Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt IV SAB/Wa 207/14 z dnia 22 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę K. G. na bezczynność Rady Gminy Leoncin w przedmiocie uzupełnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim stwierdzono jego nieważność.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
K. G. w piśmie z dnia 2 września 2014 r. wniósł do WSA w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy Leoncin.
Skarżący wskazał, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2515/12 stwierdził nieważność § 15 uchwały Rady Gminy Leoncin z dnia 2 grudnia 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustaleń dotyczących działki nr ew. [...] z obrębu 0018 [...], gmina [...]. Z kolei wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2517/12 sąd ten stwierdził nieważność załącznika nr 1 do uchwały Rady Gminy Leoncin z dnia 24 czerwca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim odnosi się ona do ww. działki ewidencyjnej.
Zdaniem K. G., konsekwencją zarzucanego zaniechania organu administracji jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie objętym wskazanymi wyrokami. Skarżący podniósł, że w świetle art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej Upzp), w razie prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czynności o których mowa w art. 11 i art. 17 Upzp ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa. Stwierdził, że wystarczające będzie podjęcie uchwały cząstkowej w "unieważnionym" zakresie, względnie podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do treści planu oraz mapy, uwagi dotyczącej przeznaczenia działki nr ew. [...].
Skarżący wniósł o podjęcie uchwały w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ administracji wniósł o oddalenie skargi.
W motywach postanowienia odrzucającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że z przepisów Upzp, określających zadania, a więc również obowiązki organów gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy podjęcia czynności mających na celu przyjęcie albo zmianę uchwały zatwierdzającej, czy też zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w ustawie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna.
Skargą kasacyjną, reprezentowany przez pełnomocnika, K. G. zaskarżył ww. postanowienie w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. naruszenie art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej Usg) oraz art. 28 pkt 1 i 2 Upzp poprzez przyjęcie, że z przepisów tych nie wynika obowiązek Rady Gminy podjęcia czynności w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp) i załącznika graficznego do mpzp.
Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 3 § 2 i 3 Ppsa poprzez uznanie, że istniejący w przedmiotowej sprawie obowiązek materialnoprawny wynikający z ww. przepisów prawa materialnego, a polegający na dokonaniu czynności w przedmiocie mpzp i załącznika graficznego do mpzp, nie mieści się w zakresie przepisu art. 3 § 2 i 3 Ppsa, co skutkowało odrzuceniem skargi.
Na podstawie art. 176 Ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, iż nie zasługuje na uwzględnienie.
Kasacja wniesiona w rozpoznawanej sprawie zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. naruszenie art. 101 i 101a Usg oraz art. 28 ust. 1 i 2 Upzp, a także zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 3 § 2 i 3 Ppsa, których skutkiem było odrzucenie skargi na bezczynność organu (...). Taka konstrukcja wniesionej skargi kasacyjnej nie pozwala jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na jej uwzględnienie.
Niewątpliwie podstawę odrzucenia wniesionej do sądu I instancji skargi K. G. stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Ppsa w zw. z art. 3 § 2 i § 3 z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, albowiem skarga dotyczyła aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych tj. nie dotyczyła bezczynności o jakiej mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8 Ppsa. Tak samo nie można było zarzucić sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 101 i 101a Usg czy art. 28 ust. 1 i 2, nietrafnie wskazując na ich błędną wykładnię, podczas gdy skarżący w przedmiotowej sprawie powinien zarzucić ich niewłaściwe zastosowanie.
Skarżący niewłaściwie zatem sformułował zarzuty wskazane w skardze kasacyjnej, a przede wszystkim nie zakwestionował w niej przepisu art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa a więc tej normy, który stanowił podstawę odrzucenie wniesionej skargi. Natomiast powołano w kasacji zarzut naruszenia art. 3 § 2 i 3 Ppsa, który wyłącznie stanowi katalog spraw, do rozpatrzenia których właściwe są sądy administracyjne. Skarżący nie kwestionując przepisu art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa nie dał tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstawy do dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia z powołaniem się na ten przepis.
Trzeba zauważyć, że WSA w Warszawie nie rozpoznawał skargi w trybie art. 154 Ppsa, który stanowi, że "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Skarżący mógł zatem domagać się wymierzenia grzywny od organu i w ten sposób "zmusić" organ administracji do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2515/12 oraz wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2517/12, tym bardziej, że wzywał ten organ do usunięcia naruszenia prawa.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.