Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 października 2014r., sygn. akt II SA/Kr 1157/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę D. P. na decyzję Wojewody M. z dnia 30 maja 2014r., znak:... w przedmiocie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i zmianie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Starosta B. decyzją z dnia 28 grudnia 2011r., znak..., wydaną na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 104 k.p.a., zmienił decyzję własną z dnia 8 kwietnia 2011r., znak:.... zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. P. pozwolenia na budowę "budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, gazową, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i centralnego ogrzewania - na działce nr... oraz przyłączami: gazu z sieci gazowej na działce nr... przez działkę nr..., wody z sieci wodociągowej usytuowanej na działce nr..., przez działkę nr..., kanalizacji sanitarnej do sieci kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr... - przy ul. M. B. w B.". Zmiana ta pozostawała w związku z zamiarem inwestora dokonania istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, w zakresie objętym projektem zagospodarowania oraz przedmiotem inwestycji, polegającego na: - zmianie terenu inwestycji wynikającej z podziału działki ewidencyjnej nr... na działkę... i... (w następstwie czego budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z instalacjami realizowany jest na działce nr... w B.); - budowie zjazdu indywidualnego z działki nr... - ulicy M. B. - boczna na działkę nr... w B. wraz ze zmianą układu komunikacji wewnętrznej na działce nr... oraz sposobu powiązania z istniejącą komunikacją zewnętrzną. W decyzji z dnia 28 grudnia 2011r., Starosta B. zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny, stanowiący załącznik do decyzji.
Organ wskazał, że roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, obowiązującymi przepisami oraz uzgodnieniami, zachowując warunki zawarte w oświadczeniu Urzędu Miasta B. z dnia 5 lipca 2011r. o warunkach przyłączenia działki nr... do dróg lądowych, tj. drogi miejskiej M. B. - boczna (działki nr...). Określono, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje nieruchomości: działkę inwestora nr... – przy ulicy M. B. w B., inne działki: nr...,...,... i... – przy ulicy M. B. w B.. W decyzji określono, że "wszystkie pozostałe warunki decyzji poprzedniej pozostają bez zmian".
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B. C., K. C. oraz Z. B., zarzucając m.in. pominięcie ich jako strony postępowania oraz brak dostępu działki nr... do drogi publicznej.
Wojewoda M. decyzją z dnia 15 marca 2012r. znak:... umorzył postępowanie odwoławcze.
Decyzja Wojewody została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 października 2013r., sygn. akt II SA/Kr 985/13. W wyroku Sąd zobowiązał organ do oceny, czy odwołanie Z. B. jest wniesione w ustawowym terminie, a następnie nakazał zbadanie, czy B. C. i K. C. przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją z uwzględnieniem oddziaływania całej inwestycji, tj. budynku mieszkalnego i zjazdu wraz z układem komunikacyjnym. Sąd zwrócił również uwagę na niezgodne z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji w aspekcie rozważań stanowiących przedmiot rozstrzygnięcia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda M. decyzją z dnia 30 maja 2014r., znak:..., wydaną na podstawie art. 138 § 2, art. 104 i 107 k.p.a., uchylił decyzję Starosty B. z dnia 28 grudnia 2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewoda uznał, że odwołanie B. C. i K. C. wniesione zostało w ustawowym terminie. Następnie organ badał, czy działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z ustaleń organu wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 4 m od granicy działki nr..., w odległości 13,3 m od granicy działki nr..., w odległości ponad 5,6 m od granicy działki nr... oraz w odległości około 42 m od granicy działki nr... Zatem działki nr...,... i..., stanowiące własność odwołujących się, znajdują się w odległości od 4 do 13 m od działki objętej inwestycją. Dlatego, zdaniem Wojewody, nie zostały naruszone § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zw. dalej rozporządzenie, w kwestii zacieniania i ograniczenia nasłonecznienia, zaś zachowanie wskazanych odległości od zabudowy sąsiedniej jest zgodne z § 271 ust. 1 i § 272 ust. 1 rozporządzenia w zakresie względów bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mających ujemny wpływ na środowisko, nie tylko z uwagi na charakter tych obiektów, ale także nie jest wskazana jako mogąca oddziaływać na środowisko w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397).
Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, z analizy projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty B. z dnia 28 grudnia 2011r. wynika, że nie zostały spełnione wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Wojewoda podkreślił, że nie można uznać, iż wody opadowe z projektowanego zjazdu i układu komunikacyjnego zostaną rozprowadzone wyłącznie po działce objętej inwestycją, tj. nr..., przy braku kanalizacji deszczowej i braku zastosowania rozwiązań umożliwiających zebranie wody. Wojewoda wskazał, że z analizy projektu budowlanego wynika, iż woda opadowa z utwardzonego zjazdu oraz układu komunikacyjnego, przy naturalnym spadku terenu w stronę działek skarżących, odczytanym z mapy sytuacyjno – wysokościowej, wynoszącym 3 %, odprowadzana będzie częściowo na teren działki nr... i częściowo na działkę nr... (droga wewnętrzna), co powoduje oddziaływanie na zlokalizowane po drugiej stronie tej drogi działki nr... i nr..., stanowiące własność B. C. i K. C., w szczególności zaś na zjazdy do tych działek (położone niżej niż działki nr... i...).
