Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 8/19

Uzasadnienie

Decyzją z 13 listopada 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 6 czerwca 2018 r., uchylającej decyzję ostateczną tego organu z 8 kwietnia 2015 r. oraz odmawiającej udzielenia R. A., wspólnikowi A. pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..].

Postepowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 8 kwietnia 2015 r. oraz wstrzymania wykonania ww. orzeczenia. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że nie był stroną przedmiotowego postępowania, a objęte decyzją o pozwoleniu na budowę roboty budowlane oddziałują bezpośrednio na jego nieruchomość, która znajduje się w tym samym budynku co projektowana restauracja. Wnioskodawca zauważył, że projekt budowlany przyjmuje, iż na parterze klatki schodowej, obsługującej lokale użytkowe usytuowane na trzech kondygnacjach budynku, wykonany zostanie otwór w ścianie i wstawione zostaną drzwi, które otwierają się na klatkę schodową. Drzwi te stanowić mają wyjście ewakuacyjne dla pracowników restauracji.

W ocenie Wnioskodawcy projektowane drzwi zawężają drogę ewakuacyjną, jaką przedmiotowa klatka stanowi dla lokali użytkowych usytuowanych na II i III kondygnacji budynku przy [..], w tym dla lokalu Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. W lokalach tych przebywać może znacznie ponad sto osób. Wnioskodawca zauważył, iż zgodnie z § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że dotychczas z klatki schodowej korzystać mogły tylko osoby uprawnione do przebywania w jego lokalu (cały poziom drugiego piętra) oraz w jednym z trzech lokali położonych na pierwszym piętrze. Wykonanie na klatce drzwi prowadzących do otwartego do późnych godzin nocnych lokalu sprawiło, iż obecnie brak jest jakiegokolwiek bezpieczeństwa i ochrony dostępu, na którym szczególnie zależało Wnioskodawcy. Dodatkowo zaprojektowane drzwi mogą stanowić część tzw. "brudnej drogi gastronomicznej", służącej do transportu surowca, odpadków i pozostałości posiłków, co obniża wartość i rangę lokalu wnioskodawcy. Bezpośredni wpływ na własność wnioskodawcy, poprzez możliwość jej naruszenia, obniżenie rangi i prestiżu biura, a także zagrożenia bezpieczeństwa lokalu, sprawia, iż objęte kwestionowaną decyzją zamierzenie inwestycyjne oddziałuje na nieruchomość Wnioskodawcy w sferze cywilnoprawnej, co przekłada się wprost na prawo do posiadania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dnia 18 czerwca 2016 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło uzupełnienie wniosku Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wznowienie postępowania. W piśmie tym wskazano, iż wniosek oparty został o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz zwrócono się o wyjaśnienie, czy Wspólnota Mieszkaniowa udzieliła wymaganej zgody na prowadzenie robót budowanych objętych kwestionowaną decyzją.

Postanowieniem z 20 sierpnia 2015 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z 8 kwietnia 2015 r. Z kolei postanowieniem z 28 października 2015 r. organ odmówił wstrzymania ww. decyzji. Następnie, decyzją z 28 października 2015 r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 8 kwietnia 2015 r.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniosła Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa.

Decyzją z 14 stycznia 2016 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wojewódzki wskazał na konieczność ustalenia przez organ I instancji, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a..

Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta pismem z 22 marca 2016 r. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień nt. sposobu złożenia wniosku z 12 czerwca 2015 r. w sprawie wznowienia postępowania.

Dnia 16 maja 2016 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy, w którym wyjaśniono, iż wniosek o wznowienie postępowania został wysłany przesyłką poleconą za pośrednictwem operatora pocztowego. Do pisma dołączono uwierzytelnioną kopię dowodu nadania przesyłki.

Decyzją z 11 sierpnia 2016 r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia wydanej przez siebie decyzji ostatecznej z 8 kwietnia 2015 r., ponieważ postępowanie wyjaśniające nie dało podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał konkretnego przepisu, który ogranicza swobodę korzystania ze stanowiącego jego własność lokalu. Tym samym nie sposób uznać, aby lokal wnioskodawcy znajdował się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji.

Od powyższej decyzji Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa wniosła odwołanie do Wojewody, który decyzją z 7 października 2016 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż wbrew ocenie dokonanej przez Prezydenta Miasta, Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 8 kwietnia 2015 r.. a tym samym należy umożliwić jej wzięcie udziału w postępowaniu mającym na celu weryfikację decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a..

