Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 255/19, oddalił skargę [...] sp. z o.o.
z siedzibą w [...] (dalej także jako: skarżąca) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie wstrzymania i nakazu wykonania robót budowlanych.
Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez zaniechanie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 48 ustawy prawo budowlane poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w związku z powyższym zastosowanie w sytuacji, gdy obiekty nie spełniają definicji budynku w rozumieniu ww. ustawy,
- - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że toczące się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nie jest podstawą do zawieszenia niniejszego postępowania,
- - art. 6, 7, 8, 9, 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania w nich opisanych;
- 2. art. 132 do 135 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy jako spełniającej warunki sprawy, od której przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie postanowień wydanych w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Ze względu na datę wszczęcia postępowania administracyjnego (10 września 2018 r.) zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., tj. sprzed wejścia w życie z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471).
Należy zaakceptować przyjętą przez organy obu instancji i Sąd I instancji kwalifikację spornego obiektu jako budynku, czyli obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem. Wprawdzie "obiekty kontenerowe" zostały przywołane w art. 3 pkt 5 Pr.bud., wśród przykładowych rodzajów tymczasowych obiektów budowlanych i w orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady tak właśnie należy takie obiekty kwalifikować (tak wyroki NSA: z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 104/04; z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1443/06; z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1001/09; z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 576/10; z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2717/15), niemniej jednak zwraca się przy tym uwagę, że obiekt kontenerowy może również stanowić budynek, jeżeli posiada umocowanie i zakotwienie w gruncie (wyrok NSA z 15 marca 2018 r., sygn. II OSK 1324/16).
Ponadto, co do zasady, w orzecznictwie jako tymczasowe obiekty budowlane traktowane są obiekty kontenerowe o niewielkich parametrach (pojedyncze kontenery). Jednocześnie przyjmuje się, że o stałym związaniu z gruntem decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, ani też możliwości techniczne przeniesienia obiektu, lecz to, czy posadowienie obiektu jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom zewnętrznym oraz, czy ze względu na swoją konstrukcję (parametry) wymaga trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2471/15; z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 1658/18, z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 882/10). Tymczasem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem składającym się z ośmiu połączonych technicznie i funkcjonalnie kontenerów modułowych, dwukondygnacyjnym, docieplonym. Parametry techniczne tego obiektu decydują o tym, że jest on stale związany z gruntem i tym samym stanowi budynek, w rozumieniu art. 3 pkt 2 Pr.bud., którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę;
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że toczące się postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Kwestia ta nie uniemożliwia bowiem dokonania oceny legalności wykonanych robót budowlanych wedle aktualnego stanu faktycznego i prawnego (por. wyroki NSA: z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2730/16, z dnia 18 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3226/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 34/19). Dlatego też zarzut art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. w powiązaniu z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., dotyczący odmowy zawieszenia postepowania administracyjnego, również należy uznać za zasadny.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.