Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 lipca 2020 r., VII SA/Wa 2809/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z/s w [...] (inwestor, Spółka) na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r., nr [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 19 lipca 2019 r. Spółka reprezentowana przez A. G. i H. B. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu informacyjno- reklamowego na fundamencie prefabrykowanym (2 szt.) na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z [...] lipca 2019 r., znak: [...], wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia.
Od ww. decyzji z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie złożyła Spółka.
W wyroku przytoczono dalej, że rozpoznając odwołanie organ II instancji stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. W zgłoszeniu były podane wszelkie informacje, aby podjąć decyzję o sprzeciwie i nie było podstaw do nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186, uPb) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wojewoda [...] podzielił stanowisko Prezydenta [...], że w tym przypadku mamy do czynienia z budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 uPb, co wyklucza możliwość dokonania zgłoszenia i przystąpienia do robót budowlanych.
Przemawiają za tym takie okoliczności jak sposób połączenia z gruntem, tak, aby nie możliwe było jego przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Tym samym, biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb. Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 maja 2009 r., II OSK 735/08 oraz wyroku z 4 września 2009 r., II OSK 1361/08, w którym stanowiska obu ww. wyroków zostały przytoczone jako w pełni adekwatne. W wyrokach tych prezentowano stanowisko, że wykonanie tego typu urządzeń reklamowych - trwale związanych z gruntem - nie można uznać za "instalowanie". Roboty budowlane związane z wykonaniem tego typu urządzenia reklamowego to budowa, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. W ocenie organu odwoławczego na tej podstawie odrzucić należało zarzut inwestora, że organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że mamy do czynienia z budową, a nie z montażem instalacji.
Organ odwoławczy wskazał, że tablica reklamowa o powierzchni 45,87 m² jest umieszczona na nośniku metalowym, zakotwionym w prefabrykowanym fundamencie stojącym na gruncie. Sporny nośnik reklamowy to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca całość techniczno-użytkową, a parametry techniczne tego obiektu, zwłaszcza jego wielkość, nie pozwalają na przyjęcie, że sporny nośnik reklamowy stanowi instalację. To, że jak zarzuca skarżący, nośnik jest posadowiony na fundamencie prefabrykowanym i przez to może być przesunięty, nie odbiera mu charakteru budowli trwale związanej z gruntem.
Wojewoda [...] wyjaśnił również, że w przedmiotowej sprawie nośnik reklamowy nie jest połączony funkcjonalnie z budynkiem. Stanowi samodzielny obiekt, który nie pełni jakiejkolwiek funkcji w stosunku do budynku.
W ocenie Wojewody chybiony był również zarzut wadliwej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb, poprzez jego niezastosowanie. Organ I instancji prawidłowo uznał, że ma do czynienia z budowlą mieszczącą się w ramach przepisu art. 3 pkt 3 uPb. Wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą możliwe jest wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 uPb. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, niebędącego wolno stojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 uPb.
Przechodząc do analizy zarzutu niedoręczenia decyzji odwołującemu na właściwy adres, a w związku z tym naruszenia art. 40 § 2 i art. 45 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.), Wojewoda [...] wskazał, że informacja odnośnie adresu do korespondencji powinna znajdować się we wniosku zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, a nie w jego załącznikach (oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane).
Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, że organ architektoniczno-budowlany wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę brak przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 uPb, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 uPb, przystąpienie do realizacji zamierzenia objętego zgłoszeniem Spółki poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że skargę do WSA w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] S.A.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 40 § 2 w zw. z art. 45 w zw. z art. 7, 77 § oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak doręczenia skarżącej na wskazany adres do korespondencji decyzji organu I instancji, pomimo zamieszczenia takiej informacji w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, nieprzeprowadzenie w tym zakresie przez organ II instancji należytego postępowania dowodowego i analizy, lakoniczne odniesienie się do zarzutów skarżącego w tym zakresie;
- - art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb poprzez wydanie decyzji w przedmiocie utrzymania sprzeciwu w mocy, pomimo braku ku temu podstaw prawnych i nieprawidłowe uznanie, że inwestycja skarżącego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;
- - art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 uPb, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że instalacji urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem nie sposób zakwalifikować do kategorii inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę;
- - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego i analizy sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego;
- - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw, w sytuacji gdy właściwym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Wniesiono o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Stanowisko skarżącej Spółki znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że błędnie strona skarżąca postrzega, że inwestycja mogła być przedmiotem zgłoszenia i nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Jak prawidłowo i wyczerpująco omówił to organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, inwestycja objęta zgłoszeniem stanowi budowlę i jako taka wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 uPb. W ocenie tegoż sądu inwestycja ta nie jest instalacją urządzenia reklamowego, o której mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb.