Rozpatrując kolejny raz sprawę Prezydent Miasta, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, uchylił swoją decyzję z 8 kwietnia 2015 r. oraz odmówił R.A., wspólnikowi Spółki Cywilnej "[..], udzielenia pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..]. W decyzji organ wskazał m.in., iż inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, w części dotyczącej nieruchomości będącej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej, niezgodnie ze stanem faktycznym, a okoliczność ta, nieznana organowi w dniu wydania weryfikowanej decyzji, stanowi przesłankę wznowieniową określoną wart. 145 § 1 pkt 5 K.p.a..

Podsumowując organ I instancji stwierdził, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością wspólną w celu montażu drzwi ewakuacyjnych, a tym samym nie spełnił warunków uzyskania pozwolenia na budowę, które wskazane zostały w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Od powyższej decyzji R. A. wniósł odwołanie do Wojewody, który decyzją z 14 lutego 2018 r. uchylił skarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wojewódzki wskazał, iż powodem wydania decyzji kasatoryjnej było naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., przejawiające się wydaniem zaskarżonej decyzji z upoważnienia Prezydenta Miasta przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego, weryfikowanego orzeczenia.

Po zwrocie akt sprawy przez Wojewodę, Prezydent Miasta pismem z 8 maja 2018 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także pouczył o możliwości wnoszenia uwag oraz składania wniosków i dowodów. Następnie, decyzją z 6 czerwca 2018 r. organ uchylił własną decyzję ostateczną z 8 kwietnia 2015 r. oraz odmówił udzielenia R. A. pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż już na wcześniejszym etapie postępowania, pismem z 23 marca 2017 r., wezwał Inwestora do określenia grubości skrzydła drzwiowego zamontowanego w otworze wykonanym w ścianie konstrukcyjnej, potwierdzenia wykonania robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem, a w przypadku odstępstw - określenia ich zakresu, przedłożenia kopii dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań sanitarnych koniecznych do zapewnienia higieny przy prowadzeniu działalności gastronomicznej, przedłożenia kopii dokumentu przywołanego w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w części dotyczącej nieruchomości wspólnej (zgoda Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej z 19 stycznia 2015 r.) oraz odniesienia się do zarzutów dotyczących użytkowania drzwi nie tylko jako drzwi ewakuacyjnych, lecz także jako dodatkowego wejścia i wyjścia dla pracowników oraz jako tzw. "brudnej drogi technologicznej".

Ponadto organ I instancji przypomniał, iż pismem z 12 maja 2017 r. wezwał Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej do złożenia wyjaśnień, czy Zarząd jest w posiadaniu oryginału kierowanego do Zarządu pisma inwestora z 19 stycznia 2015 r. z załącznikami nr 1, 2 i 3, w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie dodatkowego wyjścia ewakuacyjnego z restauracji. Oprócz tego pismem z 12 maja 2017 r. organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z prośbą o informację, czy w czasie dokonywanych czynności kontrolnych Inwestor był zobowiązany do okazania do wglądu zatwierdzonego projektu budowlanego oraz czy według okazanego projektu technologii lokalu (uzgodnienie z dnia 27 maja 2017 r.) wyjście z lokalu w rejonie stanowiska oznaczonego symbolem A1 (dostawy) oznaczono jako wyjście (wejście) dla personelu i dostaw.

W dniu 5 czerwca 2017 r. do Prezydenta wpłynęło pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, informujące, że podczas kontroli lokalu pełnomocnik inwestora okazał projekt technologii lokalu i wskazał drzwi zlokalizowane w strefie "A1" w rejonie stanowiska dostaw (od strony klatki schodowej) jako drugie wejście dla dostaw i personelu, co odnotowano w protokole kontroli z 3 czerwca 2015 r. Natomiast dnia 28 czerwca 2017 r. do organu wpłynęło pismo B., byłego zarządcy nieruchomości, do którego dołączono potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dwóch pełnomocnictw z 15 stycznia 2015 r. oraz kopię ww. pisma z 19 stycznia 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie dodatkowego wyjścia ewakuacyjnego z lokalu.

Prezydent Miasta podkreślił, iż zgromadzone w toku postępowania wznowieniowego dokumenty i złożone wyjaśnienia wskazują, że inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, w części dotyczącej nieruchomości będącej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej, niezgodnie ze stanem faktycznym.

