Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 września 2022 r., sygn. akt II OSK 3305/19

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 866/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na S.K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. (sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu (zwany dalej: PINB) organ na podstawie art. 51 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2018r. Poz. 1202; zwanej dalej: p.b.) nałożył na E.K. obowiązek ułożenia, w terminie do dnia [...] czerwca 2017 r" od strony granicy działki nr ewid. [...] obrzeży o wysokości min. 0,08 cm na długości 38,35 m, mierząc od bramy wjazdowej na teren działki [...], zabezpieczających przed spływem wód opadowych na jej teren.

Po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez S.K. oraz E.K., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (zwany dalej: WINB) decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. uchylił ww. decyzję PINB i umorzył postępowanie.

Wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 889/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił ww. decyzję WINB. W ocenie Sądu fakt funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej kwestię naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...] nie czyni niedopuszczalnym prowadzenie postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na utwardzeniu części powierzchni tej działki przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. O bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i art. 51 prawa budowlanego w sprawie spornego utwardzenia, nie świadczy również okoliczność, iż roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych są w obecnym stanie prawnym zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jak i z obowiązku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust.1 pkt 3 p.b..), skoro w orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że roboty budowlane zwolnione z tych wymogów nie wykraczają poza kompetencje organów nadzoru budowlanego.

WINB winien był merytorycznie rozpoznać odwołania, oceniając zgodność wykonanego utwardzenia z przepisami prawa, w tym nie tylko z przepisami techniczno-budowlanymi, lecz również z przepisami prawa miejscowego. W ramach tej oceny organ odwoławczy zobowiązany był zweryfikować zasadność nałożenia obowiązku wykonania obrzeży zabezpieczających przed spływem wód opadowych na teren działki nr [...], a w razie uznania tego nakazu za zasadny - dodatkowo ocenić jego prawidłowość tj. skuteczność w doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Po ponownym rozpoznaniu odwołań WINB decyzją z dnia [...] września 2018 r. uchylił ww. decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wyznaczając go do dnia [...] grudnia 2018 r., a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Organ stwierdził, że aktualnie dla działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości S. nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zaznaczył, powołując się na dotychczasowe ustalenia, że wykonanie przedmiotowego utwardzenia na działce nr ewid. [...] ze spadkiem poprzecznym skierowanym w kierunku działki sąsiedniej nr ewid. [...], podwyższenie powierzchni utwardzenia w stosunku do powierzchni gruntu działki sąsiedniej oraz usytuowanie w bliskiej odległości od granicy działki nr ewid. [...] powoduje, że część wód opadowych z utwardzenia jest odprowadzana na działkę sąsiednią nr ewid. [...]. Stan ten jest niezgodny z treścią § 28 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W takiej sytuacji, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 28 ust. 2 warunków technicznych zasadnym jest - z uwagi na niewielki spadek podłużny wykonanego utwardzenia z kostki - zastosowanie obrzeża o minimalnej wysokości 0,08 m powyżej górnej płaszczyzny wykonanego utwardzenia z kostki.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 866/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S.K. na ww. decyzję WINB z dnia [...] września 2018 r.

Zdaniem Sądu I instancji bezpodstawny jest zarzut skarżącego naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 30 ust. 5 p.b. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie realizacji utwardzenia działki nr [...] sporne roboty budowlane wymagały zgłoszenia. Ponieważ wszczęcie postępowania nastąpiło w 2016 r. w związku żądaniem oceny legalności wykonanego już utwardzenia, a więc przed dniem wejścia w życie nowelizacji (przed dniem 28 czerwca 2015 r.), dlatego zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 20 lutego 2015 r., do oceny prawnej wykonanych robót należy stosować dotychczasowe regulacje, a więc stan prawny obowiązujący w 2010 r. W sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że inwestorka zgłosiła w dniu [...] lipca 2010 r. do Starosty Z. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni działki nr [...] kostką brukową z wykonaniem spadków odprowadzających wody opadowe na teren własnej działki. Tym samym należy uznać, że zrealizowane roboty nie były wykonane w warunkach samowoli budowlanej.

