Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2014 r. R. O. D. "S." w W. oraz J. C. (dalej jako skarżący), reprezentowani przez adw. J. G., złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 675/13 oddalającym skargę kasacyjną R. O. D. "S." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2419/11, w sprawie ze skargi R. O. D. "S." w W. oraz J. C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany samowolnie wybudowanej przez J. i J. C. na terenie R. O. D. "S." w W. przy ul. G. Jako podstawę skargi wskazano art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tj. ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem NSA z dnia 18 września 2014 r. a następnie jego zmianę przez orzeczenie, że nakaz rozbiórki ogranicza się do rozbiórki werandy, której powierzchnia spowodowała niezgodność powierzchni altany z wymogami Prawa budowlanego. Strony skarżące wystąpiły o uchylenie wyroku NSA i wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wystąpiono o wstrzymanie wykonania orzeczenia o nakazie rozbiórki całej altany.
W uzasadnieniu wskazano, że zakończone postępowanie sądowoadministracyjne dotyczyć powinno w istocie jedynie nakazu rozbiórki werandy bowiem z akt administracyjnych i sądowych wynika, że przedmiotem sprawy była nie tyle altana, co wyłącznie weranda i jej powierzchnia. Strona wskazuje, że w wyroku NSA zapadłym w sprawie orzeczono, że łączące się z altaną pokrycie werandy wspólnym dachem zgodnie z polską normą techniczną daje patrząc od góry obraz altany o powierzchni 35 m2, podczas gdy dopuszczalna norma powierzchni altany na terenie miast w dacie jej budowy wynosiła 25 m2. Zatem to weranda jako cześć zabudowy altany powodowała i powoduje niezgodność parametrów altany z Prawem budowlanym obowiązującym w dacie jej stawiania.
Strona skarżąca wskazała, że kwestia rozbiórki wyłącznie werandy nie była przedmiotem badania i rozpoznania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i sądowym. W ocenie wnoszących skargę o wznowienie okoliczność ta nie zmienia faktu, że problem dotyczy części danej altany jaką jest weranda.
Dalej wskazano, że obecnie zostało przeprowadzone badanie techniczne altany (opinia rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. F. K. z dnia [...] grudnia 2014 r. uzupełniająca opinię techniczną z kwietnia 2011 r. dotyczącą altany na działce nr [...] będącej w użytkowaniu małż. J. i J. C.), z którego wynika, że bez szkody dla samej altany weranda może być odłączona i rozebrana. Zabieg ten spowoduje całkowitą zgodność powierzchni altany z Prawem budowlanym bowiem powierzchnia altany wyniesie wówczas 25 m2. W ocenie występujących o wznowienie postępowania okoliczność uzyskania powyższej opinii technicznej powoduje zasadność wznowienia postępowania i wydania przez NSA wyroku uwzględniającego fakt, że decyzja o rozbiórce altany w całości nie jest zgodna z Prawem budowlanym tj. art. 48 tej ustawy. Nakaz rozbiórki winien dotyczyć wyłącznie części zabudowy altany (werandy) a nie altany w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona przez R. O. D. "S." w W. oraz J. C. skarga o wznowienie postępowania nie spełnia warunków koniecznych do jej merytorycznego rozpoznania, w szczególności nie została oparta na ustawowej podstawie. Tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Skarga o wznowienie postępowania, poza koniecznością spełnienia wymagań formalnych stawianych pismom strony, winna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.
Należy przy tym podkreślić, że samo sformułowanie podstawy przez powołanie się na powyższe przepisy, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia i podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a.
Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wskazali art. 273 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Również z przedstawionych przez stronę okoliczności i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010 r. II OZ 250/10 stwierdził, że przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. dotyczy takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały w poprzednim postępowaniu, tj. przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania, mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, co oznacza istnienie związku przyczynowego między tymi okolicznościami lub środkami, a treścią prawomocnego orzeczenia, strona nie mogła z nich skorzystać, bo były jej nieznane, a przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił zatem, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie.