Wskazany w oświadczeniu dokument z 19 stycznia 2015 r., na którym umieszczono odręczną adnotację pełnomocnika Zarządu Wspólnoty w sprawie zgody na proponowane rozwiązania wykorzystania lokalu, nie uprawnia inwestora do dysponowania częściami wspólnymi nieruchomości albowiem w myśl art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie takiej czynności. Ponadto organ zauważył, iż dokonana przez pełnomocnika Zarządu Wspólnoty akceptacja dotyczyła realizacji inwestycji w odmiennej formie od tej, która została zatwierdzona w projekcie budowlanym. Przedłożony do akceptacji pełnomocnikowi Zarządu Wspólnoty projekt zakładał wykonanie ścianki działowej wewnątrz lokalu, w celu osadzenia w niej drzwi ewakuacyjnych, a nie w licu ściany konstrukcyjnej klatki schodowej, jak zostało to przewidziane w projekcie budowlanym.

Organ zauważył, że na szkicach tych sporne drzwi oznaczone zostały jako dodatkowe wyjście ewakuacyjne dla personelu lokalu. Tymczasem z uzyskanych od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dokumentów wynika, ze drzwi te przewidziane zostały (i są wykorzystywane) nie tylko jako droga ewakuacyjna dla personelu, lecz głównie jako strefa dostaw i "brudna droga technologiczna". Ponadto organ T instancji wskazał, iż inwestor uzyskał akceptację planowanych robót budowlanych w formie odmiennej niż przewidziana w projekcie budowlanym, a tym samym nie dysponował prawem do nieruchomości wspólnej na roboty budowlane określone w projekcie budowlanym. Prezydent Miasta zauważył, iż okoliczność ta, nieznana mu w dniu wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast złożone przez inwestora oświadczenie jest skuteczne wówczas, gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynikają dane sprzeczne z jego treścią. Z uwagi na niewykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością wspólną na potrzeby zamontowania drzwi ewakuacyjnych w ścianie klatki schodowej konieczne było uchylenie weryfikowanej decyzji i odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniósł R.A. W uzasadnieniu swojego wystąpienia odwołujący się zarzucił skarżonej decyzji;

1. 1) naruszenie art. 147 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa jako uprawnionej do występowania w charakterze strony;
2. 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż w toku wznowionego postępowania ujawniono nowe istotne okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi poprzez przyjęcie, że inwestor nie posiadał wymaganej prawem zgody, podczas gdy charakter i rodzaj uzyskanej zgody był organowi znany;
3. 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż w toku wznowionego postępowania ujawniono nowe istotne okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi poprzez przyjęcie, iż takie okoliczności i dowody stanowią w szczególności pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w tym protokół kontroli i inne, podczas gdy wszystkie przywołane w treści uzasadnienia dowody i okoliczności faktyczne powstały po dniu 8 kwietnia 2015 r., a tym samym nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania;
4. 4) naruszenie art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków (przede wszystkim pracowników) oraz strony – R. A. - na okoliczność w jakim celu faktycznie wykorzystywane jest sporne wyjście ewakuacyjne.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Wojewoda pismem z 19 września 2018 r. zwrócił się do aktualnego administratora nieruchomości przy [..] o nadesłanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczących przedmiotowej inwestycji, w szczególności uchwały w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie wyjścia ewakuacyjnego z lokalu usługowego na klatkę schodową na parterze budynku przy [..].

Dnia 9 października 2018 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, w piśmie tym, członkowie Zarządu oświadczyli, iż w dokumentacji Wspólnoty Mieszkaniowej nie znajdują się uchwały w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie wyjścia ewakuacyjnego z lokalu usługowego [..] na klatkę schodową na parterze budynku. Jednocześnie członkowie Zarządu poinformowali, iż Wspólnota nie podejmowała żadnych uchwał związanych bezpośrednio z lokalem nr [..].

Przystępując do analizy sprawy Wojewoda omówił instytucje wznowienia i przesłanki warunkujące możliwość prowadzenia postępowania nadzwyczajnego. Podkreślił przy tym, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż podstawą prawną wznowienia i przeprowadzenia postępowania jest przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału.

Z akt sprawy wynika, iż Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z 8 kwietnia 2015 r. dowiedziała się w dniu 13 maja 2015 r. od przedstawiciela dewelopera realizującego budynek – [..] - za pośrednictwem poczty elektronicznej. Kopię korespondencji prowadzonej w tej sprawie dołączono do akt postępowania. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją został nadany przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 12 czerwca 2015 r. Stwierdził Wojewoda, że wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 K.p.a.

Uznał Wojewoda za zasadne wszczęcie postanowieniem z 28 października 2015 r. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 8 kwietnia 2015 r. Zaznaczył przy tym, że w przypadku gdy istnieją wątpliwości co do tego czy wnioskodawca miał przymiot strony postępowania, o którego wznowienie wnosi, a więc również czy może być stroną postępowania wznowieniowego, organ powinien rozstrzygać je we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a..

