Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Po 486/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Wnioskiem z dnia 1 września 2010 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: "Inwestor") wystąpiła do Prezydenta Miasta Poznania o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z drogą dojazdową i infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Poznaniu, działki nr [...],[...],[...],[...] (arkusz 6, obręb C.).
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wobec braku uzyskania stosownego uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej: "RDOŚ").
Na skutek odwołania Inwestora, Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność ustalenia w sposób wyczerpujący kręgu stron postępowania oraz przeprowadzenia dodatkowego postępowania, wyjaśniającego konieczność uzyskania stosownych uzgodnień z RDOŚ, wraz z zapewnieniem czynnego udziału stron w takim postępowaniu.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Na skutek odwołania wniesionego przez Inwestora, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, z zachowaniem warunków wynikających z art. 36 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane. Ponadto wskazał, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane obejmuje nieruchomości o numerach geodezyjnych: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W trakcie prac budowlanych Inwestor jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych, poprzez wykorzystywanie i przekształcanie wymienionych elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to objęte zatwierdzonym projektem budowlanym i wymogami uzgodnień, decyzji organów i instytucji opiniujących oraz uzgadniających projekt budowlany, a także zachować szczególne warunki realizacji przyłącza kanalizacji deszczowej – zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Poznaniu. Zaskarżając tę decyzję w całości i zarzucając jej m. in. rażące naruszenie prawa procesowego – tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której organ administracji, z uwagi na toczące się postępowania administracyjne dotyczące wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, winien zawiesić postępowanie z urzędu.
Alternatywnie, w razie nieuwzględnienia powyższego, strona skarżąca zarzuciła m. in.: (1) naruszenie art. 52 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 49 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie gatunków dziko występujących, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepisy te znajdują zastosowanie jedynie w sytuacji utworzenia użytku ekologicznego; (2) naruszenie art. 52 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 49 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie gatunków dziko występujących, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zakazy te "w sposób fakultatywny, nie obligatoryjny, mogą zostać ustanowione" oraz że "zakazy te wprowadza regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze zarządzenia", w sytuacji, w której zakazy te wynikają wprost z wspominanego powyżej rozporządzenia; (3) naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skoro użytek ekologiczny nie został prawnie ustanowiony, to planowana inwestycja nie może naruszać ustanowionej w tym przepisie ochrony gatunkowej; (4) naruszenie art. 56 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody i w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie; (5) naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 8 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez niezastosowanie, w sytuacji, w której z projektu budowlanego wynika, że ustabilizowany poziom zwierciadła wody gruntowej znajduje się 1,5 m powyżej poziomu posadowienia budynku, co oznacza, że konieczne będzie intensywne odwodnienie terenu; (6) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.
Inwestor, jako uczestnik postępowania, wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że w pełni popiera stanowisko Wojewody zawarte w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 731/11, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że toczy się postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Nierozpoznanie wniosku strony o zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie o pozwolenie na budowę do czasu zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 123 § 1 i 2 k.p.a., z tym że naruszenie to nie ma cech rażącego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Organ II instancji, zdaniem Sądu, powinien przyjąć, że spełnione zostały przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniające zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia decyzją ostateczną we wznowionym postępowaniu sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W ocenie WSA, po zgromadzeniu i przeanalizowaniu materiału dowodowego realizacja planowanego przedsięwzięcia w danym kształcie wpłynie na spadek różnorodności gatunkowej i liczebności gatunków zwierząt chronionych, a zatem nie będzie zgodna z przepisami zawartymi w ustawie o ochronie przyrody, której celem jest ochrona i zachowanie zasobów, tworów i składników przyrody. Istnieją jednak rozwiązania projektowe pozwalające znacznie zredukować potencjalny negatywny wpływ robót budowlanych – zwłaszcza co do przebiegu infrastruktury towarzyszącej – na pobliską ostoję gatunków chronionych prawem, co winien był wziąć pod uwagę organ II instancji.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Inwestor oraz Wojewoda Wielkopolski, zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 118/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu NSA podkreślił, że wznowienie postępowania czy też wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy do zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Podstawę taką mogłoby stanowić dopiero uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, gdyż do czasu ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego takiej decyzji przysługuje jej domniemanie legalności (art. 16 § 1 k.p.a.).