Nie sposób podzielić argumentację skarżącego, że działka nr [...] nie jest działką budowlaną. Prawdą jest, że według ewidencji gruntów jest to działka rolna. Niemniej jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym i garażami, co jasno wynika z mapy złożonej wraz ze zgłoszeniem. Sąd I instancji powołał się na definicję działki budowlanej zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), według której przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Nie może zatem budzić wątpliwości, że skoro przedmiotowa działka jest działką zabudowaną oraz posiada takie parametry, które umożliwiają jej zabudowę, to jest działką budowlaną.

Tym samym o uznaniu przedmiotowej działki jako budowlanej nie przeszkadzało zakwalifikowanie jej w ewidencji gruntów jako rolnej. W świetle omawianego przepisu zasadnicze znaczenie miała bowiem możliwość realizacji na takiej działce obiektu budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Uzasadnione jest przekonanie, że utwardzenie części przedmiotowej działki kostką brukową o długości 47,65 m i szerokości 2,3 m, przy wjeździe do garażu – 8 m, w istocie stanowiący dojazd do garażu, stanowi funkcję służebną, funkcjonalnie związaną z prawidłowym korzystaniem z budynku mieszkalnego i garażu. Organy nadzoru budowlanego mogą też, jak w rozpoznawanej sprawie, kontrolować sposób wykonania robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., czyli w zakresie zgodności tych robót budowlanych z warunkami określonymi w przepisach, ale tylko wówczas, gdy są one wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

W toku realizacji utwardzenia podniesiono teren działki [...] o wysokość od 10 do 30 cm, natomiast na długości ok. 38,35 m jego spadek poprzeczny skierowano na działkę skarżącego. Takie rozwiązanie założono w szkicach zgłoszonych do Starosty Zamojskiego wraz z wnioskiem o zgłoszenie robot budowlanych. Przekrój konstrukcyjny utwardzenia, stanowiącego dojazd do garażu, przewiduje warstwę odsączająca z piasku o grubości 15 cm, podbudowę o grubości 20 cm podsypkę cementowo - piaskową w o grubości 3 cm i kostkę o grubości 8 cm, w sumie 46 cm. Z rysunku widać, że obrzeże betonowe ma mieć 30 cm wysokości i nie wykracza poza powierzchnię kostki, która z kolei ułożona ma być w sposób zapewniający 2% spadek w kierunku obrzeża. Z mapy stanowiącej plan sytuacyjny wynika, że szerokość utwardzenia ma wynosić 2,5 m natomiast krawędź zewnętrzna ma być usytuowana od granicy działki [...] (wtedy [...]) w odległości od 0,3 do 1m.

Według oględzin odległość ta wynosi od 0,15 do 0,9 m, natomiast szerokość 2,3 m, przy wjeździe do garażu – 8 m. Podczas oględzin nie stwierdzono natomiast zwiększenia powierzchni utwardzenia ponad wskazaną na mapie. Dla zaistnienia przesłanek warunkujących podjęcie działań w oparciu o przepis art. 51 ust.1 pkt 2 p.b. organ winien wziąć pod uwagę, czy zbliżenie do granicy z działką sąsiednią spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tej działki, albo w inny sposób będzie negatywnie oddziaływać na tą nieruchomość, a także, czy nie narusza innych przepisów prawa. W tym zakresie kontrola miała miejsce, przy czym polegała na tym, że sprawdzono, czy wykonane utwardzenie odpowiada § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015r. poz. 1422).

Organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do zastosowania odpowiednich rozwiązań mających na celu przeciwdziałanie możliwości zalewania sąsiedniej nieruchomości. Pracownicy PINB dysponując odpowiednią wiedzą są w stanie samodzielnie określić, jakie sposoby w określonej sytuacji są odpowiednie dla zachowania przez inwestycję zgodności z prawem. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że zastosowanie obrzeża o wysokości 8 cm ponad powierzchnię górnej płaszczyzny wykonanego utwardzenia jest niewystarczające.