Jak wynika z projektu budowlanego, otwarte drzwi wyjścia ewakuacyjnego na klatkę schodową zawężą szerokość drogi ewakuacyjnej z 1,75 m do 1,58 m. Droga ta prowadzi m.in. do lokalu stanowiącego własność Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, w związku z czym uznać należy, że jej zawężenie oddziałuje na tę nieruchomość. Tym samym, wbrew ocenie pełnomocnika inwestora, uznać należy, iż Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z 8 kwietnia 2015 r. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właściciela lokalu sąsiadującego z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się bowiem tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Podkreślenia wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 545/14).

W przedmiotowej sprawie wystąpiła zatem przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z 8 kwietnia 2015 r.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1),
2. - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi (pkt 2),
3. - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3),
4. - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3).

Projektowana inwestycja znajduje się na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], uchwalonego uchwałą Nr L/1121/14 Rady Miasta z dnia 27 marca 2014 r. (Dz.Urz.Woj. z dnia 29 kwietnia 2014 r. poz. 1744). Jak wynika z treści wskazanego aktu prawa miejscowego, przedmiotowa inwestycja usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 005- M/U32, określonym jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową z dopuszczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Planowana inwestycja jest zatem zgodna z ww. wymogiem planu. Zgodnie z § 5 planu, dla restauracji, kawiarni i barów należy zapewnić minimum 15 miejsc postojowych dla samochodów oraz co najmniej 6 miejsc postojowych dla rowerów w odniesieniu dla 100 miejsc konsumpcyjnych. Projektowana inwestycja przeznaczona jest dla 77 osób, w związku z czym przewidziano realizację 12 miejsc postojowych dla samochodów oraz 5 miejsc dla rowerów.

Wskazana ilość spełnia wymogi planu. Jak wynika jednak z treści projektu budowanego, w podstawowym projekcie architektonicznym obiektu przy [..] dla lokalu [..] przewidziano 5 miejsc postojowych dla samochodów. Brakujące 7 miejsc postojowych dla samochodów, plus dodatkowe 2 miejsca dla pojazdów dla osób niepełnosprawnych, przewidziano na sąsiedniej działce nr [..] obr. [..]. Miejsca te mają zostać zrealizowane w odrębnym opracowaniu na podstawie zgłoszenia, a teren objęty tą inwestycją ma zostać objęty umową najmu. Rozwiązanie to jest sprzeczne z ustaleniami zawartymi w karcie terenu nr 005 ww. planu miejscowego, w myśl których parkingi dla samochodów osobowych i rowerów powinny zostać zrealizowane na działce budowlanej objętej inwestycją, zgodnie z § 5 uchwały (§ 11 ust. 9 pkt 2).

Niezależnie od powyższego wskazał Wojewoda, że nie można uznać, aby zawarcie umowy najmu części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], w celu lokalizacji na niej miejsc postojowych dla planowanego zamierzenia, w sposób trwały rozwiązywało kwestię zapewnienia odpowiedniej liczby tych miejsc. Ewentualne rozwiązanie umowy - co w świetle przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny jest jak najbardziej możliwe - skutkowałoby bowiem likwidacją 10 miejsc postojowych zaprojektowanych na przedmiotowej nieruchomości, co z kolei doprowadziłoby do niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych.

Dodatkowo wskazano, że dołączona do akt sprawy "umowa podnajmu czasowego nr [..]" 130 m2 powierzchni użytkowej na parkingu szutrowym na działce nr [..] została zawarta na okres od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie R. A., z którego wynika, iż dysponuje on nieruchomością inwestycyjną na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 29 stycznia 2015 r. z właścicielem lokalu nr [..] oraz zgody Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej z 19 stycznia 2015 r. W tym miejscu Wojewoda wyjaśnił, iż oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym mającym wykazać prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w razie wątpliwości podlega badaniu przez organ. Obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu twierdzeń inwestora, przytaczanych przez niego dowodów i innych okoliczności mających znaczenie prawne (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt IT SA/Kr 394/15).

Z projektu budowlanego wynika, iż przewiduje on prowadzenie prac budowlanych nie tylko we wnętrzu lokalu nr [..], w stosunku do którego inwestor bezspornie wykazał prawo do dysponowania na cele niniejszego zamierzenia, lecz także zakłada wykonanie otworu drzwiowego w ścianie nośnej budynku, oddzielającej lokal [..] od klatki schodowej. Ściana ta stanowi część wspólną budynku. Stosownie bowiem do treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieruchomością wspólną są oprócz gruntu te części budynku, które stanowią współwłasność wszystkich osób będących właścicielami lokali w tej nieruchomości (zob. wyrok z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 310/15).

