Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3234/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 614/17, oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok zapadł na tle następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] w [...], gm. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 – dalej w skrócie "P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej w skrócie "k.p.a."), zatwierdził na wniosek P. K. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę wskazanego wyżej budynku.

W odwołaniu od decyzji M. S. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub o jej zmianę. Zdaniem odwołującej realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z jej interesem i działać będzie na jej szkodę. Przedmiotowy budynek powinien zostać zrealizowany w odpowiedniej odległości od granicy działki.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że Starosta uwzględniając uwagi zawarte w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 P.b., nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia opracowania w zakresie wymagań przeciwpożarowych dla budynków usytuowanych bezpośrednio przy granicy działki oraz wskazania przepisów prawa, w oparciu o które dokonano opracowania w zakresie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. W odpowiedzi na wspomniane postanowienie inwestor przedłożył aneks do projektu, sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

Dalej Wojewoda wyjaśnił, że na stronie 20 aneksu zawarto między innymi informację, iż projektowane zamierzenie budowlane polegające na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczo-garażowego nie zmienia dotychczasowego obszaru oddziaływania na sąsiednie działki oznaczone numerami [...] i [...], ponieważ przedmiotowy budynek pozostaje w tej samej lokalizacji. Zaprojektowano ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie ogniowej REI60. Projektowana ściana z siporeksu gr. 24 cm i 10 cm wełny mineralnej spełnia wymaganą odporność pożarową.

Dodatkowo projektuje się wzdłuż granic murek wystawiony min. 30 cm ponad pokrycie dachu. Pokrycie dachu jest NRO. Organ II instancji powołując się na § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422; zwanego dalej "rozporządzeniem") stwierdził, iż z uwagi na to, że działka nie jest zabudowana, obiekt nie powoduje zacieniania budynków i nie ogranicza czasu nasłonecznienia działki nr [...]. Ponadto - zdaniem Wojewody - przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o warunkach zabudowy, która nie dotyczy realizacji nowego budynku, ale określa wymogi dla rozbudowy i przebudowy już istniejącego obiektu. Projektowana wysokość budynku po rozbudowie także jest zgodna z warunkami ww. decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji pomimo, że norma kompetencyjna w tym przepisie zawarta nie przyznaje organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, bowiem taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja a także art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1369) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", oddalił skargę M. S. wywodząc, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przywołując brzmienie art. 28 i art. 35 ust. 1 P.b. stwierdził, że osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest możliwość zrealizowania przedmiotowej inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Podkreślił przy tym, że inwestycja dotyczyła rozbudowy i przebudowy istniejącego już budynku gospodarczego, zlokalizowanego na granicy z działką nr [...]. Według opisu technicznego do projektu zagospodarowania działki w budynku gospodarczo-garażowym zaprojektowano zmianę konstrukcji dachu na dach jednopołaciowy o kącie nachylenia połaci 5°, pokrytego blachą konstrukcyjną trapezową. Z uwagi na rozbudowę budynku ściany wewnętrzne oraz ściana zewnętrzna od strony zachodniej i północnej oraz narożnik ściany północnej i wschodniej podlegać będą rozbiórce. Pozostałe ściany zewnętrzne należy rozebrać do wysokości 280cm ponad istniejący poziom ±0,00. W celu rozbudowy budynku zaprojektowano nowe fundamenty i ściany połączone z istniejącymi ścianami zewnętrznymi obwodowymi wieńcami żelbetowymi (zgodnie z dokumentacją rysunkową).

Zdaniem Sądu I instancji, Wojewoda oceniając możliwość zrealizowania inwestycji prawidłowo powołał się na przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia i stwierdził, że przedłożony projekt jest zgodny z wymaganiami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika możliwość jej realizacji na granicy z działką nr [...]. Wprawdzie w decyzji tej brak jest jednoznacznego stwierdzenia, że organ wyraża zgodę na realizację inwestycji na granicy z nieruchomością sąsiednią, niemniej jednak zgoda ta wynika już z samego faktu wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy.