W skardze kasacyjnej S.K. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. 1. art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 29 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że wystarczające jest nakazanie inwestorowi tylko ułożenia od granicy działki nr [...] obrzeży zabezpieczających przed spływam wody na działkę nr [...], podczas gdy działka skarżącego jest zalewana i wykonanie nałożonego obowiązku nic nie zmieni, dlatego niezbędne jest przywrócenie stanu poprzedniego przy granicy działki;
2. 2. art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (zwanej dalej: p.w.), który przewiduje możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego (w tym konkretnym wypadku usunięcia kostki) bądź też wykonania dodatkowych prac o ile samo utwardzenie spowodowało np. pogorszenie stosunków wodnych;
3. 3. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że wykonana inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia robót budowlanych i nie zastosowanie tego przepisu, który przewiduje możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego (w tym konkretnym wypadku usunięcia kostki ze strefy granicy działki) o ile samo utwardzenie spowodowało np. pogorszenie stosunków wodnych.
4. 4. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia [...] marca 2003 r. poprzez uznanie, iż zapis w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi akt prawa miejscowego, podczas gdy studium jest tylko dokumentem wewnętrznym, nie mającym żadnego znaczenia prawnego dla podmiotów zewnętrznych i nie może być podstawą wydania zaskarżonej decyzji.
5. 5. przepisów ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne z z dnia 17 maja 1989 r. poprzez ich pominięcie, gdyż działka na której przeprowadzona była inwestycja ma charakter rolny a organ to pominął, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie polegające na:
6. - nieuprawnionym ustaleniu, że organ II instancji prawidłowo nałożył na E.K. obowiązek ułożenia od granicy działki nr [...] obrzeży zabezpieczających przed spływam wody na działkę nr [...], podczas gdy powinien nałożyć obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego przy granicy działki inwestora, by nie następowało zalewanie działki sąsiedniej – skarżącego;
7. - nie odniósł się do tego, czy w ogóle możliwa była realizacja wykonanego przez inwestora utwardzenia, bez naruszania granicy działki i interesów skarżącego w tym zakresie.
8. 6. art. 101 § 2 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie podpisania przez przewodniczącego protokołu ogłoszenia orzeczenia,
9. 7. art. 151 p.p.s.a. - poprzez nie uwzględnienie skargi mimo, iż postępowanie organów administracji było dotknięte wadami uniemożliwiającymi dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie;
10. 8. art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie, tj. oddalił skargę na decyzję mimo, że brak było podstaw do jej uchylenia;
11. 9. art. 151 p.p.s.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżone decyzje przepisów ustawy - prawa budowlanego, o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o ochronie gruntów rolnych.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organy nadzoru budowlanego pominęły, że w dniu [...] lipca 2010 r. (dacie zgłoszenia robót budowlanych, nie istniało pojęcie milczącej zgody, tylko inwestor po zgłoszeniu robót budowlanych powinien odczekać 30 dni (możliwość zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy urząd miasta). W tej sprawie inwestor zaraz po zgłoszeniu robót budowlanych podjął prace budowlane polegające na utwardzeniu działki nr [...].

Organy nadzoru budowlanego nie ustaliły do tej pory czy działka na której wykonano inwestycją, jest działka budowlaną, czy też działka rolną. Organ nadzoru budowlanego sam w uzasadnieniu ustalił, iż dla tej działki od 2003 r. nie ma uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego, a powołane studium nie jest aktem prawa miejscowego, a więc nie zawiera przepisów powszechnie obowiązujących i nie może być podstawą do wydania decyzji administracyjnych. Organy architektoniczno-budowlane w tej sprawie nigdy nie ustaliły i nie wskazały, jakie dla działki nr [...] są wymogi w planie zagospodarowania przestrzennego, czy w ogóle ta działka jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też jest to działka odrolniona lub też częściowo rolna. W czasie postępowanie nie odniesiono się nigdy do wypisu z rejestru gruntów i budynków. Utwardzenie działki powinno być poprzedzone wyłączeniem gruntu z produkcji rolnej.

W niniejszej sprawie konieczne jest przywrócenie stanu poprzedniego, gdyż przepis § 29 r.w.t. wymaga ustalenia celowego zamiaru sprawcy przy dokonywaniu zmiany naturalnego spływu wód opadowych, do czego nie było podstaw, skoro skarżący jedynie po prostu utwardził plac. Dokonując utwardzenia terenu a jednocześnie nie posiadając kanalizacji, dołów chłonnych lub zbiornika retencyjnego, zmieniony został sposób odprowadzania wód opadowych na niedozwolony. Dlatego konieczne jest nakazanie przywrócenia terenu do stanu poprzedniego.