Generalnie przez części wspólne budynku rozumieć należy np. ściany nośne, stropy, dach, piony wodne, kanalizacyjne czy wentylacyjne oraz wszelkie inne elementy służące wspólnemu użytkowi mieszkańców (zob. wyrok NSA z dnia 18 Iipca2018 r., sygn. akt II OSK 2066/16).

Zdaniem organu odwoławczego projektowane zamierzenie polegające na wykonaniu otworu drzwiowego w ścianie nośnej budynku stanowi ingerencję w jego część wspólną, co obligowało inwestora do uzyskania zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na taki zakres prac. Tymczasem inwestor przedłożył jedynie zgodę Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, reprezentowanej przez jej pełnomocnika "na proponowane rozwiązania i korzystanie z lokalu".

Stosownie do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2018 r. poz. 716) prowadzenie zarządu nieruchomością wspólną należy do zarządu, który kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a właścicielami lokali (art. 21 ust. 1). Czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie (art. 22 ust. 1).

W sprawach czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu - zgodnie z art. 22 ust. 2 cyt. ustawy - zarząd wspólnoty musi uzyskać zgodę właścicieli lokali wyrażoną w formie uchwały oraz pełnomocnictwo do zawarcia umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone w takiej samej formie, jakiej wymaga umowa dla dokonania czynności. Czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu ustawodawca wymienił przykładowo w art. 22 ust. 3, ale nie ma wątpliwości co do tego, że taki charakter ma także wykonanie otworu drzwiowego w ścianie nośnej. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o własności lokali zarząd na podstawie pełnomocnictwa, o którym stanowi art. 22 ust. 2, składa oświadczenia w celu wykonania uchwał w sprawach wymienionych w art. 22 ust. 3 pkt 5, 5a i 6, ze skutkiem w stosunku do właścicieli wszystkich lokali. Chodzi o wykonanie uchwał w sprawach udzielenia zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego (art. 22 ust. 3 pkt 5), a także udzielenia zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej (art. 22 ust. 3 pkt 5a) i dokonania podziału nieruchomości wspólnej (art. 22 ust. 3 pkt 6).

Uregulowanie takie umożliwia załatwienie wyliczonych spraw bez konieczności udziału wszystkich właścicieli lokali w kolejnych wymaganych prawem etapach decyzyjnych. Wystarczy, że na zebraniu właściciele lokali podejmą w tych sprawach uchwałę i udzielą zarządowi pełnomocnictwa do jej wykonania, by zarząd sam, reprezentując całą wspólnotę, złożył stosowne oświadczenie w celu jej wykonania. W art. 21 ust. 3 cyt. ustawy nie została jednak wymieniona czynność polegająca na wykonaniu otworu w ścianie konstrukcyjnej budynku. Wspólnota mieszkaniowa na podstawie art. 21 ust. 3 nie może więc udzielić zarządowi pełnomocnictwa do realizacji takiego zamierzenia. Wykonanie otworu drzwiowego w ścianie nośnej może zostać uznane za zmianę przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, która staje się nowym wejściem do lokalu prywatnego. W myśl. art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy o własności lokali zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a zatem do jej dokonania niezbędna jest zgoda właścicieli lokali wyrażona w formie uchwały (art. 22 ust. 2). Jak wynika z akt sprawy, w tym oświadczenia członków Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, Wspólnota ta nie podejmowała jakichkolwiek uchwał dotyczących lokalu nr [..].

Niezależne od powyższego zgodzić się Wojewoda z organem I instancji, iż zgoda Zarządu Wspólnoty, nie dość, że została wydana bez stosownego pełnomocnictwa w formie uchwały ze strony Wspólnoty, to odnosi się do zamierzenia budowlanego w innej formie niż ta, która została zatwierdzona w projekcie budowlanym. Przedłożone do akceptacji Zarządowi Wspólnoty rozwiązanie projektowe zakładało bowiem wykonanie otworu w ścianie nośnej miedzy klatką schodową i lokalem [..] oraz wykonanie dodatkowej ścianki wewnątrz tego lokalu, w której dopiero miały zostać osadzone drzwi ewakuacyjne (tj. w głębi lokalu). Natomiast rozwiązanie przyjęte w projekcie budowlanym przewiduje umieszczenie drzwi ewakuacyjnych bezpośrednio w ścianie konstrukcyjnej, co w przypadku ich otwarcia prowadzi do wspomnianego już wcześniej zawężenia istniejącej drogi ewakuacyjnej na klatce schodowej.