Zdaniem WSA bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji musiał pozostać zarzut oparty na naruszeniu art. 40 § 2 i art. 45 K.p.a., wyjaśniając, że nawet gdyby doszło do uchybienia w doręczeniu decyzji organu I instancji, to strona odwołanie wniosła w terminie. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, że doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77, 107 § 3 K.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] S.A. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:
- 1) na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a. art. 45 w zw. art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe stosowanie skutkujące uznaniem, że decyzja ze sprzeciwem doręczona na adres siedziby spółki z pominięciem wskazanego w dokumentach załączonych do zgłoszenia adresem do doręczeń, wywołała skutek prawny.
- 2) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 Ppsa, naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Pusa) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności Wojewody Mazowieckiego w niniejszej sprawie, co skutkowało oddaleniem skargi,
- b. art. 141 § 4 Ppsa poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi, a mianowicie WSA w Warszawie uzasadnia oddalenie skargi przyjmując, że nadanie decyzji ze sprzeciwem na adres wskazany w formularzu w zgłoszeniu wywołuje skutek prawny w postaci zachowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu, w sytuacji w której w dokumentach przedłożonych do organu już na etapie zgłoszenia wskazano jako adres do doręczeń ul. [...][...],
- c. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 i 8 K.p.a., ponieważ WSA w Warszawie wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów I i II instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,
- d. art. 133 Ppsa poprzez pominięcie faktu, że orzeczenie organu I instancji zostało doręczone na adres siedziby Spółki z pominięciem wskazanego w załączniku do zgłoszenia przez skarżącą kasacyjnie adresu do doręczeń, co stanowiło naruszenie przepisów art. 45 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a.,
- e. art. 151 Ppsa poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez WSA w Warszawie postępowania nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo, że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi.
Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi:
- 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie,
- 2. o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Jednocześnie, działając na podstawie przepisu art. 176 § 2 Ppsa, Spółka zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że organ powinien skierować decyzję o sprzeciwie na adres ul. [...][...], wskazany jako adres do doręczeń w załącznikach do zgłoszenia, celem podjęcia próby jej skutecznego doręczenia, czego w niniejszej sprawie nie zrobiono. W ocenie skarżącej kasacyjnie konsekwencją powyższego jest to, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).
A. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji.
Zauważyć należy, że za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz.
39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego zaś braku niepodobna wytknąć omawianym motywom wyroku sądu pierwszej instancji.
W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09, LEX nr 597986; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, LEX nr 1675977; z 12 czerwca 2019 r., I OSK 2594/17, LEX nr 2725990). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 Ppsa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 22 marca 2013 r., II OSK 2259/11, LEX nr 1299453).
W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Wbrew twierdzeniu kasatora sąd pierwszej rozważył wszystkie okoliczności sprawy i odniósł się do nich w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Dodać też należy, że z przyczyn podanych powyżej, nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty skargi kasacyjnej, poparte przepisem art. 141 § 4 Ppsa, zarzucające sądowi pierwszej instancji wadliwość ustaleń w zakresie doręczenia decyzji ze sprzeciwem przez organ na adres wskazany w zgłoszeniu, tj. adres siedziby Spółki, zamiast na adres ul. [...][...], wskazany jako adres do doręczeń w załącznikach do tego zgłoszenia.
