Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 listopada 2009r. sygn. akt II SA/Wa 485/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] lutego 2009r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] lutego 2009r. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) – dalej jako ustawa o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Żaganiu z dnia [...] grudnia 2008r. cofającą młodszemu chor. szt. W. S. pozwolenie na broń palną myśliwską dla celów łowieckich. W uzasadnieniu organ podał, że W. S. został skazany prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Zielonej Górze z dnia 27 lutego 2006r. sygn. akt Sg 21/06 za posiadanie bez wymaganego zezwolenia amunicji pochodzenia wojskowego, tj. za czyn określony w art. 263 § 2 k.k., zatem należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Organ wskazał, że skazanie za nielegalne posiadanie amunicji w sytuacji gdy od osób posiadających broń wymaga się nieskazitelnej postawy powoduje, iż skarżący nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegał przepisów ustawy o broni i amunicji w szczególności dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni. Osoba posiadająca broń palną powinna bowiem cechować się szczególną dbałością o przestrzeganie przepisów i zasad związanych z przechowywaniem, nabywaniem i użytkowaniem zarówno broni palnej, jak i amunicji do tej broni wykorzystywanej.
W odwołaniu W. S. zarzucił organowi I instancji nieprawidłową interpretację art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, błędne wskazanie stanu faktycznego oraz ograniczenie postępowania dowodowego do faktu skazania go przez Wojskowy Sąd Garnizonowy.
Rozpatrujący odwołanie Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, wskazując, że powoływane przez skarżącego okoliczności czynu, za który został skazany zostały wyjaśnione przez sąd karny. Zatem stwierdzenie nielegalnego posiadania amunicji jest tego rodzaju okolicznością, która nakazuje zaliczyć stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym cofnąć pozwolenie na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ma zastosowanie nie tylko do osób, które popełniły przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bowiem ustawodawca jedynie przykładowo wymienił te okoliczności jako "w szczególności" uzasadniające istnienie przedmiotowej obawy. Popełnienie innego przestępstwa, jak w sprawie niniejszej nielegalnego posiadania amunicji, wymierzonego przeciwko porządkowi publicznemu, o którym mowa w art. 263 § 2 k.k., także uzasadnia istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, ma bowiem ścisły związek z postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń w sferze tak istotnej jak ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem szczególnym, dostęp do niego reglamentują przepisy ustawy o broni i amunicji. Oznacza to, że nie każda osoba musi je uzyskać, zaś od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, nieposzlakowanej opinii, co oznacza bezwzględne przestrzeganie przepisów prawnych. Skarżący, naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie okazał, co dyskwalifikuje go jako osobę mogącą posiadać pozwolenie na broń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, że wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem należało uznać, iż w stosunku do skarżącego brak jest przesłanek, które uzasadniałby cofnięcie w stosunku do niego pozwolenia na broń oraz naruszenie art.7, art.80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ograniczenie postępowania dowodowego jedynie do ustalenia faktu skazania skarżącego.
Zdaniem skarżącego organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji myli przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący nie zgodził się z przyjęciem przez oba organy, że fakt dopuszczenia się przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. przesądza o zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. W jego ocenie organ powinien wykazać bezpośredni związek pomiędzy popełnionym czynem, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz.1270 ze zm,) – dalej jako p.p.s.a. i wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Artykuł 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi bowiem, że właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec i których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że dyspozycja art. 263 § 2 k.k.. obejmuje zachowanie polegające na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni palnej lub amunicji. Skoro prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, to nie ulega wątpliwości, że osoby posiadające broń powinny przestrzegać prawa i porządku publicznego, dając tym samym rękojmię, że posiadanie broni nie stworzy zagrożenia dla tego porządku. Zdaniem Sądu omówione szczegółowo przez organ I instancji okoliczności towarzyszące popełnieniu przestępstwa pozwoliły na przyjęcie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.
Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznymi z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty.
Tym samym cytowana norma art. 15 ust. 1 pkt 6 wyznacza generalną zasadę, jako pierwszą przesłankę, stanowiąc, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a dodatkowo wprowadza drugą przesłankę obejmującą krąg osób w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ powołał się na pierwszą z tych przesłanek, dokonując oceny postawy skarżącego co do istnienia obawy, w kontekście czynu jakiego dopuścił się w sprawie objętej prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W zakresie tego czynu nie miał potrzeby prowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego wobec tego, że w postępowaniu administracyjnym był związany tymi ustaleniami. Także sąd administracyjny jest z mocy art. 11 p.p.s.a. związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa.