Organ architektoniczno-budowlany nie wykonał zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II SA/Lu 889/17 z 15 marca 2018 r., gdyż co prawda wydał decyzje merytoryczną ale nie ustalił charakteru gruntu w obrębie działki nr. [...], gdyż wskazał jedynie, że obowiązujący dla tej działki plan zagospodarowania przestrzennego wygasł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. Z 2020 r. poz. 875).

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjnie wskazuje, że ich część została wadliwie skonstruowana z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w owym przepisie wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.

Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem autora skargi kasacyjnej - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 2520/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem art. 193 ustawy dzieli się na 12 ustępów, zaś art. 194 ustawy na 4 ustępy, przy czym niektóre z nich są derogowane, a każdy z powyższych ustępów reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzut postawiony w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie nadaje się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.

I tak wskazać trzeba, że autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie wskazuje konkretnych przepisów tych ustaw, których naruszenia dopuścić się miał Sąd I instancji. Przepisów tych nie wskazano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny.

Wadliwie skonstruowany został także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy, wskazując jedynie podstawę oddalenia skargi. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepis jest uzależniona od skuteczności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, których miałyby dopuścić się orzekające w sprawie organy, a których to wadliwie miał nie dopatrzyć się sąd pierwszej instancji. Takich przepisów autor skargi kasacyjnie nie wskazuje.

Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. mający polegać na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie, tj. "oddalił skargę na decyzję mimo, że brak było podstaw do jej uchylenia". Po pierwsze zarzut ten skonstruowany został w sposób nielogiczny i niezrozumiały. Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę uznając, że brak jest podstaw do jej uwzględnienie. Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć art. 151 p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.

Po drugie natomiast autor skargi kasacyjnej powołując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące administracyjnego postępowania wyjaśniającego, w żaden sposób nie wskazuje w jaki sposób przepisy te miały zostać naruszone w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego, a których to uchybień miał nie dopatrzeć się Sąd I instancji.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 29 ust. 3 p.w. Przedmiotowe postępowanie prowadzone było bowiem na podstawie art. 50-51 p.b. Ponadto, czego nie dostrzega autor skargi kasacyjnej, wskazany w podstawie kasacyjnej przepis art. 29 ust. 3 p.w. kompetencje nakazania właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom przyznaje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było przez organy nadzoru budowlanego.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 29 r.w.t. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nieuprawnione było przyjęcie, że wystarczające jest nakazanie inwestorowi tylko ułożenia od granicy działki nr [...] obrzeży zabezpieczających przed spływam wody na działkę nr [...], podczas gdy działka skarżącego kasacyjnie jest zalewana i wykonanie nałożonego obowiązku nic nie zmieni, dlatego niezbędne jest przywrócenie stanu poprzedniego przy granicy działki. Skarżący kasacyjnie stojąc na stanowisku, iż nakazane decyzją organu nadzoru budowlanego roboty budowlane nie rozwiążą problemu zalewania nieruchomości sąsiedniej, nie przedstawia jakichkolwiek dowodów, czy też jakiejkolwiek argumentacji mogącej podważyć stanowisko organów nadzoru budowlanego. Dlatego też tak postawiony zarzut należy uznać, za niepopartą jakimikolwiek argumentami próbę polemiki z organami nadzoru budowlanego.

Pamiętać jednak trzeba, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że pracownicy organów nadzoru budowlanego dysponując odpowiednią wiedzą są w stanie samodzielnie określić, jakie sposoby w określonej sytuacji są odpowiednie dla zachowania przez inwestycję zgodności z prawem. Nadzór budowlany jest bowiem fachowym pionem administracji publicznej, co powoduje, iż ewentualne wątpliwości dotyczące zagadnień technicznych odnoszących się do stanu technicznego obiektów budowlanych jest on w stanie rozstrzygać we własnym zakresie w ramach merytorycznych kompetencji posiadanych przez zatrudnionych pracowników.

W końcu niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, który polegać miał na nieuprawnionym przyjęciu, że wykonana inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia robót budowlanych. Wskazany w podstawie kasacyjnej przepis określa kierunki ochrony gruntów rolnych przewidzianych w ustawie. Przepis ten nie mógł zostać naruszony przez Sąd I instancji w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, bowiem nie zawiera on regulacji odnoszących się do inwestycji, których realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.