Dodatkowo Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdował zastosowania § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Inwestycja dotyczy bowiem nie tylko rozbudowy ale również przebudowy istniejącego budynku. Natomiast wspomniana regulacja dotyczy zabudowy jednorodzinnej, a bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że przedmiotowa inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej. Nielogiczna wobec tego byłaby taka wykładnia omawianego przepisu, z której wynikałoby, że na terenie zabudowy jednorodzinnej dopuszczalna jest rozbudowa budynku już istniejącego w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy, a na terenie zabudowy zagrodowej taka rozbudowa jest niedopuszczalna, skoro teren zabudowy jednorodzinnej jest niewątpliwie terenem bardziej chronionym pod względem możliwości zagospodarowania działek, niż terenu zabudowy zagrodowej. Prawidłowa wykładnia przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych prowadzi do wniosku, że jego ust. 1 nie dotyczy rozbudowy już istniejącego budynku usytuowanego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy i że tylko w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej prawodawca wprowadził ograniczenia dotyczące możliwości rozbudowy już istniejącego, tak usytuowanego budynku.

Skoro zaś przepisy § 12 rozporządzenia nie wprowadzają żadnych ograniczeń dotyczących rozbudowy już istniejącego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy budynku w zabudowie zagrodowej, taką rozbudowę uznać należy za dopuszczalną, o ile z innych przepisów, takie ograniczenia nie wynikają. W konsekwencji Sąd ocenił jako niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia § 12 rozporządzenia.

W przekonaniu Sądu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia przepisów procesowych. Nie ma przy tym racji skarżąca wywodząc, że organy orzekające miały obowiązek odnoszenia się do podnoszonych przez nią zarzutów w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy. Ponadto Sąd podkreślił, że w projekcie budowlanym rozważono kwestię ewentualnego zacienienia działki skarżącej i wskazano, że wielkość przesłaniania budynku pozostanie bez zmian (wysokość budynku przed przebudową wynosi 6,78 m, a po przebudowie 6,51 m). Chybione są także zarzuty skarżącej dotyczące spływu wód opadowych, skoro w projekcie wskazano, że zmieni się układ odpływu wód opadowych i roztopowych z połaci dachowej, bowiem będzie on skierowany w kierunku działki inwestora, co wpłynie korzystnie na działkę sąsiednią.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, M. S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Oświadczyła także, że zrzeka się rozprawy.

Skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia:

1. 1. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w efekcie oddalenie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. tj. naruszenie § 12 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że przepisy te nie wprowadzają żadnych ograniczeń dotyczących rozbudowy już istniejącego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy budynku w zabudowie zagrodowej, podczas gdy przepis ten dotyczy wszystkich rodzajów budynków również budynku inwestora zlokalizowanego na działce nr [...], a w efekcie oddalenie skargi na powyższą decyzję Wojewody pomimo, że norma kompetencyjna zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia nie przyznaje organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, bowiem taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja;
2. 2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nie ustalenie wszystkich niezbędnych okoliczności potrzebnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia a mianowicie, że obecnie najwyższy punkt budynku, którego dotyczy pozwolenie na budowę o wysokości 6,78m oddalony jest od granicy działki nr [...] o 3,5m w głąb działki inwestora, natomiast po przebudowie i wykonaniu dachu jednospadowego najwyższa ściana budynku zlokalizowana zostanie bezpośrednio przy granicy działki skarżącej i wynosić będzie 6,51m, przy czym na dzień dzisiejszy wysokość ściany przy granicy działki nr [...] wynosi 3,10 m, a co za tym idzie niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi jej autor stwierdził, że wszystkie dotychczasowe decyzje, zarówno organów administracji, jak i Sądu I instancji, powielają błędną tezę, że przebudowa i rozbudowa budynku nie zmienia nic w kontekście obszaru oddziaływania w stosunku do działki nr [...], w tym w szczególności obiekt nie ogranicza czasu nasłonecznienia działki, a jego wysokość po przebudowie będzie niższa, aniżeli przed jego rozbudową i przebudową. Jest to teza bezpodstawna.