B. Zarzuty naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa oraz art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6 i 8 K.p.a., a także zarzut naruszenia art. 151 Ppsa podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku. Sposób uzasadnienia tak skonstruowanych podstaw kasacyjnych wskazuje, że Spółka zarzuca sądowi wojewódzkiemu wskutek oddalenia skargi brak właściwej kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Rzecz jednak w tym, że przepisy art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa mają charakter ogólny i tzw. wynikowy, tzn. odpowiednio – sąd oddala skargę w całości lub w części w razie jej nieuwzględnienia, albo – uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części gdy zaistnieją w sprawie administracyjnej określonej natury uchybienia przepisom postępowania. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może przy tym stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy).
Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Spółka ogranicza się w tym zakresie wyłącznie do eksponowania zarzutu naruszenia art. 6 i 8 K.p.a., przy czym przypisuje ich obrazę sądowi wojewódzkiemu. To stanowisko z natury rzeczy jest błędne, bowiem WSA w Warszawie nie stosował tych przepisów Kodeksu, a zasady ogólne z przywołanych art. 6 i 8 K.p.a. są skierowane do organów administracji publicznej, nie zaś do sądu administracyjnego. Umknęło także uwadze autora skargi kasacyjnej, że art. 8 K.p.a. dzieli się na dwa paragrafy, w uzasadnieniu środka odwoławczego nie sprecyzowano tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej.
C. Nie mógł w konsekwencji odnieść skutku zarzut naruszenia przepisu art. 135 Ppsa, z którego wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zarzut naruszenia powyższego przepisu tylko wówczas byłby trafny, gdyby w ramach tej sprawy sąd doszedł do wniosku, że skarga była zasadna, decyzja organu I instancji naruszała prawo, a sąd ten nie uchylił tej decyzji. Skoro jednak sąd pierwszej instancji skargę oddalił, to przepisu art. 135 Ppsa nie stosował.
D. Podobnie nie sposób przyjąć, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa. O naruszeniu tych przepisów można by mówić w przypadku, gdyby sąd zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Skoro zatem sąd pierwszej instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa.
E. Nie mógł być uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 133 Ppsa, albowiem został on skonstruowany w sposób formalnie wadliwy. Art. 133 Ppsa dzieli się na trzy paragrafy. Przypomnieć raz jeszcze należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest co do reguły związany podstawami kasacyjnymi, a sporządzenie skargi kasacyjnej jest objęte tzw. przymusem radcowsko-adwokackim, co zapewniać ma niezbędny profesjonalizm sporządzenia tego środka zaskarżenia. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki NSA z 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809).
Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest takie sformułowanie podstaw kasacyjnych, aby nie ulegało wątpliwości, który przepis miał naruszyć sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyręczać strony w prawidłowym konstruowaniu podstaw kasacyjnych.
F. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazując na przepisy art. 45 K.p.a. i art. 40 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 45 K.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Wedle art. 40 § 2 K.p.a. "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika". Pismo doręcza się pełnomocnikowi na adres wskazany w pełnomocnictwie. Na pełnomocniku ciąży obowiązek szczególnej dbałości o udzielenie informacji o adresie do doręczeń, o każdej zmianie adresu do doręczeń (art. 41 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 41 § 2 K.p.a., w razie zaniechania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.
W pełnomocnictwie udzielonym w imieniu [...] S.A. w [...] dla A. M. przy wniesieniu zgłoszenia, nie wskazano innego adresu niż adres udzielającej pełnomocnictwa Spółki: ul. [...],[...]. Z tej przyczyny prawidłowo Prezydent [...] doręczył decyzję o sprzeciwie pod wskazany w zgłoszeniu przez inwestora adres, to jest adres siedziby Spółki. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że dopiero do odwołania od powyższej decyzji zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone r. pr. K. K.-P. ze wskazaniem adresu ul. [...],[...], co mógł wziąć pod uwagę dopiero organ II instancji. Nie ulega wątpliwości, że stosowna informacja odnośnie adresu do korespondencji powinna znajdować się w zgłoszeniu robót budowlanych, a nie jego załącznikach (oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Z tych względów zarzut nie dostrzeżenia przez sąd wojewódzki naruszenia przepisów art. 45 i art. 40 § 2 K.p.a. jest chybiony.
G. Z przyczyn określonych w art. 184 Ppsa skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.