Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 8/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. A. na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [...] na restaurację [...] w budynku przy al. [...] w G., oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. A., zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucono:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 147 kpa w zw. i art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, pomimo że do wznowienia postępowania doszło na skutek uznania za stronę postępowania podmiot, któremu powinno odmówić się takie przymiotu;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane, przez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że "skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania".
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł, na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że nie sposób przyjąć, że [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa można nadać status strony posiadającej legitymację do występowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji podejmowania czynności w toku prowadzonego postępowania, gdyż nie wykazała ona indywidualnego interesu prawnego. Izba, jako właściciel lokalu znajdującego się w tym samym budynku, co lokal, którego dotyczy pozwolenie na budowę, nie wykazała, że doszło do negatywnego oddziaływania na jej nieruchomość poprzez dopuszczenie do realizacji określonych robót budowlanych.
Ponadto, w ocenie skarżącego kasacyjnie, organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy i oparł swoje ustalenie w oparciu o pismo od Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z pominięciem oświadczenia strony i projektu budowlanego.
Pismem z [...] września 2019 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa z siedzibą w G. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadny jest zarzut - naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Przede wszystkim zauważyć należy, że art. 1 Ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie p.p.s.a.) nie jest podzielony na paragrafy. Przepis ten zawiera definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej stanowiąc, że jest nią sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inna sprawa, do której na podstawie ustaw szczególnych stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie budzi wątpliwości, że sprawa niniejsza jest taką sprawą, w której na podstawie wskazanej wyżej ustawy wniesiono skargę kasacyjną. Być może autorowi skargi chodziło o naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, nie jest jednak rolą sądu domyślanie się podstaw kasacyjnych.
Niezrozumiałym jest, na tle niniejszej sprawy, przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza bowiem jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte.
W niniejszym przypadku z całą pewnością Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Przy czym podkreślić należy, że strona nie wyjaśniła, poza jego wskazaniem, w czym upatruje, mając na uwadze dyspozycję ww. przepisu, jego naruszenia w niniejszej sprawie.
Pozostałe zarzuty skargi i cała jej istota sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa z siedzibą w G. ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2015 r. i tym samym czy należy jej umożliwić wzięcie udziału w postępowaniu mającym na celu weryfikację tej decyzji na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.
Przypomnieć należy, że Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. A., wspólnikowi Spółki Cywilnej "[...]", pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [...] na restaurację [...] w budynku przy Al. [...] w G. [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa z siedzibą w G. jest właścicielem lokalu w tym budynku i bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.
Przepis art. 28 ust. 2 Prawo budowlane reguluje kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jednoznacznie stanowiąc, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu.
Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w takim postępowaniu należy mieć na uwadze właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu, mający źródło w szeroko pojętym prawie materialnym. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wskazano na możliwość naruszenia § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, otwarte drzwi wyjścia ewakuacyjnego na klatkę schodową zawężą szerokość drogi ewakuacyjnej z 1,75 m do 1,58 m. Droga ta prowadzi m.in. do lokalu stanowiącego własność [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, w związku z czym uznać należy, że jej zawężenie oddziałuje na tę nieruchomość. Wbrew zatem ocenie skarżącego kasacyjnie inwestora uznać należy, iż [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta G. z [...] kwietnia 2015 r. Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane.
Mając na uwadze, że nie miało miejsce naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, a także brak jest podstaw, które Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu, skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.