Zmiana wysokości ściany graniczącej z działką skarżącej będzie znaczna i bez wątpienia powodować będzie ograniczenie w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, ale także wpłynie niekorzystnie na jej nasłonecznienie. Nie jest bowiem bez znaczenia różnica wysokości ściany granicznej sięgająca ok. 3 m, a wiązać się to będzie niewątpliwie z immisjami. Odwołując się w następnej kolejności do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – P.b., autor skargi kasacyjnej podkreślił, że przy dokonywaniu wykładni tego pojęcia należy mieć na względzie, że obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego, jak i terenu już zagospodarowanego. Ograniczenia mają bowiem dotyczyć zmiany sposobu zagospodarowania.

Z kolei przepisy odrębne, o których mowa w ustawowej definicji, to przepisy, których zastosowanie powoduje jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie: innego obiektu budowlanego. Pojęcie przepisów odrębnych nie będzie ograniczało się tylko i wyłącznie do przepisów określających warunki techniczno-budowlane obiektu budowlanego, w tym zwłaszcza przepisów określających w sposób szczegółowy wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Wskazując na orzecznictwo NSA pełnomocnik skarżącej kasacyjnie stwierdził, że w pojęciu przepisów odrębnych będą znajdowały się również przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego oraz przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Przymiot strony właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do działki inwestora może wynikać z ochrony przysługującego mu prawa własności.

Jego zdaniem zabudowa istniejąca na działce inwestora nr [...] zajmuje obecnie znaczną część granicy z działką skarżącej. Kolejne przebudowy prowadzące do zwiększania wysokości budynków prowadzić będą do coraz większych utrudnień w zagospodarowaniu działki nr [...], na co nie może zgodzić się skarżąca i z tego powodu Sąd winien także pod tym kątem rozpatrzyć zasadność skargi.

Uzasadniając zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą per se porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Brak jest podstaw do uznania jakoby decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w odległości innej, niż wymieniona w § 12 ust. 1 rozporządzenia wiązała w sposób bezwzględny organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. A zatem organ w trakcie postępowania i przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien rozważyć wszystkie zastrzeżenia, uwagi i zarzuty stron postępowania, czego nie uczynił, bowiem nie uwzględnił w decyzji utrzymującej w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę żadnych twierdzeń strony skarżącej.

Nie uczynił tego też Sąd I instancji błędnie przyjmując, że skoro jest to zabudowa zagrodowa to przepis § 12 rozporządzenia nie ogranicza w żaden sposób przebudowy i rozbudowy takich budynków. Sąd w zasadzie pominął całkowicie zarzuty i uwagi skarżącej do planowanej inwestycji, podnoszone już na etapie postępowań przed organami administracji. Skarżąca od początku wskazuje, na znaczną różnicę wysokości ściany zlokalizowanej na granicy z jej działką i związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, a taka przebudowa i rozbudowa budynku rażąco narusza jej prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego została ograniczona do oceny zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Z uwagi na to, że autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. (bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej) jest niezasadny, zaś wyrok Sądu I instancji oddalający skargę M. S. odpowiada prawu.

Skarżąca kasacyjnie uważa, że przebudowa i rozbudowa budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] utrudni jej zagospodarowanie działki nr [...]. Zdaniem jej, organy orzekające w sprawie podobnie jak i Sąd bezpodstawnie przyjęły tezę, zgodnie z którą przebudowa i rozbudowa budynku nie zmieni nic w kontekście obszaru oddziaływania w stosunku do działki nr [...], w tym w szczególności obiekt nie ograniczy czasu nasłonecznienia działki, a jego wysokość po przebudowie będzie niższa, aniżeli przed jego rozbudową i przebudową. Skarżąca zarzuca pominięcie faktu, że obecnie najwyższy punkt budynku, którego dotyczy pozwolenie na budowę o wysokości 6,78m oddalony jest od granicy działki nr [...] o 3,5m w głąb działki inwestora, natomiast po przebudowie i wykonaniu dachu jednospadowego najwyższa ściana budynku zlokalizowana zostanie bezpośrednio przy granicy działki skarżącej i wynosić będzie 6,51m, przy czym na dzień dzisiejszy wysokość ściany przy granicy działki nr [...] wynosi 3,10 m.