Wojewoda zaznaczył, że działki nr... i nr... wchodzą w skład wspólności majątkowej małżeńskiej B. i K. C., zaś działka nr... będąca drogą dojazdową utwardzoną do usytuowanych przy niej nieruchomości nie posiada kanalizacji opadowej, która by przejęła wody opadowe z terenu. Działka ta jest usytuowana niżej niż działka objęta inwestycją, a więc spływ wód opadowych częściowo jest na nią skierowany z utwardzonego zjazdu i układu komunikacyjnego, a następnie w kierunku działek nr... i.... W ocenie Wojewody, ze względu na takie rozwiązania projektowe obszar oddziaływania obiektu objętego decyzją Starosty B. z dnia 28 grudnia 2011r. winien obejmować działki skarżących.
W konsekwencji stwierdził, że skarżący błędnie nie zostali uznani za stronę postępowania przed organem I instancji, co skutkowało koniecznością przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście B., celem zapewnienia wszystkim stronom udziału w postępowaniu.
Skargę na ww. decyzję wniosła D P, zarzucając naruszenie: (1) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne ustalenie, że wnoszący odwołanie są stronami postępowania, pomimo że nieruchomości będące ich własnością nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę; (2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia sprawy w zakresie należytego, wyczerpującego i niewątpliwego ustalenia, czy wnoszącym odwołanie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; (3) § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do naruszenia tego przepisu. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie został wydany prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 października 2013r., sygn. akt II SA/Kr 985/13. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem Wojewoda M. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy był związany wskazaniami zawartymi w tym wyroku, z których jednoznacznie wynikała konieczność zbadania obszaru oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę.
W ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie dokonał oceny obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem przedstawionych przez inwestora rozwiązań projektowych, ponieważ tylko w ten sposób możliwe było zakreślenie obszaru oddziaływania danej inwestycji, bez uciekania się do automatycznego wyznaczania takiego obszaru na działkach sąsiadujących z inwestycją. Sąd wskazał, że istotnym jest, iż obszar oddziaływania obiektu wyznacza się każdorazowo z uwzględnieniem cech tego obiektu oraz sposobu zagospodarowania terenu w jego otoczeniu. Z kolei obszar oddziaływania inwestycji służy do wyznaczenia kręgu stron postępowania.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego dotyczące sposobu wyznaczenia granic obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w niniejszej sprawie. Nie podzielił zarzutu skargi, że Wojewoda naruszył art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, ponieważ dokonał oceny rozwiązań projektowych bez wcześniejszego ustalenia, czy skarżącym przysługiwał status stron w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy ocenił treść projektu budowlanego, z uwzględnieniem indywidualnych cech obiektu, jedynie w celu dokonania weryfikacji kręgu stron postępowania. Zrealizowanie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 2 października 2013r. nie byłoby możliwe bez odwołania się przez Wojewodę do rozwiązań projektowych.
W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy trafnie zauważył, że analiza projektu zamiennego, zatwierdzonego decyzją Starosty B. z dnia 28 grudnia 2011r. prowadzi do wniosku, iż wody opadowe z projektowanego zjazdu i układu komunikacyjnego nie zostaną rozprowadzone wyłącznie po działce objętej inwestycją, tj. nr.... Wskazuje na to brak kanalizacji deszczowej i brak zastosowania innych rozwiązań umożliwiających zebranie wody opadowej, która będzie przy istniejącym naturalnym spadku terenu kierowała się z utwardzonego zjazdu oraz układu komunikacyjnego częściowo na teren działki nr... i częściowo na działkę nr... (droga wewnętrzna). To z kolei spowoduje oddziaływanie na zlokalizowane po drugiej stronie tej drogi działki nr... i nr..., stanowiące własność B. C. i K. C., ponieważ działka nr... nie posiada kanalizacji opadowej, która by przejęła wody opadowe z terenu. Ponieważ działka nr... (droga) jest usytuowana niżej niż działka objęta inwestycją, a więc spływ z utwardzonego zjazdu i układu komunikacyjnego wód opadowych częściowo jest na nią skierowany, a następnie w kierunku działek nr... i....