Tym samym stwierdził organ odwoławczy, iż nie został spełniony wymóg zawarty w cyt. wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest bowiem skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 775/06). Ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału wynika natomiast, iż inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dot. naruszenia przez organ I instancji art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wojewoda stwierdził, iż zarzut ten częściowo jest zasadny. Jak wynika bowiem z wniosku reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 8 kwietnia 2015 r., żądanie wznowienia oparte zostało na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie zaś art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a..

Tymczasem nie jest rzeczą organu "wyszukiwanie" we wniosku o wznowienie podstaw wznowienia, bowiem to wnioskodawca zobowiązany jest te podstawy wskazać. Organ prowadząc bowiem postępowanie na wniosek związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wszczętym z urzędu organ może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1910/15).

Niezależnie od powyższego stwierdzenia Wojewoda nie podzielił oceny skarżącego, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez przyjęcie jako nowej okoliczności faktu, że Inwestor nie posiadał wymaganej prawem zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowane. W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak już wyżej wskazano, prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istnieje wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06).

W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było podstaw uzasadniających podejrzenie, że oświadczenie złożone przez Inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia, organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi, że weryfikacji takiej nie przeprowadził (por. wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1005/08 oraz z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1735/06). Można zatem uznać, iż przedmiotowa okoliczność, polegająca na braku prawa do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, istniała w dniu wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz nie była znana organowi wydającemu tę decyzję.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez uznanie za okoliczności i dowody, o których mowa w tym przepisie, pism Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w tym protokołu kontroli, podczas gdy wszystkie przywołane w treści uzasadnienia dowody i okoliczności faktyczne powstały po dniu 8 kwietnia 2015 r., tutejszy organ stwierdza, iż zarzut ten nie jest zasadny. W treści skarżonej decyzji nie zawarto bowiem stwierdzenia, że informacje zawarte w dokumentach uzyskanych od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stanowią okoliczności lub dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność w jakim celu faktycznie wykorzystywane jest sporne wyjście ewakuacyjne. Wojewoda wyjaśnia, iż zarzut ten jest niezasadny. Przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie, a w szczególności uzyskane w jego następstwie informacje, nie miałyby bowiem żadnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Podsumowując wskazał organ odwoławczy, że podczas kontrolowanego postępowania, w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogów obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów, ponadto Inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością wspólną (ścianą nośną) na cele budowlane. W myśl art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z uwagi na wskazane braki organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji, a organ odwoławczy, po ustaleniu, iż rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, utrzymał je w mocy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł R. A. zarzucając naruszenie przepisów prawa oraz przepisów postepowania, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na błędnym utrzymaniu w mocy przez Wojewodę zaskarżonej decyzji i dopuszczeniu się przez organ II instancji szeregu zaniedbań, tj. naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku:

1. 1. z art. 147 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust 4 K.p.a., poprzez uznanie Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa jako uprawnionej do występowania w charakterze strony i podjęcie oraz prowadzenie dalszego postępowania w przypadku braku stosownej legitymacji przez wskazany podmiot;
2. 2. z art. 145 § 1 ust 5 K.p.a., poprzez przyjęcie, iż w toku wznowionego postępowania ujawniono nowe istotne okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi poprzez przyjęcie, iż inwestor nie posiadał wymaganej prawem zgody podczas gdy charakter i rodzaj uzyskanej zgody znany był organowi;
3. 3. z art. 145 § 1 ust 5 K.p.a.., poprzez przyjęcie, iż w toku wznowionego postępowania ujawniono nowe istotne okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi poprzez przyjęcie, iż takie okoliczności i dowody stanowią w szczególności pisma z PIS, w tym protokół kontroli i in. podczas, gdy wszystkie przywołane w treści uzasadnienia dowody i okoliczności faktyczne powstały po dniu 8 kwietnia 2015 r. a tym samym nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania;
4. 4. z art. 145 § 1 ust 5 K.p.a.. poprzez uczynienie z tego przepisu jedną z przesłanek wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wniosek oparty był jedynie na podstawie z art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a..;
5. 5. z art. 107 K.p.a.. poprzez:
6. a) brak oznaczenia stron postępowania w treści decyzji (art. 107 § 1 ust. 3 K.p.a..);
7. b) braku uzasadnienia prawnego dlaczego pomimo uznanego za słuszny zarzutu Strony odnośnie naruszenia art. 145 § 1 ust. 5 K.p.a. (str. 9 uzasadnienia, 2 akapit od dołu) Organ odwoławczy nie zmienił zaskarżonej decyzji a utrzymał ją w całości w mocy;
8. c) zawarcie w treści decyzji błędnego pouczenia co do trybu odwoławczego;
9. 6. z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków (przede wszystkim pracowników) oraz strony R. A. na okoliczność w jakim celu faktycznie wykorzystywane jest sporne wyjście ewakuacyjne.