Z argumentacją skarżącej nie można się zgodzić. Należy zauważyć, że objęta zaskarżoną decyzją Wojewody Wielkopolskiego inwestycja, obejmuje przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego w granicy z działką nr ewid. [...], stanowiącą własność M. S., który według oświadczenia inwestora złożonego w trakcie rozprawy został wybudowany w 1907 r. Z akt sprawy wynika nadto, że jest on jednym z trzech budynków gospodarczych usytuowanych w granicy z działką nr [...].

W rozpoznawanej sprawie inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 P.b. ostateczną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 21 kwietnia 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku gospodarczo-garażowego oraz rozbudowie budynku garażowo-gospodarczego o wiatę, przewidzianą do realizacji na działce nr [...]. W omawianym rozstrzygnięciu określone zostały podstawowe warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, takie jak linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość planowanych budynków liczona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu (maksymalnie 7m), geometria dachu (dachy jednospadowe o kącie nachylenia do 25o) oraz powierzchnia terenu biologicznie czynnego, które następnie projektant zobligowany był uwzględnić przy opracowaniu projektu budowlanego.

Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że skarżąca była stroną postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy, brała w nim czynny udział, zgłaszając liczne uwagi, nie skorzystała jednak z prawnej możliwości poddania decyzji o warunkach zabudowy kontroli międzyinstancyjnej i zakwestionowania ustalonych nią parametrów (w tym wypadku wysokości budynku), jeśli - w jej ocenie - nie odpowiadały one prawu. Skoro zaś tego nie uczyniła, to ustalone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy podstawowe parametry projektowanej zabudowy rzutowały na ostateczny kształt budynku gospodarczo-garażowego ustalony w projekcie budowlanym. Według art. 34 ust. 1 P.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...). Poprawność oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy przeprowadzona przez organy architektoniczno-budowlane obu instancji, zaaprobowana następnie przez Sąd I instancji nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z projektem budowlanym budynek gospodarczo-garażowy posiada obecnie wysokość 6,78m, wysokość ścian wynosi 3,05m, pokryty jest dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci 40o. Po przebudowie i rozbudowie wspomniany budynek będzie posiadać wysokość 6,51m, a więc zgodną z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Także geometria dachu nie narusza ustaleń tej decyzji, ponieważ zaprojektowano zmianę konstrukcji dachu na dach jednopołaciowy o kącie nachylenia połaci 5o, tak aby wody opadowe spływały wyłącznie na działkę inwestora. Działka skarżącej kasacyjnie, co wynika wprost w treści projektu, z uwagi na usytuowanie projektowanego budynku gospodarczo-garażowego w granicy znajduje się w obszarze jego oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Konsekwencją powyższego był obowiązek projektanta oraz organów orzekających w sprawie zweryfikowania, czy zachodzi potencjalna możliwość wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości nr [...], co konsekwentnie zarzucała skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego.

Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, działka skarżącej o powierzchni 4610m2 była niezabudowana i zgodnie z wydrukiem z rejestru gruntów obejmowała łąki trwałe, grunty orne klasy III i IV oraz rowy. Z akt sprawy wynika, że inwestor na mocy postanowienia Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. został zobowiązany do szczegółowego wskazania przepisów prawa, w oparciu o które dokonano opracowania w zakresie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, co zresztą uczynił przedkładając aneks do projektu technicznego z 26 stycznia 2017 r. Zgodnie z aneksem (str.