Sąd I instancji podzielił stanowisko Wojewody, że zastosowane rozwiązania projektowe oraz istniejące ukształtowanie terenu powodują, iż obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu powinien obejmować także działki nr... i..., a w rezultacie właściciele tych działek powinni być stronami postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. Wojewoda prawidłowo uznał, że pominięcie właścicieli tych działek w postępowaniu przed organem I instancji nie mogło zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym i dlatego konieczne było przekazanie sprawy Staroście B. do ponownego rozpatrzenia.
Sąd wywiódł, że niezasadnie zatem zarzucono w skardze naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania, zaś dalsze ustalenia faktyczne będą dokonywane przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Starostę z udziałem wszystkich stron.
Odnośnie zarzutu skargi, wskazującego na niezasadne przyznanie statusu strony K C, Sąd zauważył, że ewentualne uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji, skoro w sposób niewątpliwy właścicielem działek nr... i... jest odwołująca się B. C. Skoro bowiem zachodziła konieczność przyznania statusu stron pominiętym w dotychczasowym postępowaniu właścicielom działek nr... i..., to niezbędnym było przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy organowi I instancji. Ten zaś organ zobowiązany będzie za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych do ustalenia właścicieli tych nieruchomości, w tym do zweryfikowania statusu K C w zakresie jego praw do ww. nieruchomości.
Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd zauważył, że Wojewoda nie wykluczył możliwości zastosowania tego przepisu, lecz jedynie dokonał oceny przedstawionych przez inwestora rozwiązań projektowych i konsekwencji, jakie te rozwiązania mają dla kręgu stron postępowania prowadzonego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a co za tym idzie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W skardze kasacyjnej D P, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I) naruszenie przepisów postępowania:
- 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 w związku z art. 140 k.p.a., poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania przez Wojewodę M. tych przepisów i brak należytego, wyczerpującego i niewątpliwego rozpatrzenia sprawy w zakresie ustalenia czy wnoszącym odwołanie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę,
- II) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- 1) naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. Nr 1409 ze zm.), poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania i błędne ustalenie, że wnoszący odwołanie są stronami postępowania, pomimo że nieruchomości będące ich własnością nie leżą na obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę;
- 2) naruszenie § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania i przyjęcia przez Wojewodę M., że doszło do naruszenia tego przepisu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że rzekomy fakt naruszenia przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych nie powoduje automatycznie rozszerzenia kręgu stron postępowania, albowiem to nie wadliwość bądź prawidłowość projektu budowlanego decyduje o tym kto ma być stroną postępowania, lecz to, czy nieruchomość sąsiednia znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, Wojewoda M. mógł przejść do badania, w toku postępowania odwoławczego, zgodności projektu budowlanego z przepisami technicznymi dopiero po rozstrzygnięciu, czy odwołującym przysługuje status stron.
Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, gdyż po pierwsze, przepis § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych nie wprowadza ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu nieruchomości sąsiednich, po drugie, sam fakt naruszenia przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych nie powoduje automatycznie, rozszerzenia kręgu stron postępowania, po trzecie, do badania w toku postępowania odwoławczego zgodności projektu budowlanego z przepisami technicznymi mogło dojść dopiero po rozstrzygnięciu, czy odwołującym przysługuje status stron.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie istotne jest, że przepis nie wprowadza zróżnicowania pomiędzy terenem nieutwardzonym, dołem chłonnym oraz zbiornikiem retencyjnym, więc zachowanie wynikającego z niego wymogu ma miejsce przy zastosowaniu każdego z wymienionych rozwiązań. Nie można również z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych wyprowadzić wniosku, iż zastosowanie któregokolwiek z rozwiązań w nim zawartych jest niewystarczające w przypadku zróżnicowanego ukształtowaniu terenu. W ocenie skarżącej, kwestia różnicy terenów pozostaje zupełnie bez znaczenia z punktu widzenia stosowania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych. Nie jest również rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej zastanawianie się, czy zastosowanie rozwiązania zgodnego z obowiązującymi przepisami jest wystarczające dla zabezpieczenia interesów właścicieli innych nieruchomości, a tym bardziej sugerowanie rozwiązań innych niż w przepisach przewidziane.
