Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r., VII SA/Wa 2293/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej "WSA") odrzucił skargę w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "GINB") z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 10 października 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R. D. złożył do WSA w Warszawie skargę na decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze WSA w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona R. D. w dniu 9 września 2013 r. (potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych), zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 października 2013 r., a więc skarga została wniesiona jeden dzień po terminie.
Wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości ww. postanowienie WSA i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) obrazę "art. 145 §1 pkt 1 lit. c\ p.p.s.a. w związku z "art. 1 § 1 i § 2 ustawy p.u.s.a." i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w związku z art. 7 kpa i art. 53 § 1 ppsa przez pominięcie, iż Robert Dziełak w dniu 22 listopada 2013 r. złożył w biurze podawczym WSA pismo wraz z załącznikami - w postaci wydruku z bazy danych Poczty Polskiej potwierdzającym, iż przesyłka polecona o nr ([...]została doręczona skarżącemu w dniu 10 września 2013 r. o godz. 1835 oraz kserokopii koperty z wyszczególnionym numerem nadawczym ([...] wraz z adnotacją umieszczoną przez nadawcę, że w kopercie tej została doręczona skarżącemu decyzja GINB o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (skarżona decyzja) - potwierdzającymi, iż faktyczną datą odbioru skarżonej decyzji GINB przez R. D. był dzień 10 września 2013 r. a nie 9 września 2013 r. jak przyjął WSA odrzucając skargę;
2) pominięcie przez Sąd, iż faktyczna data odbioru przez R. D. przesyłki ze skarżoną decyzją GINB została potwierdzona przez pracownika Poczty Polskiej w momencie odbioru przesyłki w placówce pocztowej datownikiem placówki oddawczej Warszawa 97 na pierwszej stronie "Potwierdzenia odbioru", a na drugiej stronie tego potwierdzenia obok podpisu R. D. widnieje wprawdzie data 09.09.2013 ale jest ona oczywista omyłką pisarską R. D., który omyłkowo zamiast daty 10.09.2013 wpisał 09.09.2013, co skutkowało wadliwym obliczeniem terminu do wniesienia skargi i jej niezasadnym odrzuceniem;
3) obrazę przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c\ ppsa w związku z art. 58 §1 pkt 2 ppsa i 53 § 1 ppsa przez błędne przyjęcie jakoby R. D. wniósł skargę na decyzję GINB po upływie terminu do jej wniesienia, podczas, gdy wniósł ją prawidłowo w terminie 30 dni od daty doręczenia mu decyzji GINB;
4) naruszenie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. c\ ppsa w związku z art. 163 § 2 ppsa w związku z art. 166 ppsa w związku z art. 141 § 4 ppsa przez brak uzasadnienia zawierającego rozumowanie WSA, dlaczego Sąd pominął dowody złożone przez skarżącego w biurze podawczym Sądu w dniu 22 listopada 2013 r. na okoliczność daty faktycznego odebrania skarżonej decyzji GINB w dniu 10 września 2013 r., a także, dlaczego Sąd pominął uwidoczniony na 1. stronie "Potwierdzenia odbioru" widniejący datownik placówki oddawczej z datą 10.09.2013 wskazujący jednoznacznie, iż data doręczenia przesyłki z decyzją GINB to 10 września 2013 r. a nie 9 września 2013 r. wpisana pomyłkowo przez R. D.. Zdaniem autora skargi kasacyjnej powyższe powoduje, iż uzasadnienie WSA nie spełnia wymogów sporządzenia przez Sąd uzasadnienia, w szczególności podania podstawy prawnej całkowitego pominięcia ww. dowodów i bezzasadnego odrzucenia skargi, co świadczy o braku przeprowadzenia przez WSA dogłębnej analizy materiału w sprawie i miało wpływ na treść postanowienia, a nadto uniemożliwiło skarżącemu skontrolowanie prawidłowości rozumowania Sądu i zasadności przyjętych przez Sąd rozstrzygnięć, a w konsekwencji sporządzenia kompletnych zarzutów skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut obrazy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c\ ppsa w związku z art. 6 ppsa przez brak udzielenia informacji stronie działającej bez adwokata, czy i jakie jeszcze czynności powinien powziąć skarżący, jeśli złożone przez niego w dniu 22 listopada 2013 r. dowody na stwierdzenie okoliczności odebrania przez niego decyzji GINB w dniu 10 września 2013 r. Sąd uznał za niewystarczające.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
NSA uznaje zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej za trafne. Nie ulega żadnej wątpliwości, że w sprawie doszło do oczywistej pomyłki pisarskiej skarżącego, który jednak w sposób jednoznaczny udowodnił rzeczywistą datę odebrania skarżonej decyzji GINB, bowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przez WSA złożył w biurze podawczym Sądu pismo wraz z załącznikami potwierdzającymi, iż przesyłka polecona została doręczona skarżącemu w dniu 10 września 2013 r. a nie w dniu 9 września 2013 r. jak błędnie przyjął WSA odrzucając skargę. Skoro więc WSA wydał postanowienie o odrzuceniu skargi na decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2013 r. z pominięciem ww. dowodów, nie uzasadniając na dodatek swojego stanowiska, to zaistniała konieczność uchylenia - na podstawie art. 185 § 1 ppsa - zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy WSA do ponownego rozpoznania.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekał, ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 ppsa, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200 - 204 ppsa. Dlatego też w art. 209 ppsa przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 ppsa) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania.
Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 ppsa wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu, w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 ppsa. Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 ppsa, Sąd pierwszej instancji.