20) "wielkość przesłaniania budynku pozostanie bez zmian (wysokość budynku przed przebudową wynosi 6,78m, a po przebudowie 6,51m). Zmieni się układ odpływu wód opadowych i roztopowych z połaci dachowej w kierunku inwestora, co wpłynie korzystnie na działkę sąsiednią. (...) Obszar oddziaływania budynku w stosunku do działki nr [...], zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi, że działka nie jest zabudowana, obiekt nie powoduje zacieniania budynków i nie ogranicza czasu nasłonecznienia działki nr [...]. Przedmiotowa inwestycja również nie ogranicza możliwości przyszłej zabudowy działki nr [...], co pokazano na rysunku załączonym do dokumentacji (str.

27) przyjmując najmniej korzystny wariant usytuowania przyszłego budynku z oknami od strony granicy z przedmiotową działka nr [...]". Wobec powyższego nie sposób zgodzić się z argumentacja skarżącej kasacyjnie, że stan faktyczny sprawy niniejszej, w tym przede wszystkim zagadnienie obszaru oddziaływania inwestycji i ograniczeń w zagospodarowaniu jej nieruchomości, nie został dostatecznie wyjaśniony przez organy orzekające. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że błędne jest przekonanie autora skargi kasacyjnej, iż organy administracyjne oraz Sąd I instancji powinny rozważyć kwestię utrudnień w zagospodarowaniu działki nr [...] wynikającą z kolejnych inwestycji zmierzających do przebudowy i zwiększenia wysokości budynków znajdujących się w granicy z nieruchomością nr [...], ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie przebudowa i rozbudowa budynku gospodarczo-garażowego, a nie przyszłe i niepewne plany inwestycyjne właściciela działki nr ewid. [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekające obu instancji zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały wnikliwej analizie i ocenie, następnie zaś na jego podstawie ustaliły poprawnie stan faktyczny sprawy i zastosowały prawidłową normę prawa materialnego. W zaaprobowanym przez Sąd I instancji stanie faktycznym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę z powodu naruszenia przepisów postępowania, co czyni chybionym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, prawidłowa wykładnia przepisów § 12 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że jego ust. 1 nie dotyczy rozbudowy już istniejącego budynku usytuowanego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy i że tylko w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej prawodawca wprowadził ograniczenia dotyczące możliwości rozbudowy już istniejącego, tak usytuowanego budynku. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia określa bowiem ogólne zasady "sytuowania" budynku w odległości od granicy z sąsiednią "działką budowlaną". W sytuacji, gdy przepisy § 12 rozporządzenia nie wprowadzają żadnych ograniczeń dotyczących rozbudowy już istniejącego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy budynku w zabudowie zagrodowej, to taką rozbudowę uznać należy za dopuszczalną, o ile z innych przepisów, takie ograniczenia nie wynikają.

Skarżąca kasacyjnie formułując zarzut tej treści stara się niewątpliwie podważyć prawną możliwość przebudowy i rozbudowy istniejącego już budynku gospodarczo-garażowego w granicy z jej nieruchomością, wskazując, że projektowany obiekt powinien zostać usytuowany z zachowaniem odległości określonych w § 12 rozporządzenia. Skarżąca nie dostrzega faktu, że obiekt objęty zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się w granicy i nie ma fizycznej możliwości odsunięcia go od granicy nieruchomości skarżącej – działki nr ewid. [...], ponadto został wybudowany w 1907 r., a więc w innym stanie prawnym. Zarzut skarżącej i przywołana na jego poparcie argumentacja byłby niewątpliwie uzasadniony, gdyby zamierzenie inwestycyjne dotyczyło budowy nowego obiektu bądź rozbudowy i przebudowy istniejącego obiektu w zbliżeniu do granicy działki skarżącej. Wówczas na organie architektoniczno-budowlanym spoczywałby obowiązek zweryfikowania, czy decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca możliwość budowy w granicy nieruchomości bądź w zbliżeniu do tej granicy nie narusza wymogów techniczno-budowlanych.

W tej sprawie jak prawidłowo ocenił Wojewoda, a w ślad za nim Sąd I instancji, przedłożony projekt jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] ustalającą warunki zabudowy, zatem nie doszło do naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia.

Podsumowując, w sytuacji, gdy żaden z zarzutów kasacyjnych nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu I instancji nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.