałożonego na skarżącą obowiązku, bowiem stwierdził, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] lutego 2011 r. nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów skarżącej dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 p.p.s.a. statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi.
Stąd też wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.