Zdaniem Sądu, dokonana przez organy ocena postępowania skarżącego, wieloletniego myśliwego i żołnierza, którego skutkiem jest nielegalne posiadanie amunicji wojskowej, a zatem naruszenie norm prawa związanych bezpośrednio z zasadami dotyczącymi posiadania broni i amunicji, została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem i nie przekroczyła granic swobodnego uznania organów.
Sąd I instancji wyjaśnił, że odpowiedzialność administracyjna, wyrażająca się w rozpatrywanym przypadku w cofnięciu pozwolenia na broń, jest następstwem naruszenia przez osobę posiadającą to pozwolenie zasad posiadania broni i amunicji, niezależnie od winy tej osoby. Sankcją w tym postępowaniu jest cofnięcie uprawnia - pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów w rozpatrywanej sprawie dowolności, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, ani niekompletności ustalonego stanu faktycznego. W tej sytuacji nie stwierdził naruszenia zasad ujętych w art. 7, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a., a postawione w skardze zarzuty ocenił jako gołosłowne, skoro skarżący nie wskazał nawet jaki miały istotny wpływ na wynik sprawy. Na poparcie swojej argumentacji Sąd powołał się na wyrok NSA z dnia 13 października 2005r. (sygn. akt II OSK 97/05) wskazując, że system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu policji w drodze decyzji administracyjnej, związany jest z samym charakterem prawa do posiadania broni, którego w polskim systemie prawnym nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP.
Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Związany charakter decyzji, w formie której wydawane jest pozwolenie na broń, rodzi po stronie ubiegającego się o to pozwolenie obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego wydanie. Z drugiej strony, przy cofnięciu pozwolenia na broń, obowiązek udowodnienia okoliczności, które powodują cofnięcie spoczywa na organach orzekających w tej sprawie.
W tym kontekście, a także zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 z późn. zm.) umiejętność przewidywania skutków własnego postępowania, rozwaga, przezorność i staranność stanowią w ocenie Sądu I instancji niewątpliwie cechy (okoliczności) uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Przeciwnie zaś - brak przewidywania skutków własnego postępowania, brak należytej staranności, a wręcz rażąca lekkomyślność, udowodnione i odnoszące się do zasad przechowywania broni, czy posiadania nielegalnie amunicji, przemawiają za cofnięciem pozwolenia na broń. Łowiectwo jest zajęciem wyjątkowym m.in. z powodu konieczności posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską. Nie można jednak być myśliwym, o ile nie przestrzega się zasad obchodzenia z bronią myśliwską, w tym również zasad jej przechowywania, czy jak w przypadku skarżącego, legalnego posiadania amunicji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wyrokowi zarzucił naruszenie:
* prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegającą na przyjęciu, że wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w sytuacji gdy należało uznać, iż w stosunku do skarżącego brak jest przesłanek, które uzasadniałyby cofnięcie w stosunku do niego pozwolenia na broń,
* przepisów postępowania w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję, podczas gdy sąd administracyjny I instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem art. 18 ust. 1 pkt.2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji,
* przepisów postępowania w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję, podczas gdy sąd administracyjny I instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem art. 7, art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a. ograniczając postępowanie dowodowe jedynie do ustalenia faktu skazania skarżącego.
W ocenie autora skargi kasacyjnej z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie ustalenia podstawy prawnej wynika, iż organ myli przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z przesłaniami fakultatywnego cofnięcia pozwolenia, określonymi w art. 8 ust. 5 pkt 4 ustawy. Nadto jako przesłankę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń organ traktuje "działanie sprzeczne z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym", gdy tymczasem przesłanką jest "istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".
Nie można się, zdaniem skarżącego zgodzić się z twierdzeniem Sądu, iż w zakresie ustalenia przesłanek do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jako podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia na broń przepis ten zawiera dwie przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Przesłanką tą jest bowiem jedynie "istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Skazanie skarżącego za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. nie jest przesłanką, a jedynie jednym elementów stanu faktycznego, który prawidłowo ustalony winien być podstawą wniosku końcowego - istnienia, bądź nieistnienia uzasadnionej obawy.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Ponadto przestępstwo, za które skazany został skarżący było incydentem w jego życiu. Ani przed, ani po jego popełnieniu odwołujący się nie naruszał w jakikolwiek sposób porządku prawnego.
Nie można również pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu ww. przestępstwa. Wskazał, iż popełnienie przestępstwa miało charakter nieumyślny i wynikało z niedbałości odwołującego się w prowadzeniu dokumentacji dotyczącej broni, co ujawnione zostało w postępowaniu przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Zielonej Górze.