Należy zauważyć, że sformułowanie "wykrycie" użyte w art. 273 § 2 P.p.s.a. odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnionych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawniane, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Innymi słowy niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy uznać, że powołanie się na sporządzenie w dniu [...] grudnia 2014 r., (po wyroku NSA kończącym ostatecznie postępowanie w sprawie) uzupełniającej ekspertyzy technicznej do opinii z kwietnia 2011 r., nie należy do okoliczności które istniały w trakcie rozpatrywania sprawy. Zatem jak wyżej wskazano taki środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie będzie stanowił podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie.
Z powyższej ekspertyzy wynika możliwość dokonania rozbiórki werandy bez wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji i użytkowanie samej altany, która po rozbiórce werandy nadal będzie spełniać wymogi dla tego rodzaju budowli.
Już z samej daty jej sporządzenia można wnioskować, że nie istniała w trakcie orzekania w sprawie. To, że jest uzupełnieniem wydanej wcześniej ekspertyzy nie powoduje z kolei, że można uznać, iż istniała wcześniej a strona nie świadoma jej istnienia nie mogła się na nią powołać w toczącym się postępowaniu.
Należy zwrócić uwagę, że NSA oraz WSA w Warszawie orzekające w niniejszej sprawie badały zgodność z prawem decyzji o rozbiórce altany zlokalizowanej na terenie ogrodów działkowych. Dopuszczalna powierzchnia jej zabudowy powinna wynosić nie więcej niż 25 m2, by skorzystać z preferencji jaką niesie treść art. 29 ust 1 pkt 4 Prawa budowlanego tj. braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę altany na terenie rodzinnych ogródków działkowych. Stwierdzenie w postępowaniu administracyjnym organów nadzoru budowlanego przekroczenia tych norm powodowało uznanie budowli za samowolę budowlaną i w konsekwencji orzeczenie o jej rozbiórce.
Na żadnym etapie postępowania administracyjnego oraz postępowania przed sądem administracyjnym strony nie wskazywały na wadliwość wydanej decyzji o rozbiórce poprzez to, że decyzja ta orzekała o rozbiórce altany w całości, a nie w części, która jak wynikało z akt powodowała niezgodność budowli z przepisami prawa budowlanego. Z tego wynika, że okoliczność ta nie istniała wcześniej.
Podnoszenie okoliczności, że decyzja o rozbiórce powinna dla swojej legalności dotyczyć jedynie werandy na etapie rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania nie może przynieść zakładanego przez skarżących skutku bowiem nie mieści się ona w ustawowych przesłankach wznowienia. Okoliczność ta została stwierdzona po zakończeniu postępowania. Choć z uzasadnień zapadłych w sprawie wyroków można wnioskować o zasadniczym wpływie istnienia werandy na orzeczenie o rozbiórce altany, to powołanie dowodu, że weranda może być rozebrana bez uszczerbku dla istnienia altany nie stanowi o wadliwości wydania decyzji o rozbiórce całej altany jak to uczyniono w zaskarżonych decyzjach organów nadzoru budowlanego. Znamienny jest fakt, że występując o ekspertyzę w 2011 r. J. i J. C. nie wskazali na tę okoliczność, która obecnie ma uzasadniać wznowienie postępowania. To wszystko wskazuje na to, że ów nowy dowód w postaci uzupełniającej ekspertyzy z dnia [...] grudnia 2014 r. nie istniał wcześniej i obecnie nie został wykryty przez skarżących.
Skarżący nie mieli świadomości istnienia takiej okoliczności w trakcie prowadzonych postępowań bowiem ona wówczas nie istniała. Jej następczy charakter powoduje to, że nie ma ona związku ze sprawą już rozstrzygniętą i wobec tego nie może stanowić podstawy do weryfikacji orzeczeń, które zostały już wydane.
Z powyższych względów uznać należy, że w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na podstawach wskazanych w art. 273 P.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., postanowił odrzucić skargę o wznowienie postępowania.