W oparciu o tak sformułowane zarzutu wniósł skarżący o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ja decyzji Prezydenta Miasta z 6 czerwca 2018 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący zakwestionował możliwość uznania, iż wnioskodawca, czyli Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa, posiada indywidualny interes prawny umożliwiający skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Nieruchomość objęta robotami budowlanymi stanowi współwłasność podmiotów tworzących wspólnotę mieszkaniową i przyjąć należy, że co do zasady to ta wspólnota może występować w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie legitymację do występowania w charakterze strony posiada zgodnie z art. 21 ustawy o własności lokali wspólnota, nie zaś pojedynczy właściciel nieruchomości.

Przywołał skarżący orzeczenie z 4 marca 2011 r. w sprawie o sygn. II OSK 419/10, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż będący członkiem wspólnoty mieszkaniowej reprezentowany jest w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez tę wspólnotę, a możliwość występowania w charakterze strony ograniczona jest poprzez wykazanie indywidualnego interesu prawnego, którego to Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa nie wykazała zdaniem skarżącego.

Dalej skarżący wskazał, że za wewnętrznie sprzeczne należy uznać ustalenia organu dotyczące przedłożonej zgody zarządu wspólnoty na wykonanie prac budowlanych.

Inwestor złożył, jak podkreśla organ w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji oświadczenie zgodnie z art. 32 ust. 5 i 6, które to nie podlega weryfikacji organu co do jego prawdziwości, chyba że organ poweźmie uzasadnione wątpliwości co do jego prawdziwości.

W toku postepowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę organ nie miał wątpliwości co prawdziwości przedłożonego dokumentu i nie kwestionował sposobu wyrażenia zgody przez zarząd.

Skarżący podkreślił, że dokonując ustaleń z zarządem wspólnoty uzgodnił całokształt wykonywanych prac, a organ posiadając stosowne oświadczenie i przedłożone dokumenty nie wnosił w tej materii sprzeciwu. Jednocześnie organ nie wymagał pomimo posiadanej wiedzy przedłożenia stosownej uchwały wspólnoty. Aktualnie organ powołując się na podstawy wznowienia wskazuje, iż inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, w części dotyczącej nieruchomości będącą własnością Wspólnoty Mieszkaniowej, niezgodnie ze stanem faktycznym. Zdaniem organu wskazany w oświadczeniu dokument z 19 stycznia 2015 r. nie wyczerpuje art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym do podjęcia przez zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali. Sam organ wskazuje, iż inwestor jako dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu zakończonym decyzją z 8 kwietnia 2015r. przywołał dokument " zgodę zarządu wspólnoty z dnia 19.01.2015 roku".

Tym samym okoliczność, iż podstawą twierdzeń wnioskodawcy o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest zgoda zarządu - była okolicznością znaną organowi w postępowaniu już przy wydawaniu ostatecznej decyzji.

Czym innym jest brak wiedzy organu o okolicznościach stanu faktycznego sprawy (nowych dowodach) od błędnej oceny stanu faktycznego.

Rozwijając zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wskazał skarżący, że organ oparł swe ustalenie dotyczące wyjścia jako " brudnej drogi technologicznej" w oparciu o pismo od Państwowego Inspektora Sanitarnego z pominięciem oświadczenia strony i projektu budowlanego. W tych okolicznościach zachodziła konieczność przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego z osobowych źródeł dowodowych w zakresie ustalenia jakie jest faktyczne wykorzystanie niniejszego wejścia, czego zaniechano.

Niezależnie podkreślił skarżący, że zaskarżona decyzja zawiera szereg błędów formalnych, w szczególności za rażące należy uznać błędne pouczenie co do rodzaju środka zaskarżenia oraz terminu wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 6 czerwca 2018 r., uchylającą decyzję ostateczną tego organu z 8 kwietnia 2015 r. oraz odmawiająca udzielenia skarżącemu pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..].

Powyższe decyzje wydane zostały w wyniku rozpoznania wniosku Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wznowienie postępowania opartego na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W sprawie bezsporne jest, iż Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa bez własnej winy nie brała udziału w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2015 r. dotyczącej udzielenia R. A., wspólnikowi "[..] pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..].

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej jako "Prawo budowlane") stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa jest właścicielem lokalu w budynku przy [..]. Roboty budowlane prowadzone na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2015 r. obejmowały część wspólną budynku, a mianowicie ścianę nośną. We wniosku o wznowienie postępowania stwierdzono, że zamontowane zgodnie z projektem budowlanym w tej ścianie drzwi zawężą drogę ewakuacyjną dla lokalu, którego właścicielem jest wnioskodawca. Wskazano przy tym na możliwość naruszenia § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr. 75, poz. 690 ze zm.). Powstaje zatem uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa.