NSA wskazał, że stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że realizacja planowanego przedsięwzięcia w danym kształcie wpłynie bez wątpienia na spadek różnorodności gatunkowej i liczebności gatunków zwierząt chronionych, a zatem nie będzie zgodna z przepisami zawartymi w ustawie o ochronie przyrody, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w aktach sprawy i wynika z błędnego przyjęcia, że przepisy art. 52 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 49 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia w sprawie gatunków dziko występujących powinny być wzięte pod uwagę przez organ wydający pozwolenie na budowę w ramach obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Jednakże zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powinien wprawdzie sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. także z wymaganiami ochrony środowiska, jednak z dalszej części tego przepisu wynika, że chodzi tu w szczególności o wymagania określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).
Tymczasem przedsięwzięcie objęte zaskarżoną decyzją w niniejszej sprawie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze albo potencjalnie), a więc nie było konieczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem pozwolenia na budowę czy wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy był pełny i dawał podstawę do wydania decyzji przez Wojewodę. Organ ten nie zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie było podstaw do powołania biegłego, gdyż żądanie to dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami.
Odnosząc się do kwestii konieczności legitymowania się przez Inwestora pozwoleniem wodnoprawnym, jako elementem projektu budowlanego, NSA wskazał, że z projektu budowlanego i dokumentacji geotechnicznej wynika, iż projektant przewidział, że na dnie wykopów fundamentowych może wystąpić woda gruntowa i w takiej sytuacji będzie konieczne odwodnienie, czego jednak nie można wcześniej przewidzieć, gdyż zależy to od wielu czynników, m.in. od tego, w jakiej porze roku będą prowadzone roboty budowlane, od ilości opadów atmosferycznych i rodzaju gruntu. Powyższą predykcję potwierdził podnoszony przez Inwestora fakt, że w toku realizacji inwestycji, w trakcie wykonywania wykopów fundamentowych na przełomie lipca i sierpnia 2011 r., kiedy odnotowano małą ilość opadów atmosferycznych, nie stwierdzano w wykopie obecności wód gruntowych i nie było konieczności odwodnienia wykopu. NSA uznał, że w tej kwestii, oraz w kwestii wystąpienia leja depresji i jego zasięgu, Sąd pierwszej instancji zignorował materiał dowody zgromadzony w sprawie, skutkiem czego błędnie przyjął zastosowanie w niniejszej sprawie art. 122 ust. 1 pkt 8 ustawy – Prawo wodne odrzucając zastosowanie art. 124 ustawy – Prawo wodne.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie stwierdził wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby odstąpienie od zastosowania się do ocen wyrażonych w zapadłym w tej sprawie wyroku NSA, a w szczególności uprawniających do uznania, że relewantne okoliczności faktyczne przedstawiają się inaczej, niż to zostało przyjęte w tym wyroku.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nie może zostać uwzględniony zarzut skargi, że na projekcie budowlanym brakuje części wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych – podniesiony ze wskazaniem na § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu W szczególności Spółdzielnia nie doprecyzowała, w jakiej konkretnie części projektu, pomiędzy jakimi obiektami lub urządzeniami i których to dokładnie wymiarów brakuje – co uniemożliwiło ocenę: dopuszczalności kontroli, zasadności zarzutu, jak i ewentualnego wpływu podniesionych uchybień na wynik sprawy.
Organ wydający pozwolenie na budowę bada, czy inwestor spełnił wszystkie przewidziane prawem wymagania, i jeżeli nie ma w tym zakresie istotnych wątpliwości, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż nie zezwala na to art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. Wskazany przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Dlatego, w ocenie Sądu, Wojewoda postąpił prawidłowo uchylając decyzję pierwszoinstancyjną oraz zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. W szczególności nie uchybił w ten sposób przepisowi art. 138 § 2 k.p.a., gdyż podjęcie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w istotnym zakresie, lecz zasadzało się na odmiennej ocenie zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Poznaniu zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
przepisu art. 190 w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż jest on związany nie tylko wykładnią prawa, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania określonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 24 sierpnia 2012 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 118/12, ale również dokonanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleniami faktycznymi i przez to błędne przyjęcie przez Sąd, że dokonanie własnych ustaleń faktycznych naruszałoby zapisy art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do wiążącej oceny prawnej;
przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że w związku z tym że Skarżąca nie uszczegółowiła zarzutu dotyczącego braku niektórych wymiarów w projekcie budowlanym, niemożliwa była w tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna podczas, gdy sąd administracyjny w toku rozpoznawania sprawy ma nie tylko prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedziach na skargę kasacyjną Spółki [...] Sp. z o.o. i Wojewody Wielkopolskiego wniesiono o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Uczestnicy postępowania w pełni podzielili stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok - wbrew zarzutom i twierdzeniem skarżącej - odpowiada prawu.
Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznacza przepis art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), który w punkcie pierwszym stanowi, że Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy, tj. m.in. skargi kasacyjne (art. 173 i n. P.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zaskarżony wyrok został wydany w następstwie uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2012 r., sygn. II OSK 118/12, wyroku WSA w Poznaniu z dnia 12 października 2011 r., IV SA/Po 731/11 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że na mocy art. 190 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy również, co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. I FSK 526/12, LEX nr 133600).
Związanie wykładnią dokonaną w wyroku NSA na podstawie art. 190 P.p.s.a. oznacza w praktyce, że sąd administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez NSA, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a, a w skardze kasacyjnej nie powinny być podawane zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną ocenę prawną, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie Sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, 2011, s. 624).
W konsekwencji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.
Tak, więc wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższy przepis, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 P.p.s.a.. W stosunku do wnoszącego skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy, przepis art. 190 (zdanie drugie) P.p.s.a. nakłada także ograniczenia, gdyż nie można takiej skargi kasacyjnej oprzeć na podstawach sprzecznych z oceną prawną ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przechodząc do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, odmawiając im słuszności, stoi na stanowisku, że zostały one sformułowane z naruszeniem przepisu art. 190 zd. drugie P.p.s.a., sprowadzając się w istocie do polemiki ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w prawomocnym wyroku z dnia 24 sierpnia 2012 r., sygn. II OSK 118/12. Skarżący bowiem domaga się, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę powielił swoje wcześniejsze wadliwe ustalenia faktyczne, a przez to dokonał błędnej subsumcji norm prawa materialnego.
Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał własnych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchylił się od dokonania własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (a właściwie oceny prawidłowości oceny tego materiału dokonanej w zaskarżonej decyzji). Oceniając ponownie legalność zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że: "nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA", a także, że "nie stwierdził wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby odstąpienie od zastosowania się do ocen wyrażonych w zapadłym w tej sprawie wyroku NSA, w szczególności uprawniających do uznania, że relewantne okoliczności faktyczne przedstawiają się inaczej, niż zostało to przyjęte w tym wyroku".
Nadto Sąd wskazał wyraźnie, że uwzględniając nie tylko kategoryczne oceny zawarte w wyroku NSA, ale także "własna analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego" uznał, że "podniesiony przez Skarżącą zarzut negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na różnorodność gatunkową fauny w jej otoczeniu, nie mógłby odnieść skutku".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ponownie rozpoznający sprawę, działając na podstawie i w granicach prawa, a w szczególności z poszanowaniem art. 190 zd. Pierwsze P.p.s.a., nie mógł jednak dokonać wykładni, znajdujących zastosowanie przepisów oraz oceny ustaleń faktycznych będących pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania, w sposób odmienny niż to wynikało z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć również należy, że w niniejszej sprawie nie miała miejsce sytuacja, w której Sąd pierwszej instancji mógłby odstąpić od powyższej zasady. Taką możliwość miałby Sąd w trzech sytuacjach:, 1) jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku jej ponownego rozpoznania uległ zmianie w sposób powodujący zastosowanie przez sądem I instancji innej podstawy prawnej, 2) jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym zmianie uległ stan prawny, 3) jeżeli NSA podjął w uchwale siedmiu sędziów stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w orzeczeniu NSA odnoszącego się do konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. Jako że żadna z przedstawionych sytuacji nie wystąpiła, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu był uprawniony i zarazem zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia jak w zaskarżonym wyroku.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.