W ocenie autora skargi kasacyjnej nie jest uprawnione w świetle treści przepisów ustawy o broni i amunicji dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń uznanie, że przez sam fakt skazania skarżący traci wiarygodność i stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym. Gdyby ustawodawca chciał cofnąć pozwolenie na broń wszystkim skazanym, to przyjąłby wprost takie uregulowanie w ustawie o broni i amunicji. Tymczasem kwestią najistotniejszą przy cofnięciu pozwolenia na broń jest stwarzanie przez uprawnionego zagrożenia dla porządku publicznego w związku z posiadaną bronią. Wyciągnięcie wniosku o istnieniu zagrożenia sprzecznego z prawem użycia broni z samego tylko faktu skazania jest za daleko idące. Konieczne jest bowiem wykazanie, że zachowanie uprawnionego, będące powodem jego skazania, pozwala żywić obawę, co do dalszego zgodnego z prawem używania broni. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że tylko istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, a nie samo skazanie, może być przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń.
W przypadku zatem skazania za przestępstwo inne, aniżeli wymienione w powołanym wyżej przepisie organ winien wykazać, dlaczego uznał, iż w stosunku do odwołującego się istnieje zagrożenie, iż może on użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W końcowej części skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że organy poprzez pominięcie ustaleń sądu karnego, co do okoliczności popełnienia przez skarżącego przestępstwa nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tym samym ustalenia faktyczne poczynione przez organ na podstawie niekompletnego materiału dowodowego są ustaleniami dowolnymi i stanowią naruszenie art. 80 k.p.a. Uzasadnienie prawne wydanej przez organ decyzji było wadliwe, tym samym decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Analizowana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004r., nr 52. poz. 525 ze zm.) właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Zgodnie zaś z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.
Zastosowanie przez organ Żandarmerii Wojskowej powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący nie został w niniejszej sprawie skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lecz za przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu tj. czyn z art. 263 § 2 k.k. Zatem okoliczności uzasadniające obawę, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego musiała być w tej sprawie analizowana i uzasadniana istnieniem takiej obawy. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki te zostały prawidłowo ustalone, a istnienie takiej obawy należycie wykazano.
Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych lub wobec których toczy się postępowanie za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009r. sygn. akt II OPS 4/09).
Przypomnieć należy, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 2026/09).
W rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania W. S. prawomocnym wyrokiem z dnia 27 lutego 2006r. przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w Zielonej Górze w sprawie Sg 21/06 za nielegalne posiadanie amunicji, tj. za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. a więc za przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu (Rozdział XXXII Kodeksu karnego). W takiej sytuacji rozpatrując sprawę nie można powoływać się jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, ponieważ warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest w tym przypadku wykazanie, w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez stronę danego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.
Popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu. Nie ulega wątpliwości, że nielegalne posiadanie amunicji wojskowej przez osobę posiadającą broń zagraża porządkowi publicznemu. Charakter przestępstwa, za które skarżący został skazany oraz okoliczność, że jest on myśliwym z wieloletnim stażem i zawodowym żołnierzem, a więc osobą, która powinna być szczególnie zdyscyplinowana i odpowiedzialna za swoje zachowanie, świadczą o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Popełnienie tego czynu ma niewątpliwie ścisły związek z posiadaniem broni.
Skarżący jako żołnierz zawodowy i myśliwy, powinien bezwzględnie przestrzegać przepisów dotyczących posiadania broni i amunicji. Skazanie za przestępstwo nielegalnego posiadania amunicji wojskowej prowadzi do wniosku, że skarżący nie daje gwarancji co do bezpiecznego posiadania broni, a tym samym może być zaliczony do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W sytuacji lekceważenia przepisów przez żołnierza zawodowego, dotyczących legalnego posiadania amunicji, nie można bowiem wykluczyć, że skarżący posiadał przedmiotową amunicję w tym właśnie celu.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni zatem podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 marca 2010r. (sygn. II OSK 1690/09), zgodnie z którym, popełnienie ww. przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu pozwalało na wykazanie bezpośredniego związku z rzeczywistymi cechami charakteru strony i sposobem postępowania, które uzasadniają podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w oparciu o podstawę prawną zastosowaną w sprawie.
Bez wpływu na prawidłowość zastosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego ma wykazywana przez skarżącego okoliczność, że zarzucany czyn miał charakter incydentalny, a skarżący ani przed, ani po jego popełnieniu nie naruszał porządku prawnego, tym bardziej, że popełnione przez niego przestępstwo, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej ma charakter umyślny.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy orzekające dysponowały pełnym materiałem dowodowym umożliwiającym wydanie końcowego rozstrzygnięcia. Nieusprawiedliwione są wobec tego twierdzenia skarżącego o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji nie dopuścił się zatem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.
W rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc przepisy te zostały prawidłowo zastosowane.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.