Tym samym wnioskodawca legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego bowiem wykazał, że jego lokal znajduje się na zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji (por.: wyrok NSA z 7 grudnia 2007 r., II OSK 1648/06, LEX nr 425329; wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 1750/07, LEX nr 499943).

W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu organy zasadnie uznały, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu R.A., wspólnikowi Spółki Cywilnej "[..]", pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [.] na restaurację w budynku przy [..],Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W myśl art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stosownie natomiast do art. 151 § 1 pkt 2 organ administracji publicznej właściwy w sprawie o wznowienie postępowania po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W świetle powyższych przepisów stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia postępowania skutkuje zasadniczo uchyleniem decyzji ostatecznej i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 151 § 2 K.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W przedmiotowej sprawie uznanie, że Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2015 r. spowodowało zatem konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej i ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o pozwolenie na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..].

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych – art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego.

W przypadku nieruchomości, w których doszło do wyodrębnienia własności lokali, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zarząd nieruchomością sprawowany jest według zasad określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 716 ze zm. – t.j. – dalej jako "u.w.l.") o własności lokali. Podjęcie przez zarząd wspólnoty czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu wymaga uchwały właścicieli lokali, w której wyrażą oni zgodę na dokonanie konkretnej czynności oraz udzielą zarządowi – w formie przewidzianej prawem – pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu (art. 22 ust. 2 u.w.l.).

Zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 4 u.w.l. czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu jest między innymi zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej.

Art. 3 ust. 2 u.w.l. stanowi, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Ściana nośna oddzielająca jednocześnie lokal restauracji od klatki schodowej, z której korzystają inni właściciele lokali (w tym Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa) stanowi niewątpliwie część wspólną budynku. Zatem określone w projekcie budowlanym wykonanie w niej otworu i zamontowanie tam drzwi stanowiących część drogi ewakuacyjnej dla pracowników restauracji przekracza zakres zwykłego zarządu nieruchomością. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza natomiast, iż skarżący nie uzyskał zgody właścicieli lokali zgodnej z treścią art. 22 ust. 2 u.w.l. na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Powyższe stanowi zasadniczą przeszkodę do uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W przedmiotowej sprawie ustalono, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], uchwalonego uchwałą Nr L/1121/14 Rady Miasta z dnia 27 marca 2014 r. (Dz.Urz.Woj. z dnia 29 kwietnia 2014 r. poz. 1744). W § 5 tej uchwały ustalono wskaźniki parkingowe do obliczania zapotrzebowania inwestycji na miejsca postojowe dla samochodów osobowych i rowerów. Dla restauracji, kawiarni i barów na 100 miejsc konsumpcyjnych wskaźnik ten został wyznaczony min. 15 miejsc parkingowych dla samochodów i min. 6 dla rowerów. Inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę przeznaczona jest dla 77 osób, w związku z czym przewidziano realizację 12 miejsc postojowych dla samochodów oraz 5 miejsc dla rowerów. Spełnia to wymogi planu. Jednakże w podstawowym projekcie architektonicznym obiektu przy [..] dla lokalu [..] przewidziano jedynie 5 miejsc postojowych dla samochodów.

Pozostałe miejsca dla samochodów przewidziano na sąsiedniej działce nr [..] obr. [..] na podstawie umowy cywilnoprawnej. Takie założenie nie spełnia wymogów, o których mowa w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albowiem umowa cywilnoprawna nie gwarantuje trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych.

Zatem ponownie przeprowadzone po wznowieniu postępowanie administracyjne dotyczące wniosku skarżącego o pozwolenie na budowę doprowadziło do ustaleń, iż istnieją przeszkody uniemożliwiające udzielenia pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową lokalu usługowego nr [..] na restaurację w budynku przy [..] i zasadnie w ocenie Sądu odmówiono udzielenia tego pozwolenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania wbrew stanowisku strony skarżącej oraz częściowo treści uzasadnienia organu I instancji nie było prowadzone z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., lecz z przyczyny wskazanej w 145 § 1 pkt 4 tej ustawy. Dlatego też wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia pierwszego z wymienionych przepisów w ocenie Sądu są chybione.

Zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż w zaskarżonej decyzji zawarto błędne pouczenie o możliwości jej zaskarżenia. Jednakże ta okoliczność nie miała wpływu na wynik sprawy, a skarżący prawidłowo wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 t.j.) orzekł jak w sentencji.