Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 749/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu S. P. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na: wykonaniu ściany działowej na poddaszu nieużytkowym, dobudowaniu schodów zewnętrznych do wydzielonej części poddasza, na działkach nr [...] położonych w miejscowości S..
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł P. P..
Następnie P. P. skierował do Starostwa Powiatowego w Staszowie wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wniosku wskazano na rozbieżność pomiędzy projektem budowlanym, a stanem faktycznym w zakresie usytuowania schodów od strony elewacji północnej ww. budynku, ponieważ w odróżnieniu od rozwiązań projektowych faktycznie zrealizowane schody przesłaniają całkowicie okno w parterze części budynku należącej do skarżącego. Tymczasem projekt budowlany przewidywał tylko częściowe przesłonięcie tego okna.
Pismem z dnia 5 maja 2015 r., znak: [...], Starosta S., działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał ww. wniosek Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
W związku z powyższym przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Z tego względu w niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd Administracyjny. Wynika to z tego, że argumentacja zawarta we wniosku nie odnosi się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również nie jest w ogóle związana ze skutkami decyzji Starosty. Odnosi się bowiem do stanu faktycznego, który nie ma oparcia w objętej wnioskiem o wstrzymanie decyzji. Kwestia całkowitego przesłonięcia okna nie jest bowiem przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a ewentualnie organem właściwym do rozpatrzenia wskazanych niezgodności budowy jest właściwy organ nadzoru budowlanego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.