Nadto skarżąca wskazała, że żadne przepisy prawa budowlanego, w tym regulacje techniczno-budowlane nie wprowadzają wymogu wyposażenia drogi dojazdowej w kanalizację opadową. Nie wynika to w szczególności z § 14-16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, które określają jakie warunki techniczne powinny spełniać dojścia i dojazdy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, co oznacza że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane prze stronę skarżącą kasacyjnie. Ze względu na powyższe ograniczenie NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. W judykaturze podkreśla się jednak, że wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji. Niemniej jednak NSA nie ma obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie przepisów postępowania. O zakresie kontroli orzeczenia Sądu I instancji przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 w związku z art. 140 k.p.a., poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania przez Wojewodę M. tych przepisów i brak należytego, wyczerpującego i niewątpliwego rozpatrzenia sprawy w zakresie ustalenia, czy wnoszącym odwołanie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za nieusprawiedliwione. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że organ odwoławczy nie dokonał należytego i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Słusznie Sąd I instancji podniósł, że organ odwoławczy wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w powołanym przez Sąd I instancji wyroku z dnia 2 października 2013r. sygn. akt II SA/Kr 985/13, którymi był na mocy art. 153 p.p.s.a. związany, dokonał ustalenia, czy wnoszącym odwołanie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Sąd w tym wyroku wskazał, że dla oceny zakresu oddziaływania zamierzonej inwestycji konieczna jest dokładna i całościowa analiza zamierzenia budowlanego objętego decyzją organu I instancji (w tym obejmującego budowę zjazdu indywidualnego), a także planowanego sposobu zagospodarowania działki i jej konfiguracji z innymi działkami.
Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymagało to oceny rozwiązań projektowych, a analiza projektu zamiennego doprowadziła do wniosku, iż wody opadowe z projektowanego zjazdu i układu komunikacyjnego nie zostaną rozprowadzone wyłącznie po działce objętej inwestycją, tj. nr..., co zostało w decyzji dokładnie omówione i zaakceptowane przez Sąd I instancji. Organ ustalił, że brak kanalizacji deszczowej na działce nr... (droga wewnętrzna) i brak zastosowania rozwiązań umożliwiających zebranie wody opadowej, która będzie przy istniejącym naturalnym spadku terenu kierowała się z utwardzonego zjazdu oraz układu komunikacyjnego częściowo na teren działki nr... i częściowo na działkę nr... spowoduje oddziaływanie na zlokalizowane po drugiej stronie tej drogi działki nr... i nr..., stanowiące własność B C i K C (położone niżej niż działka objęta inwestycją).
Słusznie zatem Sąd I instancji podzielił stanowisko Wojewody, że zastosowane rozwiązania projektowe oraz istniejące ukształtowanie terenu powodują, iż obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu powinien obejmować także działki nr... i..., a w rezultacie właściciele tych działek powinni być stronami postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. Ze znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy wpływu zmiany sposobu zagospodarowania działki nr... na stosunki wodne terenów sąsiednich wynika, że w przypadku realizowania inwestycji oraz zjazdu z drogi, zdemontowana zostanie część ogrodzenia, a nie ujęte w systemy kanalizacji ścieki opadowe spływać będą na tereny działek... (droga) oraz kolejno na dział,... i... oraz...
Nie są także usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego - naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowlanego poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania i błędne ustalenie, że wnoszący odwołanie są stronami postępowania, pomimo że nieruchomości będące ich własnością nie leżą na obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę oraz naruszenie § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania i przyjęcia przez Wojewodę M., że doszło do naruszenia tego przepisu.
Skoro nie zostały skutecznie podważone ustalenia organu odwoławczego w zakresie tego, że działki nr... i nr... znajdują się w sferze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, to nie można zarzucić, że błędne było ustalenie, że wnoszący odwołanie są stronami tego postępowania.
Słusznie autor skargi kasacyjnej podnosi, że samo naruszenie przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych nie powoduje automatycznie rozszerzenia kręgu stron postępowania, gdyż wadliwość bądź prawidłowość projektu budowlanego nie decyduje o tym, kto ma być stroną postępowania, lecz w sprawie niniejszej ocena spełnienia warunku technicznego przewidzianego w tym przepisie decydowała o tym, czy zastosowane w sprawie rozwiązanie projektowe, przy uwzględnieniu okoliczności sprawy (usytuowanie terenu, brak kanalizacji deszczowej na drodze wewnętrznej) skutkuje tym, że nieruchomości nr... i nr... znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zagrożenie zalania tych terenów naruszać będzie prawo własności ich właścicieli, nie można zatem mówić tylko o wystąpieniu interesu faktycznego, jak to sugeruje skarga kasacyjna.
Właściciel nieruchomości ma prawo uczestniczyć w wydawaniu pozwolenia na budowę nie tylko dla działki sąsiedniej, ale także dla działki położonej dalej, jeśli wznoszony obiekt miałby szkodliwy wpływ na jego własność. W tej sytuacji rozważania skarżącej kasacyjnie, że nie jest rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej zastanawianie się, czy zastosowanie rozwiązania zgodnego z obowiązującymi przepisami jest wystarczające dla zabezpieczenia interesów właścicieli innych nieruchomości nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. W sprawie tej ani organ odwoławczy, ani Sąd I instancji nie odnosili się do prawidłowości rozwiązania architektoniczno-budowlanego, a jedynie odnosili konkretne rozwiązanie projektowe do oceny oddziaływania na sąsiednie nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
- - ---------------------- 6